09/02/2026
Een ontmoeting op het juiste moment!
Voor Cielo zijn moeder zocht Yvonne een nieuw plekje. Zo kwamen wij met elkaar in contact. Helaas kon ik Yvonne niet helpen aan stalling, maar we raakten wel in gesprek over de opleiding van haar paard Cielo. Na heel wat berichtjes over en weer voelde het voor ons allebei als een match om de opleiding, die Jason was gestart, voort te zetten.
Van elk paard leer ik wel iets en Cielo hield mij precies op het juiste moment een enorme spiegel voor. Het voelde alsof alles zo moest samenkomen, Yvonne en ik die elkaar toevallig ontmoetten, Cielo die klaar was om doorgereden te worden en Jason die het stokje met vertrouwen kon overdragen.
Jason had tijdens zijn fantastische voetreis een hele sterke basis gelegd in het grondwerk. Daarnaast had Yvonne al eens op Cielo gereden. De basis was hiermee al erg sterk. Haar droom? Samen met Cielo rijden op het strand. En dat werd ons doel voor het afgelopen jaar.
We werkten aan vertrouwen, in mij als nieuwe persoon in Cielo zijn leven, in mij op zijn rug en in verschillende omgevingen. Over straat, in het bos en in de duinen. Door zijn voetreis was Cielo al enorm verkeersmak, dat het stukje over straat voor hem eigenlijk saai was. Waar veel jonge paarden daar nog kijkerig zijn, liet Cielo juist in het bos meer verwerking zien.
In het begin vond ik Cielo wat vlak in zijn emotie. Hij zag genoeg, bomen die ineens scheef stonden, Schotse hooglanders, vogels die plots opvlogen. Hij keek, tilde zijn hoofd iets op, verwerkte de spanning en we konden rustig verder. Die manier van omgaan met nieuwe en spannende prikkels had hij ontzettend goed geleerd, en hij paste dit keurig toe.
Yvonne en ik zeiden op een gegeven moment tegen elkaar, Cielo is erg serieus en wil het wel heel graag goed doen. Dat zag je bijvoorbeeld toen hij voor het eerst aansprong in galop, in het duin met een klein bokje. Stiekem vond ik dat prachtig? even een enthousiast jong paard. Maar dat is natuurlijk niet wat je straks wilt als Yvonne zelf met hem rijdt.
Dus direct corrigeren, halthouden, twee passen achterwaarts en wachten. Wachten tot Cielo had verwerkt wat er gebeurde. Vanuit ontspanning vroeg ik opnieuw de galop. Geen bok. Hij begreep de correctie. Uiteindelijk heeft hij dit nog een enkele keer herhaald, en daarna niet meer. Voor een jong paard begrijpt hij correcties ontzettend snel: twee passen achteruit is hiermee een duidelijke grens.
Die duidelijkheid heb ik in alles doorgevoerd. Halthouden maar toch nog een pasje doorlopen? Correctie. Overgang van gras naar straat? Halthouden, kijken, dan wegstappen. Cielo was daarin zo eager dat hij soms zelfs halt hield bij tegels die van kleur veranderden.
Cielo gaat enorm goed op structuur en regelmaat. (Welke paarden eigenlijk niet?) Toen hij een tijdje niet werd gereden, merkte ik in het begin van dit jaar dat zijn motivatie en enthousiasme wat zakten. Gelukkig heeft Yvonne inmiddels een nieuwe ruiter gevonden. Ik geloof er sterk in dat, zodra May-Britt en Cielo elkaar echt leren kennen, zijn enthousiasme heel snel weer terug zal komen.
Dankbaar dat ik onderdeel mocht zijn van dit stukje van Cielo’s reis 🤍🐴
