Horse Power Life Power

02/09/2026

30/08/2026

Ik moest zo lachen om Elize. Al helemaal klaar, en ineens tadaaa!! Een prachtige jambette ✨

Zo van: “Ho effies! Ik ben nog niet klaar hoor. Kunnen we nog iets doen samen?”

Maar het ontroert me ook. Want dit is precies het gevoel dat ik haar gun. Ze staat daar niet leeg of uitgeblust, de zin om iets te doen glinstert nog in haar ogen.

Dat betekent natuurlijk niet dat we eindeloos doorgaan tot de hele trukendoos voorbij is gekomen. Rust hoort ook bij training, en zeker afsluiten in rust en ontspanning.

Maar ik wil niet dat ze aan het einde denkt: “Pfieuw, blij dat het weer voorbij is.” Weten dat je stopt terwijl dat vuurtje van binnen nog brandt… dat is goud waard.

Ik hoor het vaak anders.

Dat als je iets vraagt, dat het voelt alsof je credits opneemt bij je paard. Alsof het een bankrekening is. En als je saldo op is, dan moet je eerst weer credits opbouwen, voordat je weer iets kunt vragen in je training.

Ik vind dat best een gekke gedachte. Want eigenlijk zegt het dat training jullie iets kost. Dat je training betaalt met een stukje van jullie verbinding.

Dat is toch niet hoe het zou moeten gaan?

Training zou juist iets moeten zijn waarin het gesprek tussen jullie het meest tot leven komt. Waar je een vraag stelt, zij antwoord geeft en je daarnaar luistert om te bepalen wat er daarna nodig is. In dat gesprek leer je elkaar zo steeds beter kennen. Het brengt rust en vertrouwen, omdat jullie elkaar horen. En samen bewegen voelt licht en vanzelf.

En dan krijg je dus een paard die niet alleen braaf uitvoert wat jij bedacht hebt, maar die aanwezig is. Die zich vrij voelt om initiatief te nemen en zichzelf laat zien. Die mee wil doen, meedenkt… en die je soms zelfs al voor is. Met nieuwsgierige en fonkelende ogen, ook als je al afgestapt bent.

Dat is voor mij Training Togetherness ❤️

Kijk jij nu hiernaar en denk je: jaaaa… ZO wil ik dat het voelt met mijn paard 🤩

Dat is waar je naartoe groeit in de Two Happy Athletes Academy. De deuren zijn nu open.

Typ ACADEMY hieronder en ik stuur je de link 💌

26/08/2026

Je geeft nog een keer been. Er gebeurt weinig. Nog een keer, nu iets duidelijker. Iets je zweepje erbij. Hehe, hij reageert.

Maar hij kukelt gelijk op de voorhand. Je probeert hem nog op te vangen, maar hij is zo zwaar op je hand... alsof je op een trekker zonder stuurbekrachtiging zit.

“Ontspan nou eens, kom op… laat eens los” zeg je tegen je paard.

Je zet je paard stil, dit werkt niet. Je haalt diep adem, probeert zelf ook even te ontspannen. Even helemaal opnieuw.

Maar bij de eerste passen voel je het al… het is nog niks beter geworden.
“Kak. Hoe zijn we hier nu weer beland? Dit wil ik helemaal niet.”

Want je begon nog zo anders! Je stapte op met zin om lekker te trainen. Echt even lekker de tijd nemen. Eerst voelen hoe je paard is, rustig opwarmen en dan kijken wat er ontstaat.

En in het begin voelde het ook echt nog wel goed! Je gaf kleine hulpen. Zacht, subtiel. Je paard kreeg de tijd om te antwoorden.

Alleen… die antwoorden kwamen steeds iets later. Of helemaal niet meer.

En daar sloop het er langzaam in.

Je vroeg het nog een keer, duidelijker. Je moest corrigeren. Toch even doorzetten, want anders kom je ook nergens.

Tot je ineens niet meer samen bezig bent, maar in een gevecht lijkt te zijn beland.
Teleurgesteld stap je af. Je paard zucht, hij lijkt ook blij te zijn dat het weer voorbij is.

Dit doet pijn. Want zo wil je niet met je paard omgaan. Zo wil je niet dat het gaat tussen jullie.

Je wil niet trekken en duwen om maar het goede antwoord te krijgen. Steeds harder worden omdat zacht en subtiel blijkbaar niet werkt. En je wil al helemaal niet afstappen met het gevoel dat jij en je paard lijnrecht tegenover elkaar staan, in plaats van naast elkaar. In plaats van samen.

Echt, dit kan anders. Wat als je niet hoeft te kiezen tussen zacht blijven en iets voor elkaar krijgen? Wat als… jullie door training zelfs steeds dichterbij elkaar komen?

