20/03/2026
Er was eens… nou ja, eigenlijk was ík dat.
Mijn eerste verjaardag die ik me echt herinner, had ik een taart. Niet zomaar een taart — een mooie ronde, met roze glazuur en een kaarsje dat mooi in het midden stond. Hij lag op een bordje, netjes op een kleed, alsof alles speciaal voor mij was klaargezet. En ik dacht: zo hoort het dus.
Dit jaar kreeg ik weer iets… maar toen keek ik ernaar en dacht:
Hé, dit is geen taart… dit is meer een muffin.
Hij was kleiner. Nog steeds lekker, nog steeds met een kaarsje, maar toch anders. Alsof mijn verjaardag een beetje was gekrompen.
En elk jaar daarna begon ik het me af te vragen.
Worden mijn taartjes nou echt steeds kleiner…
of wordt dat kleed onder me gewoon steeds groter?
Misschien lijkt alles groter omdat ik zelf verander. Of misschien maakt het gewoon minder uit hoe groot de taart is. Want elke keer als dat kaarsje brandt, doe ik nog steeds hetzelfde:
Even stil zijn…
een wens doen…
en glimlachen.
En eerlijk?
Zelfs als het straks nog maar een mini-kruimeltje is met een piepklein kaarsje…
dan is het nog steeds mijn moment. 🎂
