23/10/2026
A Ty zawsze pozwalasz psu węszyć na spacerze? 👀
Nigdy nie zapomnę, jak na moim pierwszym seminarium pewna mądra osoba powiedziała mi, że powinnam nauczyć Bezę rezygnowania z zapachów i większego skupienia na mnie.
Byłam w szoku. Byłam wtedy na początku swojej drogi i uważałam, że pies powinien mieć możliwość węszenia, wybierania kierunku spaceru i decydowania o tym, gdzie chce pójść. No bo przecież węszenie to jedna z jego najważniejszych potrzeb i sposób na regulację emocji!
Well…
Później mogłam już tylko pluć sobie w brodę. 🙃
Doprowadziłam do momentu, w którym mój własny pies miał mnie totalnie gdzieś na spacerze. A ja frustrowałam się, kiedy w trudniejszych sytuacjach nie potrafiła wrócić do mnie po wsparcie, bo zwyczajnie nie miałyśmy wypracowanej takiej relacji w tym środowisku.
Chciałam dać jej wolność, ale zapomniałam o czymś równie ważnym: żeby pies mógł korzystać z wolności, musi też umieć z niej rezygnować.
Nie chodzi o to, żeby zabrać psu węszenie. Chodzi o to, żeby nauczyć go, że zapachy nie zawsze są ważniejsze od wszystkiego innego, a kontakt z człowiekiem też może być wartościowy.
Dziś wiem, że spacer to nie tylko węszenie i podążanie za psim nosem. To również nauka współpracy, reagowania na przewodnika i odnajdywania w nim wsparcia wtedy, kiedy sytuacja robi się trudniejsza.
Bo swoboda i współpraca nie muszą się wykluczać. 🐾
A jak to wygląda u Was? Czy Twój pies potrafi zrezygnować z zapachu i wrócić do kontaktu z Tobą, kiedy go o to poprosisz?
