Myśl o hodowli kotów zrodziła się już ponad 2 lata temu jednak życie pisze różne scenariusze i nasze marzenie musieliśmy odłożyć na później. Dużo rzeczy się wyjaśniło, dużo emocji zostało w naszych głowach i sercach ale postanowiliśmy zapomnieć o przeszłości i zacząć życie od nowa. Mój 5 letni syn Jaś nie radził sobie z negatywnymi emocjami, bardzo brakowało mu kogoś kto ociepli zranione serduszko
w nocy. Pewnego wieczoru zaczęłam oglądać koty w hodowli, z której mamy naszego 9 letniego ragdolla. Szczęśliwym trafem w hodowli czekał na swój kochający dom kot hodowlano - wystawowy o imieniu Max. Był to czas bardzo trudny ze względu na pandemię, która utrudniała nam możliwość odwiedzenia hodowli. Po rozmowie z hodowcą udało się zorganizować spotkanie i podjąć decyzje o tym, że Max zamieszka z nami. Późnym popołudniem zabrałam córkę , transporter i wyruszyliśmy po kociaka. W trakcie podróży pełne pozytywnych emocji napisałyśmy kartkę, którą chciałyśmy podarować Jasiowi wraz z kociakiem. Po bardzo miłym spotkaniu z hodowcą wróciłyśmy do domu z Maxem. Po przyjeździe do domu wręczyłyśmy Jasiowi kartkę z wieloma miłymi słowami na temat tego, że przyjechał do niego przyjaciel na dobre i na złe. Jaś zalany łzami rzucił się w w nasze ramiona dziękując nam z całego serca. W kilka chwil mój syn zorganizował w swoim pokoju miejsce pełne zabawek, z miseczką pełna smaczków kuwetę i posłanie. Z czasem okazało się, że Max woli przytulać się do Jasia i ugniatać go swoimi łapkami. Tak co wieczór usypiał go do snu. Mamy nadzieje ze Max pozostanie przyjacielem Jasia prze wiele lat, a w przyszłości zostanie tatą pięknych, małych, mruczących kociaków które będą leczyć inne zranione serduszka.
