https://www.facebook.com/364272360112289/

Precision Paws gundog training, Bredholm 7, Hoofddorp (2026)

27/10/2026

Een eend op ruim 100 meter moet kunnen toch?
Maar deze lijn heeft meer in zich dan je op het eerste gezicht zou denken.
We hebben de eend zelf weggebracht en zijn via een omweg teruggelopen. De hond weet dus dat er iets ligt. Ze wordt alleen vanuit een andere hoek ingezet.

Dan het terrein, eerst 10 meter naar beneden, 80 meter over het tussenliggende stuk en vervolgens weer 10 meter omhoog. De eend ligt nog eens 3 meter achter de laatste heuvelrand, volledig uit het zicht.
En juist dat hoogteverschil maakt het interessant. Tijdens de afdaling verplaatst haar gewicht zich naar voren en moet de hond haar snelheid opvangen en haar balans bewaren. Op het vlakke stuk moet ze haar ritme en richting vasthouden. Bij de laatste klim verschuift de belasting naar de achterhand en moet ze extra kracht leveren om boven te komen. Drie verschillende manieren van bewegen, terwijl de opdracht hetzelfde blijft, houd je lijn vast!

Juist op zulke momenten kan een hond gaan twijfelen, afbuigen of overschakelen op zoeken. Bij iedere terreinbreuk moet de hond haar beweging, balans en tempo aanpassen. Ook verandert haar zicht op het terrein. Dat kan haar concentratie en richtingsgevoel beïnvloeden. Juist dan is het belangrijk dat ze niet gaat twijfelen of zoeken, maar haar oorspronkelijke lijn blijft vasthouden. Van jongs af aan heeft dit hondje geleerd om haar lijn vast te houden, ongeacht wat het terrein doet. Afdalingen, klimmen, en veranderende zichtlijnen mogen haar niet van haar opdracht afbrengen. Wat nu zo vanzelfsprekend lijkt, is het resultaat van een zorgvuldig opgebouwde basis waarin vertrouwen, zelfstandigheid en lijnvastheid centraal staan.

07/10/2026

Bij een pup draait training tijdens ons 16 weken durende puppyprogramma niet alleen om het aanleren van oefeningen. We willen een brede basis leggen voor lichaamsbewustzijn, motorische controle, samenwerking en communicatie tussen hond en handler.

Daarom beginnen we al vroeg met targettraining voor steadiness en heelwork. Een target geeft de hond een duidelijk ruimtelijk referentiepunt. In plaats van dat we de hond voortdurend in de gewenste positie sturen, leert hij steeds bewuster zelf die positie op te zoeken en vast te houden. Dat lichaamsbewustzijn en die positionering kunnen we later geleidelijk meenemen naar het werken zonder target.

Ook pivoteren komt al op jonge leeftijd aan bod. Voor goed heelwork is het belangrijk dat een hond niet alleen zijn voorhand volgt, maar ook leert zijn achterhand bewust te verplaatsen. Door het pivoteren oefenen we onder andere gewichtsverplaatsing, coördinatie en controle over de achterhand. Daarmee werken we ook aan de proprioceptie, het vermogen van het zenuwstelsel om informatie uit spieren te verwerken, zodat de hond als het ware weet waar zijn lichaamsdelen zich bevinden zonder ernaar te hoeven kijken.

De zwarte krukjes met de grotere placeboards voegen vervolgens een andere motorische uitdaging toe. De hond moet zijn paslengte en pootplaatsing aanpassen aan het obstakel. Tegelijkertijd vragen we hem om aandacht te houden voor de beweging en positie van zijn handler. Hier ontstaat dus een combinatie van coördinatie, lichaamsbewustzijn en samenwerking.

Ook de handler is volop aan het werk.
Het doel is namelijk niet dat de hond zo snel mogelijk over de krukjes loopt. De handler observeert wat haar hond nodig heeft om het onderdeel gecontroleerd en samen uit te voeren. Moet ze haar tempo verlagen zodat de hond meer tijd krijgt om zijn beweging te organiseren? Kan ze iets versnellen of helpt een kort stopmoment om opnieuw balans en verbinding te vinden?

Daarmee trainen we iets wat voor ons minstens zo belangrijk is als de oefening zelf, de handler leert kijken naar de hond voordat ze gaat corrigeren of bijsturen.

