24/10/2025
O królikach po ludzku
Króliczek jest naszym dzieckiem, członkiem rodziny, kochanym przyjacielem ale z drugiej strony odbieramy my – z wielką łatwością – króliczą tożsamość. Często odbieramy mu jego osobowość, potrzeby, źle odczytujemy jego mowę ciała czy interakcje w jakie wchodzi z człowiekiem. To nasz podstawowy błąd bo jest króliczkiem, a nie człowieczym dzieckiem.
Pierwszym błędem jest brak kastracji. Oczywiście, niektóre problemy zdrowotne wykluczają możliwość wykonania tego zabiegu i nie o tym napiszę. Pokutuje nadal przesąd, że kastracja to okaleczenie królika. Pewno musi jeszcze ten sposób myślenia istnieć wiele lat zanim zrozumiemy jego sens. Kastracja królika, to oczywiście zabieg mający na celu uwolnienie je od chorób narządów rodnych, jąder, listwy mlecznej, uwolnienie od ciąż urojonych itd., daje możliwość zaprzyjaźnienia z drugim króliczkiem ale dla, może niewielkiej grupy ludzi, jest daniem króliczkowi możliwości rozpoczęcia nowego życia. Jego życie to rozmnażanie się i walka o przetrwanie gatunku. My tego nie rozumiemy, bo nas to nie dotyczy ale króliczka już tak. Dzięki kastracji staje się wolnym królikiem, może zacząć cieszyć się życiem, poznać życie od strony mu przez naturę nie daną. Jego myśli zawsze krążą wokół rozrodu, bo tylko płodzenie i rodzenie, daje im możliwość istnienia na ziemi. To urodzona ofiara, posiłek wielu zwierząt i jedynie ciągłe rozmnażanie się, gotowość do zajścia w ciążę, gotowość organizmu do zapłodnienia, są gwarantem przeżycia. Tego nie zmienisz gdy nie wykonasz kastracji, bo tylko ona pozwoli im zacząć normalnie żyć, smakować każdy dzień, czuć radość ze zwolnienia ich z obowiązku bycia rodzicem. Chyba nie po to jest naszym przyjacielem byśmy go nie rozumieli. Owszem, może Twój królik żyje długo bez kastracji ale skąd wiesz jakie geny ma królik Twojego znajomego i czy przypadkiem, w wieku 3 lat nie będzie musiał znajomy ratować królikowi życia bo pojawi się nowotwór jąder. Nie znamy predyspozycji genetycznych nawet swojego królika a co dopiero tych tysięcy króliczków w Naszych domach. Kastrując zapobiegasz wielu niechcianym chorobom jak i dajesz godne życie swojemu królikowi, wolność, radość życia, pełnię tego życia. Niewolnikami hormonów i popędu płciowego nadal zostają w hodowlach bo tylko to jest dla tych ludzi ważne. Dla nas – nie, więc wykastruj króliczka i daj mu wolność.
Drugim, podstawowym błędem człowieka jest myślenie, że królik singiel w domu jest szczęśliwy. Przekładamy znów jego zachowanie behawioralne na ludzi. Piszecie, że przybiega do mnie, tuli się, kocha głaskanie, całusy, śpi ze mną czyli źle odczytujecie jego zachowanie przekładając to na zachowanie ludzi. Jeżeli masz w domu 1,5 - 2 letnie dziecko to doskonale wiesz, że uwielbia się przytulać, nosić na rękach, kocha okazywanie czułości i potrafi się o to dopominać. Ale króliczek nie jest ludzkim dzieckiem, on potrzebuje drugiego króliczka by do niego się przytulać, by go myć, by z nim rozmawiać, by czuć jego ciepło. Oczywiście, że są wyjątki wśród królików i zawsze będą singlami ale my piszemy o większości przypadków. Zabieramy im możliwość bycia z drugim królikiem myśląc, że my lub nasze inne zwierzęta w domu jemu wystarczą do szczęścia bo tak cudnie tuli się z moim kotkiem. A do kogo ma się przytulić, gdzie ma kumpla do rozmów, do kłótni, do zabawy czy do bycia razem. Biega i będzie biegał nie dlatego, że Ciebie kocha tylko dlatego, że nie ma króliczego przyjaciela. Wyobraź sobie taką sytuację, że jesteś samotny, nie masz drugiego człowieka obok siebie bo tak się życie ułożyło ale masz zwierzęta. Będziesz się do nich tulił, będziesz prowadził monologi z rybkami, weźmiesz psa na kolana ale w głębi serca będziesz pragnął ciepła drugiego człowieka. Nie przyznajemy się do tego, siedzimy zamknięci w czterech ścianach i ronimy łzy samotności. Czy królik musi cierpieć na samotność, czy życie musi być dla niego tak okrutne bo człowiek nie chce go zrozumieć, mieć problemy behawioralne tylko dlatego, że człowiek tak chce. Dla psa Ty będziesz członkiem stada ale dla królika nigdy nim nie zostaniesz. Myślenie więc, że zdrowy królik nie musi mieć towarzysza swojego gatunku jest odbieraniem mu jego własnej tożsamości, robieniem z niego niewolnika własnych niesłusznych przekonań, skazywanie go na samotność w tłumie innych zwierząt i ludzi w domu.
Poświęćcie kiedyś chwilę i pomyślcie o tych dwóch, niby drobnych problemach, ale jak bardzo ważnych w życiu królika. Ich świat może współistnieć w naszym świecie i mieć się dobrze, gdy my będzie, chcieli je zrozumieć i to od nas zależy kiedy staną się wolnymi zwierzętami w naszych czterech ścianach. Nie dodam zdjęcia dla zasięgu, bo w tym poście chodzi o treść, a nie obejrzenie zdjęcia
Autor : Katarzyna Jaunich
Zdj: własne mój burgund Bohun
wśród fanów
Pomoc dla zwierzakow
Samo Życie
SaveABunny
Króliki
Romuś Style Hotel & Grooming Zoopsycholog Behawiorysta Anna Jasnowska
