27/10/2026
Troszkę nas tu mniej... Bo w przypadku takich piesków jak Jadzia nic nie może być szybko. Jadzia nawet szybko nie chodzi.🤣
Mamy za sobą całkiem niezły czas. Niezły, bo bez incydentów "wielkiego strachu", bez zamierania, braku chęci pójścia naprzód czy kurczenia się w sobie. Na spacerach najbardziej naciskam na eksplorację. Kiedy widzę nos przy ziemi – łypię okiem, czy to szukanie czegoś do żarcia, czy to TA prawdziwa eksploracja.🤣
Oczywiście szukamy zapachów, uczymy się sztuczek i ćwiczymy posłuszeństwo, co Jadzia kocha niezmiernie. Doskonale zapamiętała miejsca naszej pracy i często sama wymusza na mnie, by tam iść.
Jednak ostatnio skupiłam się mocno na relacji. Mamy swój wieczorny rytuał głaskania i masowania. Mamy świty z gadaniem i patrzeniem sobie głęboko w oczy. Uczymy się też powitań – bo Jadzia wciąż wycofuje się, gdy wchodzę do domu. Przysiadam wtedy na ziemi w pokoju i czekam, aż sama podejdzie, wtuli się we mnie. Czekam na to jedno, bezcenne poruszenie ogonkiem...🥰
Tak wiedziemy sobie żyćko do momentu, aż coś rypnie.
I wczoraj rypnęło. Coś huknęło, kiedy weszłyśmy do parku. Dla mnie to nie był szczególnie głośny dźwięk, ale to ja. U owczarków szkockich słyszenie to nie tylko rejestrowanie tonów. W mózgu zachodzi niemalże rewolucja neurologiczna – od matematycznego wyliczenia pozycji dźwięku w przestrzeni, przez analizę pamięciową, aż po silną reakcję emocjonalną. Jadzieńka chciała uciekać. Była ze mną w kontakcie, ale nie udało mi się jej przekierować.
Musiałyśmy wracać. Wieczór nie był lepszy. Poranek odrobinę, udało się zrobić zapach, choć widziałam, że brakuje jej w tym frajdy, a skupienie jest zupełnie inne...
Tak właśnie wygląda nasza codzienność. Prowadzą nas chwile dobre i te złe. Ale idziemy dalej – w tempie Jadzi.🥰🤣🙏❤️
Fota tuż przed tym hukiem(?)