In de weken tussen de lessen gaat het leerproces verder. De deelnemers ontvangen iedere week een opdracht met tekstuele uitleg en een voorbeeldfilmpje. Die opdrachten sluiten aan op de volgende les, zodat nieuwe vaardigheden niet los van elkaar worden aangeboden, maar stap voor stap op elkaar voortbouwen.

27/09/2026

Lijnvastheid over obstakels.

Technisch gezien draait deze oefening om vast te houden aan een ingezette lijn. Het net van ongeveer 15 meter breed vormt daarbij bewust een conflict voor de hond, de kortste en fysiek eenvoudigste oplossing kan zijn om eromheen te gaan, terwijl de aangewezen lijn er recht overheen loopt.

Vanuit de hond bekeken is dat belangrijk. Een hond redeneert niet, dit net hoort bij de oefening, dus ik moet erover. Ze leert door herhaling en ervaring dat een lijn niet ophoudt of verandert zodra het terrein moeilijker wordt. Een obstakel op de lijn is onderdeel van de lijn. Daarom begint deze training al jong met kleine, gemakkelijk te nemen hindernissen. Eerst bouwen we vertrouwen en succes op. Pas wanneer het nemen van een obstakel weinig twijfel meer oproept, kunnen afstand en moeilijkheid worden vergroot. Te snel moeilijker maken kan juist het tegenovergestelde leren, twijfelen, afbuigen en ontdekken dat omlopen ook succes oplevert.

De witte dummy’s hebben hierin een technische functie. Door het eindpunt goed zichtbaar te maken, verlagen we de moeilijkheid van één onderdeel. De hond hoeft niet tegelijkertijd een moeilijk eindpunt op te lossen én een obstakel te verwerken.

Door vervolgens de afstand tot het net te vergroten, testen we of ze werkelijk lijnvast wordt. Op grotere afstand wordt een kleine richtingsafwijking steeds groter. Bovendien heeft de hond meer tijd om het net te zien en zelf een alternatief te bedenken. Het moment waarop ze toch recht doorgaat, zegt daarom meer over haar vertrouwen in de lijn dan wanneer ze vlak voor het net wordt ingezet.

Ook de terugweg is technisch interessant. Met de dummy in haar bek kent de hond haar bestemming, de voorjager. Daardoor wordt de verleiding om de efficiëntste route terug te kiezen groter. Ook dan willen we dat het aangeleerde principe overeind blijft en het obstakel geen reden wordt om de lijn te verlaten.

Met twee dummy’s ontstaat vervolgens keuzedruk. De hond beschikt over meerdere stukken informatie en moet leren dat niet iedere dummy die zij ziet automatisch voor haar bestemd is. Geheugen, steadiness en het accepteren van de aanwijzing van de voorjager gaan nu samen met lijnvastheid.
Bij een dummy uit de shooter komt daar markeervermogen bij. De hond krijgt eigen informatie over de valplaats en zal daar een mentale voorstelling van vormen. Vervolgens krijgt ze informatie van de voorjager, de richting waarin zij wordt ingezet. Het doel is dat die twee elkaar versterken in plaats van met elkaar concurreren.

Daar zit uiteindelijk de essentie van deze training, zelfstandig werken zonder zelf de opdracht te veranderen. De hond mag terrein lezen, onthouden, markeren en problemen oplossen, maar een obstakel mag geen aanleiding worden om de gegeven lijn zelf opnieuw te bepalen.
We trainen dus niet het springen over een net. We trainen een veel groter principe, vertrouw op de lijn, houd eraan vast en laat het terrein niet bepalen waar je naartoe gaat.

24/09/2026

De kunst van het niets doen

Bij jonge, energieke (werk)honden ligt de nadruk vaak op bewegen, trainen, zoeken en samenwerken. Minstens zo belangrijk is het vermogen om niets te doen wanneer er niets gedaan hoeft te worden. Vooral bij honden uit werklijnen is dat niet altijd vanzelfsprekend.

