07/04/2020
วันนี้ตื่นมาแล้วไม่เห็นลูแปง…
ลองเรียกทั่วบ้านก็ไม่เจอตัว ตอนแรกคิดว่าคงไปเที่ยวเล่นซนแถวบ้านนี่แหละ
สักพักพี่ข้างบ้านมาบอกว่าขี่รถผ่านเห็นหมาเหมือนลูแปงนอนอยู่ตรงสี่แยก แม่เลยรีบออกไปดู แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ พี่ที่เห็นเลยบอกว่าให้ไปถามคนที่เขาจอดช่วย พอไปถามเขาเลยบอกว่า ลูแปงโดนรถชน แล้วคงโดนคันอื่นชนซ้ำ ตอนที่เขาไปเจอหัวแบนเละเลย เขาเลยเอาลูแปงใส่ถุงดำไว้ข้างทางให้ แม่วนรถหาอีกแต่ก็ไม่เจอถุงดำ เราลงความเห็นกันว่าอาจโดนรถขยะเก็บไปแล้ว
ใครจะไปรู้ว่าภาพลูแปงกัดผ้าเล่นก่อนนอน จะเป็นภาพสุดท้ายที่ที่มะนุดจะได้เห็น ลูแปงคงเจ็บมากสินะตอนนั้น มะนุดขอโทษที่ไปช่วยไม่ทัน ขอโทษที่ไม่ค่อยได้เล่นด้วย ละชอบดุลูแปงเวลาเล่นกับน้องลูน่าแรงๆ
ลูแปงเป็นหมาฉลาดแสนรู้ และยังขี้อ้อนด้วย มะนุดยังจำวันแรกที่เจอกับลูแปงได้ ลูแปงเป็นเจ้าก้อนอ้วนกลมขาสั้น ขนาดตัวโตแล้วขาก็ยังสั้นจนมะนุดแอบคิดว่าเป็นคอร์กี้เวอร์ชั่นพันทาง มะนุดยังจำคืนปีใหม่แรกได้ คืนนั้นลูแปงตัวสั่นใจเต้นรัว มะนุดกอดลูแปงไว้แน่น น่าเสียดายที่เป็นพลุครั้งเดียวในชีวิตของลูแปง
ถึงเราจะได้อยู่ด้วยกันไม่นาน แต่มะนุดก็รักลูแปง ครอบครัวมะนุดทุกคนรักลูแปง และเราก็รู้ว่าลูแปงก็รักพวกเรามากเช่นเดียวกัน ไม่งั้นลูแปงคงไม่ร้องโหยหวนงอแงเวลาเราออกบ้านหรอก
ต่อไปนี้ลูแปงก็มีที่วิ่งเล่นเยอะแยะบนดาวหมาแล้วนะ บนนั้นมีเพื่อนมากมายเลย ถ้าเจอพี่เต๋าๆฝากบอกด้วยว่าเราทุกคนคิดถึง พี่เต๋าๆจะดูแลลูแปงแทนเราเอง อย่าดื้อกับพี่เต๋าๆล่ะ
ลาก่อนลูแปง
❤️
