29/10/2026
Een bericht aan alle puppyeigenaren!
Vandaag liep ik met Fefiera het hondenbos in, nadat ik haar ongeveer zes weken lang niet had losgelaten tussen meerdere honden tegelijk. Juist daarom vond ik het interessant om te zien wat er zou gebeuren, want op zo’n moment ontdek je niet alleen wat een hond heeft geleerd wanneer alles rustig en overzichtelijk is. Je ziet vooral wat er werkelijk is blijven staan wanneer er ineens veel prikkels tegelijk binnenkomen.
Ik heb recent al gedeeld hoe ik met Fefiera train en waarom ik bepaalde keuzes maak. In deze zes weken stond haar balans en coördinatie volledig centraal.
Je hond uitlaten is iets anders dan je hond opvoeden en trainen op coördinatie. Je hond blootstellen aan andere honden is iets anders dan socialiseren. En een hond die een commando uitvoert, is nog niet automatisch een hond die zichzelf kan reguleren wanneer de spanning stijgt.
Toen we vandaag het bos inliepen, begon het meteen behoorlijk intens. Er stonden een boomer en een chihuahua die werkelijk moord en brand bij elkaar schreeuwden, terwijl Fefiera hen juist rustig benaderde. Ze keek, nam de situatie waar en besloot er vervolgens niets mee te doen.
De eigenaren moesten lachen. Ik zei daarop dat ik het eerlijk gezegd helemaal niet grappig vond. Ik zou willen dat mensen eens gaan leren voelen, zodat ze ongemak niet hoeven weg te lachen maar assertief gaan handelen. Op dat moment kijk je feitelijk naar een hond die moeite heeft met de situatie.
Fefiera bleef er niet in hangen. Ze hoefde de spanning ook niet ergens anders af te reageren, maar liep gewoon verder.
Twintig meter later zag ze twee kleine kinderen staan bij hun moeder en oma. Ze rende ernaartoe, remde af, snuffelde even en ging vervolgens uit zichzelf weer weg.
Dat soort momenten zeggen mij veel meer dan een perfect uitgevoerde “zit” of “hier”.
Ik zie daar namelijk een hond die een prikkel kan registreren, zonder erin te verdwijnen. Ze voelt wat er gebeurt, verwerkt het en is daarna gewoon weer beschikbaar voor wat er vervolgens op haar pad komt.
Niet lang daarna speelde ze met een andere hond en werd ze, zoals Fefiera kan worden wanneer ze enthousiast is, heerlijk onstuimig. Toen ik vond dat haar grens bereikt was, heb ik haar uit die situatie gehaald. Ik zag dat de andere hond er geen zin meer in had. Alhoewel de eigenaresse zei dat ze een piepert is (het gedrag wilde verkleinen) nam ik het wel serieus. Ze kwam naar me toe en we liepen verder.
Even later kwamen we midden tussen een hele groep honden terecht, omdat er een hondenuitlaatservice liep met kleine, middelgrote en grote honden door elkaar.
Ik zag meteen dat ze het even spannend vond. Haar haren kwamen iets overeind en ze begon eerst rustig te observeren, voordat ze besloot wat ze met die situatie wilde.
Maar ze explodeerde niet, ze hoefde ook niet gered te worden en ik gooide haar al helemaal niet gedachteloos midden in de groep.
Ze kreeg de ruimte om te kijken, informatie te verzamelen en haar plek te vinden. Daarna sloot ze zich vanzelf aan.
En dat is precies waar ik het verschil zie tussen alleen gedrag aanleren en een hond daadwerkelijk opvoeden.
Wanneer jij iedere seconde voor je hond invult wat hij moet doen, leert hij vooral wachten op jouw volgende opdracht. Ik wil juist dat mijn hond leert voelen, nadenken, herstellen en binnen mijn grenzen zelfstandig goede keuzes leert maken.
Dat betekent overigens niet dat ik eindeloos doorga omdat “het zo lekker gaat”. Ook dat zie ik namelijk ontzettend vaak gebeuren.
