Hodowla ptaków Jacek "wanted" Zaborowski

05/04/2026

21/03/2026

😉

21/03/2026

Kolejne podejscie.

20/03/2026

Wczoraj wykluły sie pierwsza w tym roku lorysa obrożna. Druga jak widac powoli wita swiat.

20/03/2026

Mam juz 2 dni.
Jestem pierwym maluszkiem.lorysy obroźnej który przyszedł na swiat w hodowli Wanted.

22/02/2026

Kolejne lorysk8 ze zniesieniem.
Tęczowe
Obrożne
Ozdobne

12/02/2026

Loreczka pustelniczka (Phigys solitarius -Suckow, 1800)) to ptak z rodziny papugowatych (Psittaculidae).
Mała papuga, o długości około 20 centymetrów, należąca do rodziny lory, ma efektowne, wielobarwne upierzenie charakteryzujące się naprzemiennymi odcieniami zieleni, czerwieni i głębokiego fioletowo-niebieskiego.
Czoło i czubek głowy są ciemnoniebiesko-fioletowe, a ubarwienie to jest wyraźnie zaznaczone linią, która zaczyna się u nasady dzioba, przechodzi przez oko i kończy na karku.
Poniżej tej linii policzki, szyja, gardło, a następnie cała klatka piersiowa i górna część brzucha są głęboko czerwone. Ten charakterystyczny układ upierzenia nadał tej lorysie drugą popularną nazwę – „loreczka obrożna”.
W okolicy uszu, na boku szyi, wyróżnia się plama bardzo zielonego upierzenia. Dolna część brzucha powraca do niebiesko-fioletowego ubarwienia szerokim pasem, który rozciąga się aż do ud.
Skrzydła są ciemnozielone, a spód ogona również zielony. Dziób jest jasnopomarańczowy, tęczówka ciemnoczerwona, a nogi cielistoróżowe.
Loreczka ta żyje w wilgotnych lasach przybrzeżnych wysp archipelagu Fidżi, najchętniej na obszarach bogatych w palmy kokosowe. Niezwykle lubi kwiaty i owoce tych palm, szczególnie Erythrina indica i Spahodea campanulata.
Żyje w parach lub małych grupach liczących około dziesięciu osobników, które często można podziwiać w akrobatycznych lotach ponad wierzchołkami drzew. Ta mała papuga zawsze była obiektem polowań ze strony rdzennych mieszkańców okolicznych wysp, którzy ozdabiali swoje maty czerwonymi piórami typowymi dla tego gatunku. Od kilku lat chwytanie ptaków i wynikający z tego handel piórami jest zakazany.
Loreczka pustelniczka jest niestety dziś rzadkim ptakiem, praktycznie nieznanym w niewoli, ponieważ wszelkie formy chwytania i eksportu są słusznie zakazane przez władze. Opiekunowie ptaków, którzy w przeszłości posiadali lorisy samotne, opisują je jako jedną z najbardziej oswojonych papug strasznie przywiązujących sie do opiekuna.
Dymorfizm płciowy u tego gatunku jest ledwo zauważalny: samica ma jasnofioletowe czoło i czubek głowy, zamiast ciemnoniebiesko-fioletowego u samca.
Loreczka ta pochodzi z Wysp Fidżi i żyje wyłącznie na nich, szczególnie na Viti Levu i Vanua Levu.
Preferuje gniazdowanie w dziuplach martwych palm. Samica składa dwa jaja, które są wysiadywane przez około 25-26 dni. Pisklęta opuszczają gniazdo po dwóch i pół miesiącu.
W naturze ta piękna papuga żywi się nektarem i pyłkiem kwiatów oraz dojrzałych owoców: mango, papai i dzikich figowców. Szczególnie ceni kwiaty kokosa (Cocos nucifera), Erythrina i jaskrawoczerwone kwiaty drzewa Spahodea campanulata. W niewoli Phigys może być karmiona moczoną mieszanką nasion dla małych papug które też zjadaja ale.w małych ilościach, sałatką (najlepiej soczystą), gotowanym ryżem i roślinami strączkowymi oraz specjalnymi suplementami zawierającymi pyłek, nektar i witaminy.

