22/09/2025
Jutro będzie miesiąc, odkąd pożegnałem Kropka. W ubiegłym roku na wiosnę udało się znaleźć przyczynę uczulenia, dzięki czemu kiciuch wyszedł na prostą. Brzuch się ładnie zagoił, wysypki nie wracały. Ale co z tego, skoro biedak stopniowo tracił wzrok. Rok temu już prawie niczego nie widział. Potem wiosną stracił słuch.
Dlatego też publikowałem mniej zdjęć, bo jakoś nie było nastroju.
Kropka dręczyły od jakiegoś czasu krótkie napady, kiedy na krótko tracił władzę w łapkach. Widać było, że to dla niego bardzo nieprzyjemne. Upodobał sobie miejsce na taborecie w kuchni, tam miał swoją miseczkę, tam spędzał większość czasu. Kiedy miał humor, przychodził się przytulać.
W przychodni na Mołdawskiej zrobiliśmy Kropkowi echo serca, frakcja wyrzutowa była słaba, co może prowadzić do zakrzepów. Podobnie jak u ludzi. Może taka była też i przyczyna tych nawracających epizodów.
W piątek 22 sierpnia Kropek miał świetny humor, cały wieczór się do mnie przytulał. W sobotę rano zjadł śniadanie, zasnął koło 10.
W południe obudził się w fatalnym stanie. Trzy łapy zupełnie niesprawne, brak kontaktu, nawet nie wołał po swojemu. Ciągle do końca nie pogodziłem się z tym, że nie ma go na taborecie, kiedy wchodzę do kuchni.
Zostały te dwie zołzy, Dżumi i Kitka.
Kropek, jesień 2007 -- 23 sierpnia 2025. Nie zdążyliśmy wyprawić mu osiemnastki.
Zdjęcia dwa - sprzed miesiąca (na mnie) i z 8 sierpnia (na taborecie, z miską)