Ze zijn geselecteerd op initiatief, opmerkzaamheid en werklust en reageren daardoor gemakkelijk op prikkels zoals, geluiden, bewegingen, geuren en veranderingen. Rondlopen en voortdurend onderzoeken betekent dan ook niet automatisch dat een hond te weinig beweging krijgt. Het kan juist betekenen dat hij gemakkelijk activeert, maar nog moeite heeft zichzelf weer af te schakelen.
Er is een belangrijk verschil tussen rusten omdat een hond uitgeput is en rusten terwijl er nog energie is. In dat laatste geval moet de hond leren, waarnemen, vaststellen dat actie niet nodig is en vervolgens ontspannen. Dat is zelfregulatie. Een hond voortdurend bezighouden kan dit juist bemoeilijken.

Wanneer onrust wordt beantwoord met wandelen, spelen, zoeken of trainen, wordt vooral geoefend in nog meer activiteit.
Een ren, bench of andere begrensde rustplaats kan daarom een waardevol hulpmiddel zijn. De werking zit niet zozeer in het opsluiten van de hond, maar in het tijdelijk verkleinen van het aantal gedragsmogelijkheden. Minder rondlopen en onderzoeken betekent minder nieuwe prikkels, waardoor het zenuwstelsel gemakkelijker tot rust kan komen. Mits zo'n plek veilig, comfortabel en niet als straf wordt gebruikt, helpt externe begrenzing de jonge hond met iets wat hij nog niet altijd zelfstandig kan.

Het uiteindelijke doel is dat externe regulatie interne regulatie wordt van ik kan hier weinig doen, naar er gebeurt niets, naar er hoeft niets te gebeuren, dus ik hoef ook niets te doen. Naarmate die vaardigheid zich ontwikkelt, kan de hond ook zonder begrenzing steeds gemakkelijker zelf voor rust kiezen. De kunst van het niets doen is dus geen gebrek aan training, maar juist een vorm van training. Een actieve hond leert niet minder enthousiast of werklustig te zijn, maar te schakelen tussen actie en rust aan wanneer het nodig is, uit wanneer er niets hoeft.

20/09/2026

Puppyprogramma, van target naar eerste heelwork. Op het filmpje zie je een jonge labrador tijdens de eerste les van ons puppyprogramma.

We beginnen met de kennismaking met targets. De pup leert zelfstandig het target op te zoeken en er met de voorpoten op te staan of erop te gaan zitten. Door middel van shaping (gedrag vormen) krijgt de pup de kans om zelf gedrag aan te bieden en te ontdekken welk gedrag bekrachtiging oplevert.

Een target creëert een heel duidelijke verwachting. Dit is de plaats waar we je willen hebben. Daardoor kunnen we vanaf het begin vrij precies werken aan positie, lichaamsbewustzijn en het zelfstandig innemen en behouden van die positie.
Ook de plaats van bekrachtiging is belangrijk. We belonen waar we de hond willen hebben, zodat niet alleen het gedrag, maar ook de gewenste positie steeds meer waarde krijgt.

Zodra de pup voldoende begrip van het target heeft, kunnen we soms al een eerste stap richting heelwork zetten. Het target helpt ons eerst om een duidelijke uitgangspositie naast het linkerbeen te creëren. Van daaruit introduceren we het vertrekken. Het bewegen van het linkerbeen wordt daarbij een voorspelbare prikkel voor de hond, wanneer dit been vertrekt, ga je mee. De eerste stap maken we bewust langzaam, groot en duidelijk. De pup moet op dat moment namelijk een belangrijke overgang leren maken, van positie behouden naar positie verlaten en meebewegen. Door de beweging in het begin heel leesbaar te maken, krijgt hij tijd om deze informatie te verwerken en correct te reageren.

In deze fase verwachten we nog geen afgewerkt heelwork. We bouwen eerst de afzonderlijke componenten op. Positie vinden, positie behouden, aandacht voor de voorjager, startsignaal herkennen, samen vertrekken, positie tijdens de eerste beweging behouden.

Naarmate het begrip groeit, kunnen we de hulp steeds verder weglaten. Het target verdwijnt uiteindelijk volledig, de eerste stap wordt natuurlijker en het gedrag komt steeds meer onder stimuluscontrole (signaalherkenning) van de signalen die we uiteindelijk in het heelwork willen gebruiken. Zo gebruiken we het target niet als een hulpmiddel waarvan de hond afhankelijk moet blijven, maar als een tijdelijke bron van duidelijkheid. We bouwen eerst begrip op en halen daarna de ondersteuning geleidelijk weg.

