08/10/2026
Czasami chcemy pomóc tak bardzo, że niechcący zaczynamy wywierać presję.
„No chodź, przecież nic się nie dzieje”.
„Spróbuj, zobaczysz, że będzie fajnie”.
„Nie ma się czego bać”.
Mówimy to z dobrych intencji. Chcemy pokazać, że dana sytuacja nie jest straszna. Ale z perspektywy dziecka czy psa może ona naprawdę być trudna.
Dlatego czasami najlepsze, co możemy zrobić, to… odpuścić.
Dać przestrzeń do obserwowania. Pozwolić się wycofać. Nie oczekiwać, że ktoś będzie gotowy tu i teraz.
I często właśnie wtedy pojawia się coś, czego nie da się wymusić — ciekawość, gotowość do spróbowania i własna decyzja, by zrobić krok do przodu.
Widzę w tym wiele podobieństw między wychowywaniem dziecka a pracą z psami. W obu przypadkach chcę budować poczucie bezpieczeństwa, a nie uczyć, że trzeba przekraczać swoje granice tylko dlatego, że ktoś tego oczekuje.
To oczywiście nie oznacza, że zawsze mamy rezygnować z trudnych sytuacji. Chodzi o to, żeby dostosować je do możliwości danej osoby czy psa i dać im szansę oswoić się z nimi we własnym tempie.
Bo krok do tyłu nie zawsze oznacza cofanie się. Czasami jest tym, czego potrzeba, żeby później zrobić krok naprzód. 🌿
Jestem ciekawa — zdarzyło Ci się kiedyś odpuścić, a po jakimś czasie zobaczyć, że Twoje dziecko lub pies samo wraca do czegoś, czego wcześniej się obawiało? Opowiedz mi o tym w komentarzu. 💬