16/10/2026
Nie wszystko wygląda ładnie w prawdziwym życiu ;)
Niedawno miałem przyjemność popracować z Neapolitano, który należy do jednej z pensjonariuszek. Nepo boi się szeleszczącej plandeki, ale także zakładania derki przeciwdeszczowej. Na filmie znajdują się jedynie fragmenty naszej pracy, która zaczęła się jeszcze nieco wcześniej, kiedy razem z właścicielką Nepo bawiliśmy się z nim różnymi dziwactwami. Dopiero później Neapolitano trafił do mnie na konkretną sesję odczulania 😁
Derka przeciwdeszczowa, która była naszym celem w odczulaniu, niewiele różni się od plandeki w kwestii dźwiękowej. Szelest i nieprzewidywalność sprawiała Neapolitano niemały problem. Nic dziwnego, bo instynkt podpowiadał mu, żeby uciekać - od tego też zaczęły się pierwsze podejścia z plandeką 😱 Kluczem było pozwolenie mu, żeby się "wyszumiał". Nie wzmacniałem bodźców, ale też nie podtrzymywałem ich, kiedy widziałem, że lęk się nasila zamiast słabnąć. Neapolitano miał możliwość ucieczki lub odejścia na bezpieczny dla niego dystans, aż nie wyregulował emocji.
Dopiero później zaczęliśmy pracę na lonży, która w dużej mierze opierała się na podtrzymywaniu bodźca (tu szeleszczenie plandeki lub późniejsze zarzucanie jej na grzbiet). Uważnie obserwowałem Nepo i kiedy tylko zauważyłem, że stawał się mniej reaktywny, dawałem mu nieco przerwy. Głaskałem, chwaliłem, ale też zostawiałem w zupełnym spokoju. Ważnym sygnałem było przeżuwanie i opuszczenie głowy, ale też rozluźnienie ciała, choćby na chwilę. To także był moment, w którym sam mógł do końca uregulować emocje i przetrawić całą sytuację 🧠
Kiedy plandeka przestała być problemem i mogłem bez problemu zarzucić ją na Nepo z obu stron, zrobiliśmy przerwę. Potem przeszliśmy do samej derki, która w porównaniu z plandeką... wcale nie była już straszna 😍 Neapolitano wcześniej wymagał ostrożnego zakładania derki polarowej, a na derkę przeciwdeszczową reagował lękiem. Teraz zrozumiał, że wcale nie stanowi dla niego zagrożenia, a ja mogłem zaderkować go tak, jak mi się podobało. Zauważcie, że Nepo nie jest w ogóle trzymany ani przywiązany. Gdyby wciąż się bał, mógłby uciec albo po prostu się odsunąć.
No ale właśnie... Podczas całej sesji nie wszystko wyglądało tak pięknie. Nepo musiał najpierw zrozumieć, że wcale nie musi reagować lękiem ani na plandekę, ani na derkę. Uciekał, odsuwał się i wzdrygał na poszczególnych etapach. Co ważne, nawet po zmianie strony, musiałem zacząć praktycznie od nowa - Neapolitano zrozumiał, że po prawej stronie nic mu nie grozi, ale ta wiedza nie przeniosła się na lewo 🙃
Efekt końcowy jest rezultatem cierpliwości i uważnego odczytywania zachowania konia. Wzmocnienie bodźca w złym momencie tylko pogorszyłoby sytuację, ale również gdybym ja swoim zachowaniem pokazał mu, że jestem zirytowany, do niczego byśmy nie doszli. Jestem bardzo dumny z Nepo, że udało nam się osiągnąć taki rezultat 😊
Czy to znaczy, że problem zniknął całkowicie? Nie. Za jakiś czas Nepo może znowu na derkę zareagować strachem, ale może też nie zrobić nic. Dużo zależy od charakteru konia, ale też tego, jak często ma styczność z danym bodźcem. Dopiero z czasem jego reakcje się zminimalizują. Regularna praca nad odczulaniem wciąż jest potrzebna, ale na pewno zrobiliśmy duży krok do przodu 🐎
~Florian