Duidelijkheid voor moeilijkheid. Begrip voor precisie. En pas daarna bouwen we duur, afstand en afleiding verder op.

05/09/2026

**Vanwege veel belangstelling komt er een 2e datum Zondag 22 november**VOL**

**WORKSHOP WERKEN MET VERLEIDING
ZATERDAG 14 NOVEMBER**VOL**

Werken met verleiding vraagt om focus, vertrouwen en het vermogen om een opdracht goed uit te voeren, ook wanneer er onderweg iets gebeurt dat de aandacht van de hond trekt.

Tijdens deze workshop werken we met drie verschillende proeven. Elke proef wordt vanaf de basis opgebouwd en bestaat uit meerdere stappen en moeilijkheidsgraden. We beginnen overzichtelijk en voegen steeds nieuwe elementen en verleidingen toe. Zo ontstaat binnen iedere proef een duidelijke opbouw en kunnen we zien wat een volgende stap met de hond doet.

1. Verloren zoek met verleiding en volgwerk.
We starten met een verloren zoek-oefening. Vanuit een duidelijke basis bouwen we de proef in verschillende stappen verder uit en voegen we steeds meer verleiding toe.

De hond moet zelfstandig blijven zoeken in het aangewezen gebied en leert zich niet van zijn taak te laten afleiden. Met iedere volgende stap wordt er meer gevraagd van concentratie, zelfstandigheid en doorzettingsvermogen.

2. Markeren rond de lokstal
Bij de tweede proef staat het markeren centraal. In het terrein staat een grote lokstal met hutjes, die een belangrijk onderdeel vormt van de setting. Daarnaast speelt het schot een centrale rol binnen de oefening.

Ook deze proef bouwen we in meerdere stappen op. Door de situatie steeds verder uit te breiden en de moeilijkheid te verhogen, wordt er meer gevraagd van het markeervermogen en de concentratie van de hond. kan de hond de dummy vervolgens gericht uitwerken, ondanks alles wat er in en rondom de proef gebeurt?

3. Waterwerk met verleiding
We sluiten af met een wateroefening. Ook hier starten we vanuit de basis en bouwen we de moeilijkheid in verschillende fases op.

Stap voor stap worden verleidingen toegevoegd en wordt de situatie uitdagender. De hond leert zijn lijn vast te houden, door te werken en het apport correct af te ronden, ook wanneer andere prikkels onderweg zijn aandacht vragen.

De kracht van deze workshop zit juist in de opbouw binnen iedere oefening. We gaan niet direct naar de moeilijkste situatie, maar werken in meerdere stappen naar een steeds grotere uitdaging. Hierdoor wordt zichtbaar waar het goed gaat, waar een verleiding invloed krijgt en wat de combinatie nodig heeft om verder te komen.

Duur: 2,5 uur
Plaats voor: maximaal 6 combinaties
Locatie: privéterrein in Hillegom
Kosten: €65 per combinatie
tijdstip: 9:30/12:00 of 12:30/15:00
opgeven: dmv pb of app.

Een praktische workshop waarin we werken aan focus, zelfstandigheid, markeervermogen en het zorgvuldig afmaken van het gevraagde werk onder toenemende afleiding.

04/09/2026

Soms draait een oefening niet om de dummy, maar om de beweging in het lijf te trainen net als op het filmpje. De dummy wordt boven op het hoge duin gegooid, in het zicht van de hond. Hij ziet hem vallen. We lopen vervolgens een klein stukje richting de branding. Dit keer niet voor heelwork of steadiness, maar met een heel ander doel afstand creëren tot het duin.

Die paar meters geven de hond straks de ruimte om voor het duin snelheid te maken. Je geeft hem daarmee niet alleen een aanloop, maar ook kinetische energie die hij mee kan nemen de helling op. Dat is belangrijk, want hij moet tamelijk recht een hoog duin oprennen dat voornamelijk uit los zand bestaat.