Mensen wachten totdat hun hond compleet over zijn grens heen is, niet meer terugkomt, rondrent alsof hij bananen in zijn oren heeft en mentaal nergens meer bereikbaar voor lijkt. Vervolgens wordt er gezegd dat de hond druk, koppig of ongehoorzaam is.
Maar heel vaak was de hond niet ineens ongehoorzaam.
Jij was gewoon te laat met begrenzen.
Wij zijn daarom vandaag maar ongeveer een half uur in het hondenbos geweest. Niet omdat Fefiera het niet aankon, maar juist omdat ik altijd binnen de belastbaarheid van mijn hond wil blijven. Hetgeen veel puppyeigenaren niet zien.
In dat halve uur heeft ze ontzettend veel gezien, geroken, gevoeld en verwerkt. Dat is voor een jonge hond meer dan genoeg.
Halverwege heb ik haar daarom bewust een stuk aangelijnd, zodat ze even uit de sociale prikkels kon stappen. Ze liep direct met me mee, werd niet hyper aan de lijn en bleef ook niet zoeken naar de volgende hond.
We passeerden zelfs een hond waarmee ze daarvoor los ontzettend leuk had gespeeld. Ze negeerde hem compleet en dat vind ik interessant.
Niet omdat negeren per definitie het doel is, maar omdat ze kon schakelen. Spelen was klaar, de situatie veranderde en haar hoofd kon daarin mee.
Na ongeveer tien minuten mocht ze het laatste stuk weer los, omdat ik zag dat er opnieuw ruimte was om prikkels te verwerken.
Op zulke momenten ben ik ongelooflijk trots op dat kleine dynamietje van mij, juist omdat iedereen die zich serieus verdiept in een Centraal-Aziatische herdershond weet dat je niet per definitie een hond in huis haalt die staat te wachten totdat jij vertelt wat er moet gebeuren.
Het zijn krachtige, zelfverzekerde, zelfstandige honden, die zelf beslissingen willen nemen en zich niet zomaar iets laten vertellen omdat jij toevallig degene bent die de lijn vasthoudt.
Ik wist natuurlijk wat ik in huis haalde, maar iets theoretisch weten is iets heel anders dan het iedere dag ervaren.
Daarom voelde vandaag voor mij ook niet als bewijs dat ik “een goed luisterende hond” heb. Het voelde als bewijs dat het fundament klopt.
Ik heb haar zes weken niet op deze manier tussen groepen honden laten lopen en daarna met haar een druk hondenbos instappen, terwijl ik nog steeds dezelfde hond zag die kon observeren, herstellen, begrenzen, loslaten en uiteindelijk weer bij mij uitkwam wanneer ik haar nodig had.
En precies daar wringt het voor mij vaak met de standaardroute die we massaal volgen zodra er een pup in huis komt.
We schrijven ons braaf in voor puppycursus A, daarna B en misschien nog C. We leren onze hond zitten, liggen, wachten en hierkomen, vaak met heel veel voertjes en herhaling.
Daar is op zichzelf niets mis mee. Maar ondertussen stelt bijna niemand de vraag die ik veel belangrijker vind: wat leert mijn hond eigenlijk over zichzelf, over spanning, over keuzes maken en over mij als degene op wie hij kan terugvallen?
Ik heb die traditionele route zelf ook gevolgd, dus ik zeg dit niet vanuit een positie waarin ik altijd alles perfect heb gedaan.
Integendeel. Hier de vrouw die bij de rechter heeft gezeten omdat ik dacht dat ik altijd goed met honden was. Maar goed zijn met honden en bereid zijn je eigen blinde vlekken onder ogen te komen, zijn twee totaal verschillende intenties.
Ik ben vaak genoeg op mijn bek gegaan, maar op een gegeven moment heb ik wel besloten dat ik niet dezelfde hondeneigenaar wilde blijven. Ik wilde niet alleen maar gedrag managen. Ik wilde begrijpen wat er onder dat gedrag gebeurde.
