31/10/2026
Soms is het beste wat ik tijdens een gedragsconsult kan doen: helemaal niks.
Dat klinkt misschien gek.
Je schakelt een gedragstherapeut in omdat je hond ergens moeite mee heeft. En vervolgens sta ik daar een tijdje alleen maar te kijken.
Geen oefeningen. Geen commando's. Geen aanwijzingen om de hond ergens doorheen te helpen.
Bewust.
Want tijdens mijn consulten wil ik niet alleen zien hoe een hond reageert wanneer we hem begeleiden.
Ik wil ook weten wat hij uit zichzelf doet.
Daarom zoeken we soms juist een situatie op waarin de hond normaal gesproken moeite heeft.
Natuurlijk op een veilige manier, met voldoende ruimte en zonder de hond te overvragen.
En dan kijk ik.
Neemt de hond afstand? Zoekt hij een plek waar hij zich veiliger voelt? Kan hij herstellen na het zien van een prikkel? Durft hij zelf weer contact of interactie aan te gaan?
Of lukt dat op dat moment nog helemaal niet?
Dat vertelt mij ontzettend veel.
Want wanneer we voortdurend iets van een hond vragen, beïnvloeden we ook voortdurend wat hij laat zien.
En soms wil ik juist weten wat er gebeurt als we dat even níét doen.
Niet omdat ik geen idee heb wat ik moet doen. Maar omdat ik eerst wil begrijpen wat de hond zelf nodig heeft.
Dat is misschien niet het meest spectaculaire onderdeel van mijn werk.
Maar wel een van de belangrijkste.