Ik noem dat Training Togetherness. Maar… hoe doe je dat?

In mijn GRATIS Masterclass leer je hoe je uit dat trekken en duwen komt. Zodat jullie samen kunnen blijven puzzelen en er allebei plezier in houden. Juist als het nog niet vanzelf gaat 🙌

Doe mee. Typ TT hieronder en ik st

25/08/2026

Er ging toch helemaal niet zoveel mis? Je loopt het voor de zoveelste keer nog eens na in je hoofd.

De warming-up ging ok, de oefeningen gingen zelfs best lekker… Je paard luisterde goed, reageerde fijn op je hulpen. En ja, het was even puzzelen hier en daar, maar uiteindelijk lukte het gewoon.

Geen gedoe, geen verzet. Je vroeg iets en je paard deed het. Eigenlijk voerde hij alles netjes uit. Maar toch… waar hij in het begin nog vrolijk en nieuwsgierig was, werd hij steeds stiller.

Niet gespannen of vervelend, hij was gewoon braaf.

Te braaf…

En nu herinner je je het weer. Niet die training zelf, maar wat daarna gebeurde.

Je stapte af. Je gaf hem een knuffel, nog een snoepje. Maar de twinkeling in zijn ogen was verdwenen. Het vuur gedoofd. Hij voelde… uitgeblust.

Je zette hem terug op stal, en hij draaide zich gelijk om. Weg verbinding, het hooi was belangrijker.

Dat is het. Je zucht diep. De knoop in je maag trekt zich nog iets verder aan.

Want ja, je wil steeds beter worden. En dat je paard sterker en soepeler wordt.

Maar dat gevoel dat jij lekker hebt getraind en je paard het allemaal keurig heeft ondergaan… dat is niet waar je mee thuis wil komen.

Je wil het samen doen. Samen met je paard.

Dat hij niet alleen wacht tot jij zegt waar hij heen moet of en welk antwoord je van hem wil. Maar dat hij zelf met een idee komt. Dat hij dapper initiatief neemt. En dat hij met zijn aparte karakter ineens iets geks doet waarvan je in jezelf moet grinniken: jaaaa, daar ben je! 🤩

Dat is wat je voelt. Je mist je paard.
En dus voelde die op het oog prima training toch… leeg.

Maar je wil ook gewoon kunnen trainen. Voor jezelf, maar ook om je paard gezond te houden.

Samen iets oefenen wat nog niet lukt. Zoeken, puzzelen, nog een keer proberen. Zonder dat je paard steeds braver en stiller wordt, maar dat hij juist meer tot leven komt.

Maar… hoe dan?!

In mijn GRATIS Training Togetherness Masterclass neem ik je mee in hoe je dat doet. Echt samen trainen, en jij weer volop genieten van je paard die weer zijn sprankelende zelf is ✨✨✨

Wil je erbij zijn? Typ TT hieronder en ik stuur je de link 💌

23/08/2026

Daar stond ze. Midden in de bak.
Haar paard helemaal in de hoek, de kantjes aan het maaien.

En er gebeurde… niks.

Het gesprek tussen hen was stilgevallen. Het contact was verbroken.

“Ik wil het niet meer” zei ze.

En nu ben ik de laatste die dan zegt dat het moet. Als het niet goed voelt, moet je het niet doen.

Ik suggereerde: “Wat zou je doen als alles zou mogen? Als het een spel zou zijn?”

Ik zag haar houding verstrakken. Haar lichaam blokkeerde.

“Ik weet niet eens wat dat is” antwoordde ze, terwijl de tranen in haar ogen stonden.

Het werd stil.

Ik voelde een steek in mijn buik. Ik wilde haar zo graag helpen, maar alles wat ik nu zou zeggen, zou haar verder in de bevriezing duwen.

Want iedere vraag aan haar paard voelde voor haar als dwang. Ieder antwoord wat niet helemaal klopte als een nee. En ieder spoortje van spanning riep angst bij haar op.

Zie je wel, ze wil het helemaal niet. Zie je wel, ik doe haar iets aan.

Misschien herken je dat wel.

Dat je stopt met vragen, omdat je bang bent over de grenzen van je paard te gaan. Dat je je paard zo graag een stem wil geven, dat je je eigen stem onderdrukt. En zelf helemaal verdwijnt in jullie samenwerking. Uit liefde voor je paard 💔

Maar lieve paardenvrouw, als je paard nee zegt en jij stopt, heb je wel naar haar geluisterd. Alleen ben je het gesprek niet aangegaan.

Je bent eruit gestapt.

En morgen sta je weer op hetzelfde punt. Overmorgen ook. Ondertussen voelt je paard steeds verder weg.