Bij de voet van het duin verandert de beweging. De voorwaartse snelheid moet worden omgezet in een beweging die steeds meer omhoog gaat. Iedere afzet zakt deels weg in het losse zand, waardoor een deel van de geleverde kracht verloren gaat. De achterhand moet harder werken, de romp moet stabiliseren en bij iedere pas moet de hond opnieuw grip, balans en afzet organiseren. Naarmate hij hoger komt en zijn snelheid afneemt, kan hij steeds minder teren op het momentum uit zijn aanloop en wordt spierkracht belangrijker. Je ziet hem overschakelen van snelheid naar krachtig klimmen.

En daar zit ook het belang voor de werkende jachthond. Door dit soort bewegingen vaker te ervaren, bouwt hij als het ware een bibliotheek aan bewegingspatronen op. Vaak noemen we dat muscle memory, al zit dat ‘geheugen’ vooral in het samenspel tussen hersenen, zenuwstelsel en spieren. Het lijf leert steeds sneller en efficiënter reageren op helling, los zand, verlies van grip en plotselinge veranderingen in belasting.

Boven ligt de dummy. Oppakken en dan moet hetzelfde lijf het probleem in omgekeerde richting oplossen.
Naar beneden helpt de zwaartekracht ineens mee. Nu gaat het niet om zoveel mogelijk kracht leveren, maar juist om snelheid opvangen en controleren. In het losse zand moet hij zijn passen en balans voortdurend aanpassen en zijn lichaam afremmen, terwijl hij ook nog de dummy draagt.

Dat is relevant voor een jachthond die in het werk niet kan kiezen voor een mooi vlak pad. Hij moet over taluds, door greppels, over ongelijke bodem en door zwaar terrein kunnen gaan, vaak met snelheid en uiteindelijk met wild of een dummy in de bek. Hoe meer passende bewegingservaring hij heeft, hoe groter zijn repertoire om zijn lijf in zulke situaties efficiënt te organiseren.

De dummy is de motivatie. De echte oefening zit in de weg ernaartoe én weer terug.

29/08/2026

Een goede jachtopleiding begint voor ons niet bij de dummy. De basis begint veel eerder.

Deze labrador is 16 weken oud en volgt ons puppyprogramma als voorbereiding op haar latere jachtopleiding. Wat je hier ziet, lijkt misschien een eenvoudige oefening met een paar placeboards, een tonnetje en wat voer. Maar achter deze oefening zit een heel bewuste opbouw. In deze fase werken we namelijk nog niet met dummy’s. Waarom niet? Omdat we eerst willen dat een pup leert focussen, wachten, schakelen en informatie aannemen van de handler. Zonder dat de opwinding rondom apporteren het leerproces overneemt.

Het voertje bij het tonnetje zorgt voor motivatie. Natuurlijk wil ze ernaartoe. Maar ze leert dat het zien van iets aantrekkelijks niet automatisch betekent dat ze het ook mag halen. De handler kan haar juist vragen om weg te draaien, mee te lopen en opnieuw positie in te nemen op een volgend placeboard.

Dat is voor ons een belangrijk onderdeel van de opleiding, impulscontrole en steadiness ontstaan niet door een hond alleen maar tegen te houden. We leren de hond wat ze wel kan doen en geven haar de tijd om te schakelen. Pas wanneer ze rustig staat, de informatie van haar handler kan verwerken en wacht op haar opdracht, mag ze vertrekken. En als ze dan gaat, willen we toewijding zien. Naar het tonnetje, het voertje pakken en vlot terug naar de handler. Ook dat snelle terugkomen is geen toeval. Die waarde voor de handler is al eerder opgebouwd met allerlei leuke voerspelletjes.

Alle onderdelen van deze oefening heeft ze eerst afzonderlijk geleerd. Pas wanneer de losse schakels duidelijk zijn, gaan we ze met elkaar verbinden. De schakels duidelijk betekent niet dat het einddoel bereikt is. Wanneer we de in deze fase beland zijn polijsten we rustig verder.

Dat is hoe wij graag jonge honden opleiden.
Niet zo snel mogelijk naar het eindplaatje toe, maar eerst investeren in de vaardigheden die we later nodig hebben.
Want een dummy kunnen halen is één ding.
Een hond die tijdens het werk kan denken, schakelen, wachten én samenwerken met haar handler dat is waar we naartoe willen.

20/08/2026

Op het filmpje zie je een Toller van 15 weken oud tijdens haar tweede les van het puppyprogramma. Op deze jonge leeftijd leggen we de eerste bouwstenen voor een steady, enthousiaste en goed samenwerkende jachthond.

