03/08/2026
Vorige week zaterdag kreeg ik in de ochtend een appje:
“Om 12 uur laten we Bo inslapen. Ze ging eind deze week achteruit en nu ineens heel hard. We komen net van de dierenarts, haar borstkas is gevuld met vocht. Haar longen zitten vol bolletjes en haar hart is amper te zien. Maar lijkt ook vergroot. Ze heeft zich zo lang goed gehouden, hoe dan, maar wel echt Bo. ❤️
We zijn allemaal intens verdrietig 💔😢 Wilde het jullie ook even laten weten. 😘”
Hoewel we de laatste tijd vaker dergelijke berichten ontvangen omdat onze eerste en tweede generatie pups op (zeer) hoge leeftijd zijn, schieten de tranen me iedere keer weer in de ogen. In de eerste plaats omdat iedere door ons gefokte pup nog altijd een beetje ‘eigen’ voelt en in de tweede plaats omdat ik het telkens weer mooi vind om te merken hoe geliefd iedere pup is door zijn/haar baasjes.
In het geval van Bo (Oldambster Labrador Heem Sotsji) is het zelfs zo dat de kinderen niet anders weten dan dat Bo er is. Ze zijn met Bo opgegroeid en Bo met hen. En nu zij pubers zijn en met al hun hormonen en onzekerheden de aanwezigheid van Bo soms nog zó nodig zijn, moeten ze haar loslaten.
En dat is zo verdrietig. Dan breekt mijn hart. En tegelijkertijd maakt het een sprongetje want de liefde die Bo en alle andere pups gekend hebben, is alles wat we wensen voor iedere door ons gefokte pup.
Familie Landwehr, dank voor de prachtige foto en alle sterkte gewenst met het verlies van jullie allerliefste Bo. 🤍
Bo (Oldambster Labrador Heem Sotsji)
🌍 23-2-2014
💫 25-7-2026