Je paard kan zich niet met jou verbinden als jij jezelf terugtrekt. Jullie kunnen elkaar niet leren begrijpen als jij geen vragen meer durft te stellen.

Jij mag er ook zijn. Jij mag iets vragen. En je paard mag daarop reageren.

Luisteren naar je paard betekent niet dat je je eigen stem moet onderdrukken, maar dat je verdergaat met wat je paard je vertelt.

Dan komt het gesprek weer op gang. Dan kunnen jullie samen een antwoord vinden om mee verder te gaan.

In mijn GRATIS Training Togetherness Masterclass laat ik je zien hoe je naar je paard luistert zonder jezelf kwijt te raken. Zodat jullie samenwerking weer licht en fijn voelt, voor jullie allebei.

Doe je mee? Typ TT en ik stuur je de link 💌

22/08/2026

🐎 YES!! Het leukste moment van de dag: lekker met je paard trainen. Poetsen, opzadelen en gaan!

Maar al snel merk je dat dat blije gevoel verdwijnt. Het tempo is te hoog, of te laag, je paard wil niet buigen, of jullie hebben zelfs ruzie over welke kant jullie op gaan... 😫

Kak! Dit is niet hoe het hoort te voelen… Waar is die fijne flow gebleven? Dat het voelt alsof het vanzelf gaat, dat jullie samen als één bewegen?

Het probleem? We beginnen vaak te snel met DOEN. We willen beïnvloeden, sturen, de leiding nemen. De controle pakken, in de hoop dat dit meer harmonie brengt.

En nu ga ik waarschijnlijk tegen een paar heilige huisjes schoppen:
👉 Controle heeft NIETS te maken met harmonie of partnership 👈

Het maakt je paard eerder tot een robot die slaafs jouw kunstjes uitvoert (sorry not sorry).

Want draai het eens om… hoe zou jij het vinden als je paard iedere beweging van jou zou controleren? Voelt niet heel fijn toch? 🤷‍♀️

Echte harmonie is een samenspel waarin jullie allebei zeggenschap hebben. Zo kan flow ontstaan: een vrije, vloeiende manier van samen bewegen.

Maar dan moet je die controle wel loslaten... best spannend. Een paard van 600 kilo geef je toch niet ineens alle vrijheid?

Snap ik. Het hoeft ook niet in één keer!

Wil je de flow terugvinden? Probeer dan eens dit: stop even met sturen en beïnvloeden. Laat je paard bepalen en beweeg mee. Hou alleen de gang hetzelfde (bijvoorbeeld stap) en voor de rest... volg je je paard.

Want hoe meer je je paard volgt, hoe meer hij daarna bij jou kan aansluiten en openstaat voor jouw suggesties.

Voordat je het weet, is dit je favo oefening. Want er is geen fijner gevoel dan je mee te laten nemen door je paard die vrij en in de flow beweegt 🤩

Natuurlijk is er meer nodig voor harmonie. Balans, communicatie, emotieregulatie, zelfvertrouwen... het speelt allemaal mee.

Maar het begint met de realisatie dat je niet harder hoeft te sturen om in die fijne flow met je paard te komen. Juist niet!

In mijn GRATIS Training Togetherness Masterclass neem ik je mee in hoe jullie samen kunnen werken zonder dat je paard alleen maar doet wat jij zegt.

Doe je mee? Typ TT en je krijgt de link in je DM 💌

21/08/2026

De training begon nog zo fijn. Je had zin om samen iets moois te doen. Die nieuwe oefening waar je net mee begonnen bent, ja… die wil je oefenen!

En oefening baart kunst. Dat gaat niet in één keer goed. Dus is het dan niet logisch dat je dan wat vaker moet corrigeren?

Totdat je net iets vaker moet corrigeren dan je lief is. Dat het voelt alsof je toch even moet doorzetten, even iets duidelijker moet zijn. Nog een keer 'nee, niet zo’ zeggen. En ineens gaat het vooral over wat er moet gebeuren.

En ja, uiteindelijk doet je paard het. Het lukt. Maar die blijheid van: YES, dit hebben we samen gedaan? Die voel je niet. Het voelt eerder alsof je je paard iets hebt aangedaan.

En je paard… die is al afgehaakt.

Nu sta je op de poetsplaats. Je aait hem nog eens over zijn hals en geeft hem dat worteltje. Alsof je daarmee iets wilt teruggeven van wat je tijdens de training bent kwijtgeraakt. Alsof je zo weer iets dichter bij elkaar kunt komen.

En dan is dat worteltje ineens niet meer zomaar een worteltje. Maar geef je het met een hol gevoel in je buik.

Ik snap dat zo goed. Want omdat je zoveel van je paard houdt, doet het extra pijn als trainen voelt alsof het jullie iets kost. En dat is zo zonde!