Achter deze ogenschijnlijk eenvoudige oefeningen zit een belangrijk stukje leertechniek. We proberen de pup niet steeds in de juiste positie te zetten, maar creëren een situatie waarin zij zelf kan ontdekken welk gedrag haar iets oplevert.

De target maakt de opdracht visueel en concreet. Zodra zij de gewenste positie inneemt, markeren we dat exacte moment met het clickerwoord. De beloning die daarop volgt, versterkt vervolgens het gedrag. De timing van die marker is daarbij essentieel. We belonen niet alleen het eindresultaat, maar maken voor de pup heel precies duidelijk welk gedrag correct was. Zo ontstaat er een heldere keten, de pup maakt een keuze, het juiste gedrag wordt gemarkeerd en daarna volgt de beloning.

Door veel met deze kleine succesmomenten te werken, krijgt de pup steeds meer begrip van de oefening. Naarmate het gedrag sterker wordt, kunnen we de hulp van de targets geleidelijk verminderen. Wat eerst door het placeboard of krukje heel duidelijk werd gemaakt, ontwikkelt zich uiteindelijk tot gedrag dat de hond zelfstandig en zonder target kan uitvoeren.

Op deze manier bouwen we stap voor stap aan de vaardigheden die we later nodig hebben in het jachthondenwerk. Steadiness ontstaat daarbij niet door een jonge hond voortdurend te corrigeren of tegen te houden, maar door vanaf het begin gewenst gedrag heel duidelijk aan te leren en te versterken.

Zo leggen targets, een nauwkeurige timing van het clickerwoord en de juiste beloning samen de technische basis voor een hond die leert nadenken, graag samenwerkt en steeds zelfstandiger de juiste keuzes maakt. Een steady jachthond begint bij een pup die begrijpt wat we van haar vragen.

02/08/2026

In deze video zie je een jonge Labrador die verschillende trainingscomponenten leert combineren. Voordat we met deze oefening beginnen, is het belangrijk om te weten dat deze hond al zeer stabiel is op het placeboard en de freeze-oefening goed beheerst. Pas wanneer die basis stevig is, voegen we een afleiding van dit niveau toe.

Het placeboard biedt de hond een duidelijke structuur. Ze weet dat ze erop blijft zitten totdat haar wordt aangegeven dat ze eraf mag. Daarnaast trainen we de freeze-oefening regelmatig. Deze oefening helpt haar om een dummy rustig vast te houden en om zich los te maken van afleidingen en verleidingen.

In deze training gebruiken we een flinke afleiding, een zogenaamde decoy voor de jacht. Dit is een kunstkonijn op een stok dat met een knopje in beweging kan worden gezet. Het bootst een gewond of vluchtend konijn na en vormt voor de hond een zeer sterke prikkel.

Het doel van deze oefening is niet dat de hond de prikkel negeert. Kijken naar de afleiding mag zeker. Wat we haar willen leren, is dat ze de keuze maakt om haar aandacht weer los te koppelen van de prikkel en terug te brengen naar de hand met voer. Ze kent deze oefening al, voer in de hand, vlak voor haar neus, betekent dat ze haar focus op de hand houdt.
Dat is in deze situatie een behoorlijke uitdaging. Alleen al rustig op het placeboard blijven zitten terwijl de decoy aanwezig is, is een knappe prestatie.

We bouwen de oefening daarom stap voor stap op.
Eerst vragen we alleen de freeze-oefening met voer in de hand.
Daarna plaatsen we de decoy op de pin, maar zonder beweging, en vragen we opnieuw freeze
Pas in de laatste stap zetten we de decoy in beweging en vragen we de hond opnieuw om de freeze oefening uit te voeren.

In dit leerproces draait het niet om het onderdrukken van gedrag of het verbieden van interesse in de prikkel. Juist het tegenovergestelde. De hond mag de prikkel waarnemen en erkennen dat deze er is. Vervolgens leert ze bewust een andere keuze te maken. Haar aandacht los te maken van de afleiding en terug te keren naar de handler. Door de oefening op deze manier op te bouwen, creëren we succeservaringen en ontwikkelt de hond zelfcontrole vanuit begrip en een bewuste keuze, in plaats van vanuit onderdrukking.