12/07/2026
Zoals jullie weten is de fysieke winkel per 1 juli 2026 gesloten.
We zijn inmiddels verhuisd en op de nieuwe locatie staat bijna alles weer op z'n plek.
We hebben een aantal speciale en tegelijk ook rare weken achter de rug. Heel veel klanten gesproken, afscheid genomen, we zijn enorm verwend met lieve woorden,knuffels, kado's, bloemen, kaarten, lekkernijen en nog veel meer.. eigenlijk veel te gek!!
Veel klanten gedag gezegd met de woorden 'tot ziens op de website' en ja het was een emotionele tijd. Voor ons, maar ook voor vele klanten. Vaste klanten die al decennialang bij ons kwamen. We zagen mensen bewust afscheid nemen van 'het winkeltje' . Nog één keer bewust een rondje lopen in de winkel..... NOGMAALS BEDANKT!!!
De vertrouwde service en toewijding zetten we met veel plezier voort via de website!
We zijn alweer volop in de running!
Zijn er vragen, bel of mail ons dan. Geen probleem!
----------------------------------------------------
Hieronder nog een mooi stuk tekst over de winkel. Geschreven door een lieve klant. DE LAATSTE BROK
Er zijn van die dagen waarop je denkt dat de wereld gewoon een beetje stiller klinkt.
Niet omdat de vogels staken. Niet omdat de buurman eindelijk zijn bladblazer heeft ingeruild voor een goed boek. Maar omdat ergens een deur voorgoed dichtgaat. Zo’n deur waarvan je altijd dacht dat hij er gewoon altijd zou zijn.
Afgelopen 30 juni sloot Beestenspul na 42 jaar de winkeldeur.
Tweeënveertig jaar. Dat is langer dan sommige huwelijken, kabinetten, dieetpogingen en de gemiddelde levensduur van een goudvis die door een kind “Flappie” wordt genoemd.
Ik liep er ooit binnen voor kattenvoer. Tenminste… dat was het plan. Een half uur later stond ik buiten met kattenvoer, een speeltje dat zogenaamd “onweerstaanbaar” was, een zak hondenkoekjes terwijl ik helemaal geen hond heb, en het gevoel dat ik zojuist een warm gesprek had gevoerd met mensen die werkelijk wisten hoe het met je parkiet ging.
Dat was Beestenspul. Daar werkte geen personeel. Daar woonden dierenliefhebbers in menselijke vermomming. Petra en Margeet konden een konijn aankijken zoals een huisarts naar een patiënt kijkt.
“Eet hij nog?” “Doet hij vreemd?” “Heeft hij ineens belangstelling voor de gordijnen?” Nog voordat jij antwoord gaf, stond de juiste voeding al op de toonbank.
Google heeft tegenwoordig AI. Beestenspul had Margeet.
Dat werkte sneller. En eerlijk gezegd betrouwbaarder.
Ze herkende klanten niet aan hun gezicht. Nee. Aan hun hond. “Ha! Daar is Max!” Ik keek dan altijd even om me heen. Wie is Max? Bleek ik zelf degene met Max aan de lijn te zijn. Dat soort magie.
Er bestaan winkels. En er bestaan ontmoetingsplaatsen waar toevallig ook iets verkocht wordt. Beestenspul hoorde bij die laatste categorie. Je ging voor een zak voer. Je bleef hangen voor een praatje. En voor je het wist wist de halve winkel dat je kat eindelijk weer normaal at en dat je cavia eigenlijk verrassend dominant bleek te zijn.
Er werd gelachen. Er werd advies gegeven. Er werd gerustgesteld. Soms werd er zelfs een beetje therapie verstrekt, al stond dat nergens op de kassabon.
En nu stopt dat. Niet omdat de liefde verdwenen is. Integendeel. Maar omdat de wereld verandert. Betaald parkeren. Sloopplannen. Renovaties. Mensen die tegenwoordig liever drie keer op een scherm klikken dan vijf minuten een winkel binnenlopen. Dat is vooruitgang. Zeggen ze. Ik weet het niet.
Vooruitgang is prachtig. Maar soms rijdt hij met zoveel snelheid voorbij dat hij vergeet even te zwaaien naar de mensen die jarenlang de straat kleur gaven.
Gelukkig is dit geen verhaal met alleen maar verdriet. Want Petra gaat online verder. Dat vind ik ergens prachtig. Beestenspul verhuist eigenlijk gewoon van een winkelpand naar een beeldscherm. De liefde past zich aan. De service verhuist mee. Alleen de geur van hondenbrokken krijg je digitaal nog niet doorgestuurd. Hoewel ik sommige webwinkels daar vast nog mee zie experimenteren.
En dan is er Margeet. Die gaat met pensioen. Althans… Zo luidt het officiële verhaal. Maar iedereen die haar kent weet dat pensioen bij Margeet waarschijnlijk betekent dat ze voortaan vrijwillig advies geeft aan iedereen die toevallig een hamster, parkiet, schildpad of licht verwarde buurman bezit.
Sommige mensen stoppen met werken. Andere mensen stoppen alleen met salaris ontvangen. Ik vermoed dat Margeet in die tweede categorie valt.
Wat me misschien nog wel het meest raakt, is dat dit soort winkels ongemerkt onderdeel worden van ons leven. Ze zitten niet in de geschiedenisboeken. Ze winnen geen architectuurprijzen. Er komen geen touringcars uit Japan foto’s van maken. Maar als ze verdwijnen, voelt ineens een stukje van de buurt leeg. Alsof iemand ongemerkt een hoofdstuk uit je jeugd heeft weggehaald.
Misschien moeten we wat vaker stilstaan bij de gewone helden. Niet alleen de mensen die de wereld veranderen. Maar juist de mensen die jarenlang jouw wereld een beetje mooier maakten. Met een glimlach. Een eerlijk advies. En een gratis hondenkoekje. Zelfs als je geen hond had.
Dank jullie wel, Petra en Margeet. Voor 42 jaar warmte. Voor duizenden kwispelende staarten. Miljoenen spinmomenten. Ontelbare vogelzaadjes.
En vooral… voor het bewijs dat een winkel nooit alleen maar een winkel is. Soms is het gewoon een stukje thuis.
En thuis…dat neem je gelukkig altijd een beetje mee.
bron: Pieters’ Daglicht over Denkdingen
