20/02/2013
Konu: Personel Ayıbı.
Tarih: 13 Şubat 2013.
Yer: Bahçelievler Hayvan Barınağı.
10 Şubat 2013 Pazar günü, Nesrin Özkaya Aydın’ın “Bahçelievler Barınağı’na, fotoğraf çekecek gönüllü lâzım.” başlığı altında oluşturmuş olduğu bir yazısını gördüm.
11 Şubat 2013 Pazartesi günü barınağı telefonla aradım fakat ulaşamadım, telefon bir kez çaldıktan sonra kapanıyordu.
12 Şubat 2013 Salı günü telefon ile aramalarımı sürdürdüm.
13 Şubat 2013 Çarşamba günü ise telefon hep ‘meşgul’dü. Bir süre sonra telefonu düşürebildim, yani telefonu bir yetkili açtı ve ona durumu iyi niyetli bir şekilde izah etmeye başladım. Fakat adamın tepkisi çok kabaydı.
-“Gönüllüye ihtiyacımız yok!”
-“Fotoğraf çekmek kesinlikle yasak!”
-“Veteriner hekim olmadığı için de dolaşamazsınız!”
gibi tepkilerle karşılaştım.
Ayrıca üstüne basa basa “Gönüllü olabilmek için ne yapmam lâzım?” diye sormama rağmen
-“İhtiyacımız yok!” cümlesi; neden hayvan barınaklarında etkinlik, destek ve sahiplendirme olmadığının bir göstergesidir.
Benim o canlara bir faydam olamadıktan sonra barınağa gidip, köpeklere bakıp bakıp geri çıkmamın, kime ne faydası var?
Kimse, hayvanlar için ‘Soğuk ve daracık alanlarda yaşamak onların hakkı.’ gibi bir tavırla konuşma hakkını kendinde bulamaz.
Barınağı başta arayıp durmamın sebebi, hem geleceğimi haber vermek istemem hem de barınağı bir türlü bulamadığımdan dolayı yerin tarifini onlardan almak istememdi.
Şimdi, ister barınağa gidin topluca, isterseniz telefonlara boğun o yeri.
-Bu arada telefonun bir türlü açılmamasının nedenini “telefon bozuk” olarak nitelendirdi yetkili.-
Karar sizin. Her ne yapıyor ya da yapmıyorsanız, en azından bu yaşanan "trajediyi" bilin.
Sevgiler.
Kayıp Pati.