Bij mijn tweede hond Vida ben ik daarom ergens halverwege bewust een andere richting ingeslagen, omdat ik merkte dat de standaardaanpak simpelweg niet aansloot bij het kaliber hond dat ik voor me had.
En precies daarom ga ik binnenkort een masterclass voor puppy-eigenaren lanceren.
Niet omdat ik mensen nog een lijstje met commando’s wil geven, maar omdat ik wil laten zien hoe ik vanaf dag één aan dit fundament heb gebouwd.
- Hoe ik kijk naar prikkels.
- Hoe ik belastbaarheid inschat.
- Hoe ik grenzen stel voordat een hond overloopt.
- Hoe ik ruimte geef zonder alles los te laten.
En vooral hoe ik ervoor zorg dat een zelfstandige hond uiteindelijk uit zichzelf op mij terugvalt.
Daarbij laat ik zelfs twee totaal verschillende typen honden zien, omdat ik naast Fefiera ook werkte met een kelpie-kruising. Daardoor zie je niet alleen hoe opvoeding eruitziet bij een krachtige, zelfstandige hond, maar ook wat er verandert wanneer je werkt met een hond met veel meer drive en energie.
En ja, zo’n traject kost geld.
Wanneer iemand € 799 ziet bij de online cursus 'een puppy opvoeden doe je zo' en alleen denkt: “Dat is veel”, dan snap ik dat. Maar prijs en waarde zijn niet hetzelfde.
Iets voelt vooral duur wanneer je niet ziet wat het je oplevert.
Bij een reguliere hondenschool koop je meestal een lesmoment waarin wordt gekeken naar wat je hond op dat moment doet. Vaak in een onrealistische setting. Intensieve begeleiding gaat veel verder dan dat, omdat er ook wordt gekeken naar jouw timing, jouw keuzes, je patronen, de dynamiek tussen jou en je hond en de momenten waarop jij zelf niet doorhebt dat je eigenlijk al drie stappen te laat bent.
Want veel gedragsproblemen beginnen niet op het moment dat een hond ontploft.
Ze beginnen veel eerder.
Op het moment dat signalen gemist worden, grenzen te laat komen en mensen blijven doorgaan omdat het aan de buitenkant nog “prima” lijkt.
Vandaag had ik ook langer kunnen blijven, juist omdat Fefiera het zo goed deed. Maar omdat ze het zo goed deed, ben ik op tijd gestopt.
Dat is voor mij inmiddels een van de belangrijkste onderdelen van goed opvoeden: niet wachten totdat een hond laat zien dat het te veel is, maar leren herkennen wanneer genoeg ook werkelijk genoeg is.
Toen we na dat halve uur het bos uitliepen, voelde ik vooral enorme voldoening.
Niet omdat ik een hond had die netjes wat commando’s uitvoerde, maar omdat ik een hond zag die gedurende al die verschillende situaties bij zichzelf kon blijven en tegelijkertijd wist dat ze altijd bij mij terechtkon.
En uiteindelijk is dat precies wat ik wilde toen Fefiera bij mij kwam.
Geen hond die alleen functioneert wanneer de wereld rustig is. Geen hond die alleen luistert zolang ik iets lekkers in mijn hand heb. En ook geen hond die ik voortdurend klein moet houden om het gevoel te hebben dat ik controle heb.
Ik wilde een zelfstandige, krachtige hond die de wereld aankan, omdat ze heeft geleerd hoe ze ermee om kan gaan.
En dat is wat ik veel meer wil zien in de puppywereld.
Minder obsessie met perfecte commando’s en veel meer aandacht voor belastbaarheid, regulatie, herstel, leiderschap en het vermogen van een hond om uiteindelijk zelf goede keuzes te maken.
Want pas wanneer de wereld druk wordt, zie je wat je werkelijk hebt opgebouwd.
Ik ben intens dankbaar en gelukkig met Fefiera! 💜
