22/10/2026
Waar zijn onze normen en waarden gebleven?
Bedreigingen. Beledigingen. Verwensingen. En dat allemaal omdat iemand een andere mening heeft, een grens stelt of simpelweg niet doet wat een ander verwacht.
Ik ontving zelf onlangs een bericht waarin ik werd uitgescholden en bedreigd. Omdat ik iemand had geblokkeerd op mijn zakelijke pagina.
En weet je wat ik misschien nog wel het meest zorgelijk vind? Dat dit soort gedrag steeds normaler lijkt te worden.
Dierenartsen en paraveterinairen die worden uitgescholden en bedreigd omdat ze niet aan de verwachtingen van een eigenaar kunnen voldoen. Mensen die dagelijks klaarstaan voor onze dieren, maar ondertussen steeds vaker te maken krijgen met agressie en respectloos gedrag.
En het blijft niet bij de dierenartsenpraktijken.
Ik zie collega’s die zich bijna moeten verantwoorden omdat ze geld vragen voor hun diensten. Want we zijn toch dierenliefhebbers? Dan doe je het toch uit liefde voor de dieren?
Alsof liefde voor dieren betekent dat je zelf nergens meer recht op hebt.
Een bedrijf runnen kost geld. Heel veel geld zelfs.
Een website, hosting, verzekeringen, de boekhouder, administratie, opleidingen, bijscholingen, materialen, huisvesting, energie, vervoer, belastingen en ga zo maar door.
En dan hebben we het nog niet eens over alle uren die niemand ziet. De telefoontjes, de administratie, de voorbereiding, het uitwerken van plannen, de zorgen om dieren en eigenaren, de berichten die ook ’s avonds nog binnenkomen.
Dat zijn allemaal uren waarin je werkt, maar die lang niet altijd rechtstreeks worden betaald.
En ja, uiteindelijk moet er ook gewoon een inkomen overblijven. Om je hypotheek of huur te betalen. Om boodschappen te doen. Om te kunnen leven.
Waarom lijkt het soms alsof je je daarvoor moet schamen zodra je met dieren werkt?
Ik ken collega’s die serieus overwegen om in loondienst te gaan. Niet omdat de liefde voor hun vak verdwenen is, maar omdat de druk, de verwachtingen en het gebrek aan waardering steeds zwaarder wegen.
En dan is er die collega die klachten krijgt omdat ze te vaak vrij zou nemen.
Een vrouw die zeven dagen per week werkt. Van zes uur ’s ochtends tot tien uur ’s avonds. Die ook ’s nachts verantwoordelijk is voor de honden die bij haar verblijven.
En dan neemt ze zo nu en dan een paar dagen vrij.
Hoe durft ze?!
Blijkbaar vergeten we soms dat achter een bedrijf ook gewoon een mens staat.
Een mens met een gezin, een privéleven, verantwoordelijkheden, zorgen en grenzen. Iemand die ziek kan worden, moe kan zijn en af en toe rust nodig heeft.
Natuurlijk mag je kritisch zijn. Natuurlijk mag je vragen stellen, ergens ontevreden over zijn of een andere mening hebben. Ook professionals mogen aangesproken worden op hun handelen.
Maar wanneer zijn we gaan denken dat onze eigen verwachtingen belangrijker zijn dan het welzijn en de grenzen van een ander?
Dat we iemand mogen uitschelden omdat we ons zin niet krijgen? Dat we bedreigingen mogen sturen omdat iemand ons tegenspreekt? Dat iemand die met dieren werkt altijd beschikbaar moet zijn en vooral niet te veel mag verdienen?
Waar is het fatsoen gebleven? Waar is het respect voor elkaar?
We praten binnen de dierenwereld voortdurend over welzijn, grenzen respecteren, veiligheid en begrip.
Misschien wordt het tijd dat we diezelfde waarden ook eens wat consequenter toepassen op de mensen die zich iedere dag voor die dieren inzetten.
Want hoe groot je liefde voor dieren ook is, dat geeft je nooit het recht om mensen respectloos te behandelen.