W hodowlach nie są to.pospolite papugi. Cena ich jest dość spora.

26/01/2026

Dzisiaj ostro pada i marźnie.

26/01/2026

Nie czerwonobrzucha a rudosterka zimowa 🤣
Tym to się w głowach przewraca. Na zewnątrz temperatury minusowe, nawet poniżej-10C a one juz kolejny rok odpalają lęgi w zimę. A wcześniej było normalnie w kwietniu czy maju.
W zeszłym roku luty, dwa lata temu też a teraz styczeń. Co za pingwiny.

25/01/2026

Lorika krasnolica - Hypocharmosyna placentis

Lorika krasnolica to gatunek papugi z rodziny papugowatych (Psittaculidae). Występuje na Molukach, Nowej Gwinei i Archipelagu Bismarcka.
Jej naturalnym siedliskiem są subtropikalne lub tropikalne wilgotne lasy nizinne oraz subtropikalne lub tropikalne lasy namorzynowe.
Tylko dorosłe samce mają czerwone upierzenie na głowie i bokach. Gatunek ten był dawniej zaliczany do rodzaju Charmosyna, został jednak przeniesiony do wskrzeszonego rodzaju Hypocharmosyna na podstawie molekularnych badań filogenetycznych opublikowanych w 2020 roku.

W gatunku tym rozpoznano pięć podgatunków:

H. p. intensior (Kinnear, 1928) – Północne Moluki, wyspa Gebe
H. p. ornata (Mayr, 1940) – północno-zachodnia Nowa Gwinea, zachodnie Papuas
H. p. pallidior (Rothschild i Hartert, E, 1905) – Wyspa Woodlark, Archipelag Bismarcka, Wyspa Bougainville'a, zachodnie Wyspy Salomona
H. p. placentis (Temminck, 1835) – Południowe Moluki, Wyspy Aru, południowa Nowa Gwinea
H. p. subplacens (Sclater, PL, 1876) – wschodnia Nowa Gwinea.

Najpowszechniej hodowany podgatunek H.p. placentis gdzie wyglad samca – zielono-żółta przednia część skrzydeł; kuper z ciemnoniebieską plamą; matowoczerwone kantar, policzki i górna część gardła; fioletowo-niebieskie pokrywy uszne z jasnoniebieskimi smugami; czerwone pokrywy podskrzydłowe po bokach piersi i sięgające do boków; żółty pas pod skrzydłami; zielony ogon zakończony żółtą końcówką, środkowe pióra ogonowe czerwone ku końcom; boczne pióra ogonowe czerwone u nasady.
Dziób jest czerwony a oko żółte.
Samica – ciemnozielona przednia część skrzydeł; czerwone znaczenia zamiast zielonych; Matowoniebieskie/czarne pokrywy uszne z wyraźnymi żółtymi pręgami; kuper ma ciemnoniebieską plamę.

H.p. intensior: U obu osobników dorosłych niebieska plama na kuprze jest mniejsza.
H.p. ornata: U obu osobników dorosłych niebieska plama na kuprze jest większa; u samca czerwień górnej części gardła rozciąga się na dolną część.
H.p. subplacens: U obu osobników dorosłych jak u placentis, ale niebieski na kuprze nie występuje.
H.p. pallidior: U obu osobników dorosłych jak u subplacens, ale generalnie upierzenie jest jaśniejsze, zwłaszcza niebieskie pokrywy uszne u samca.

Ubarwienie mlodego osobnika H.p. placentis jak u dorosłej samicy, ale u samców czerwone są kanarki, a zielono-żółty na czubku. Dziób brązowy. Oko żółto-brązowe.

Rozmiarowo są to malutkie lorysy osiągające 15-17 cm długości ciała. Do hodowli ich wystarczy wieksza klatka 1.2m x 40 x 50 cm lub woliera. Wiadomym im większa tym lepiej ale w hodowlach nie trzeba im zapewniać wielkich rozmiarów wolier.