En nee, dat betekent niet dat die training helemaal fout was. Dat je het helemaal verpest hebt.

Maar dat gevoel vertelt je wel iets. Want jij wil niet alleen dat je paard doet wat je vraagt. Dat hij die oefening perfect doet.

Je wil fijn samenwerken en tegelijkertijd je paard ook serieus nemen. Dat hij iets moeilijk mag vinden, zonder dat jullie verbinding daarvoor de prijs betaalt.

En dat kan… echt! Jullie kunnen samen leren en groeien op een manier waar je paard ook blij van wordt. Die jullie verbinding zelfs sterker maakt!

In mijn GRATIS Training Togetherness Masterclass laat ik je zien hoe.
Donderdag 27 augustus om 19.30 uur. Doe je mee?
Typ TT hieronder en ik stuur je de link 💌

19/08/2026

Dat je het denkt en je paard al gaat.
Dat je het voelt en je paard het al begrepen heeft.

En hij doet niet alleen braaf wat je van hem vraagt.
Nee… hij wordt er serieus blij van. Met een twinkeling in zijn ogen ✨

Zonder trekken en duwen, alsof jullie samen dansen.
Ontspannen, licht en vanzelf.

Zo zou het moeten zijn, toch?

Alleen… je wil ook groeien. Je hebt dromen met je paard. Je wil op avontuur met zijn tweetjes. Je wil nieuwe dingen leren samen en steeds fijner bewegen.

En dat schuurt. Want jij voelt het gelijk als je paard de verbinding verbreekt.
Als hij ineens afhaakt. Of als hij spanning heeft, of gefrustreerd raakt.

En dan begint de twijfel...
Vraag ik te veel? Moet ik nu stoppen? Of juist even doorzetten?

En ineens voelt jullie samenwerking helemaal niet meer licht en vanzelf.
Maar als iets wat je jullie verbinding kost 💔

Alsof je moet kiezen. Tussen fijn trainen en luisteren naar je paard.
Tussen hem helpen sterker en soepeler te worden en ruimte geven aan wat je paard vertelt.

Maar wat als die keuze helemaal niet nodig is?
Wat als training juist iets is wat jullie dichterbij elkaar brengt?

Dat is Training Togetherness 🙌

In mijn GRATIS Masterclass laat ik je zien hoe je hier samen naartoe groeit.
Donderdag 27 augustus, om 19.30 uur.

Doe je mee? Type TT en ik stuur je de link 💌

16/08/2026

Als paarden blij zijn, maken ze gekke sprongen in de wei. Als iets spannend is, rennen ze weg. En ze doen moeilijk als ze iets moeilijk vinden.

Zo simpel is het. Hoe je paard zich gedraagt, is hoe ze zich voelt. Zonder eerst te bedenken of dat wel normaal is. Of dat iemand anders het overdreven vindt.

Je paard denkt niet nadat hij net geschrokken is: OMG, wat gênant, iedereen zag dat 😭

Paarden slikken hun gevoelens niet in.
Ze schamen zich niet voor wie ze zijn.
Ze zijn volledig paard. Helemaal zichzelf.

En dat raakt ons. Want wij hebben wel geleerd om ons aan te passen. Om ons in te houden.

“Doe eens niet zo raar.”
“Gewoon even tanden op elkaar. Even doorzetten.”
“Niet huilen. Niet zo gevoelig zijn.”
“Wie denk je wel dat je bent?”

Misschien zijn er tegen jou andere dingen gezegd. Maar ik denk dat veel vrouwen het gevoel wel kennen.

Dat je jezelf kleiner maakt. Dat je sorry zegt terwijl je niks verkeerd hebt gedaan. Dat je meer rekening houdt met de gevoelens van een ander dan met die van jezelf. Dat je probeert niemand tot last te zijn en vooral niet te veel ruimte in te nemen.

En dan staat daar je paard.

Met vuur, met gevoeligheid, met die enorme expressie.
Ze vraagt geen toestemming om zichzelf te zijn. Ze is het gewoon.
Volkomen tevreden met wie ze is 😎

En dat komt binnen. Want paarden leven iets waar wij zelf soms zo naar verlangen.

Mag ik ook zo bestaan? Met alles wat ik voel, met wat ik wil, met mijn kracht en mijn eigenheid? Zonder mezelf steeds te moeten inhouden of uitleggen?

Dan kijk je niet meer alleen naar je paard.
Maar ook naar iets in jezelf, iets dat zichzelf nog inhoudt.
Dat vuurtje in jezelf dat er nog steeds is, maar nog niet altijd de ruimte krijgt.

Ik ben benieuwd: wat maakt jouw paard in jou wakker? 🔥