Jesli zas chodzi o pokarm, ptaki te spozywają nektar komercyjny lub domowych wyrobów jeśli ktos ma o tym pojęcie.
Ptak8 te zjadają też jabłko, gruszkę, banany, pomarańcze, owoce kaktusa; namoczone figi i rodzynki sułtańskie. Niektóre ptaki podjadają też troszkę proso.
W pomieszczeniu tych ptaków dla urozmaicenia im czasu podajemy świeże gałazki do okorowywania jak i różne szyszki, gałązki pocięte na krótkie kawałki.
Ptaki powinny mieć też dostęp do wody pitnej jak i możliwość kąpieli.

Dla.zapewnienia możliwości rozmnażania, wieszamy im budkę lęgową troszkę mniejsza jak dla papużek falistych u podstawy ale wyższą: 18 cm x 18 cm x 35 cm.
Samiczka składa 2 jajka które inkubuje sama.
Mlode opierają sie i wychodzą z budki po 7 tygodniach.

W polskich hodowlach są to rzadkie jeszcze papugi ale występują. Odnośnie rozmnożenia ich, nic mi obecnie nie wiadomo.

24/01/2026

Lorysa większa - Trichoglossus forsteni– gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny papug wschodnich (Psittaculidae) i jest wyodrębniona od Lorysy górskiej jak i wiele.innych gatunków które kiedyś były zaliczane jako podgatunki lorysy tęczowej.
Lorysa ta zamieszkuje Małe Wyspy Sundajskie w Indonezji i wszystkie jej podgatunki są zagrożone wyginięciem.
Lorysa większa została opisana w 1850 r. przez francuskiego ornitologa Karola Lucjana Bonaparte. Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) wyróżnia wśród tego gatunku 4 podgatunki.

T. f. djampeanus Hartert, 1897 – wyspa Tanah Jampea.
T. f. stresemanni Meise, 1929 – wyspa Kalaotoa.
T. f. mitchellii Gray, GR, 1859 – wyspy Bali i Lombok.
T. f. forsteni Bonaparte, 1850 – wyspa Sumbawa.

Lorysy większe mierzą około 24-26 cm ciała i mimo swojej nazwy są jednymi z mniejszych gatunków lorys. Ważą 100–157 gr, długość skrzydła wynosi 132–139 mm. Brak widocznego dymorfizmu płciowego u obu ptaków.
Głowa i brzuch są ciemnoniebieskie, kark jest bladozielony (lub żółtawy), pierś czerwona.
Grzbiet, wierzch skrzydeł, kuper i ogon są jasnozielone. Dziób jest czerwony.
T. f. mitchellii jest najmniejszym tutaj podgatunkiem. Młode osobniki przypominają upierzeniem dorosłych.

Lorysy większe zamieszkują tereny do 700 m n.p.m. Ich środowisko stanowią lasy, spotykane są także na plantacjach. Żywią się głównie nektarem. W skład ich diety wchodzą również figi oraz owady.
Lorysy najczęściej widywane są w parach i małych grupach rodzinnych.
Na wyspie Sumbawa lęgi lorys większych były odnotowane w maju. Ptaki te gniazdują w głębokich dziuplach dużych drzew.
Samica składa 2 a czasem i 3 jaja, które wysiaduje przez 23–25 dni.
Na podstawie danych ptaków trzymanych w niewoli młode po wykluciu ważą 5 g. Opuszczają gniazdo w wieku 8–9 tygodni.

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2020 r. uznaje lorysę większą za gatunek zagrożony (EN – endangered). Wcześniej, od 2016 r. klasyfikowała ją jako gatunek narażony (VU – vulnerable), a od 2014 r. jako gatunek bliski zagrożenia (NT – near threatened).
Przed 2014 rokiem nie była klasyfikowana przez IUCN, gdyż traktowano ją jako podgatunek lorysy górskiej (T. haematodus).
Liczebność szacuje się na 500–1500 dojrzałych osobników oraz ma trend malejący. Największa populacja jest prawdopodobnie na Sumbawie, liczy ona nie więcej niż 1000 osobników.
Głównym zagrożeniem lorys większych jest ich wyłapywanie dla handlu dzikimi ptakami. Na niektórych wyspach (Tanahjampea, Kalaotoa oraz Kalao) nie ma odnotowanych żadnych obserwacji w ciągu ostatnich 15 lat oraz przypuszcza się, że wyginęły juz z tamtych obszarów.

JZ2026