04/09/2026
Knijp me even!
Zien jullie bij wie ik vandaag weer op zijn rug zit? Met tranen van geluk en verwerking schrijf ik dit bericht. Maandag zei de revalidatietrainer/dierenarts: hij is gewoon zuiver.
29 november heel laat in de avond stond jij op 3 benen. Jij maakte me duidelijk dat dit niet zo maar een hoefzweer was. De dierenarts kwam direct. We haalde je uit de stal en je viel bijna om.
Je kreeg een hele zware pijnstiller ingespoten om pijnvrij de nacht door te komen. De volgende zondag ochtend kwamen ze een rontgen maken van je been. Ik zag, dat dit niet goed was aan de ogen van dierenarts. Hij had 2 frissuren in zijn elleboog en nog wat losse botweefsels zagen ze op de foto.
Ze belden naar een grote kliniek. Een operatie was geen optie, omdat hij te zwaar was. In de een stellage op de kliniek was wel een optie. Na de 12 jaar dat we samen zijn ken ik je inmiddels. Je bent een aparte zeggen ze altijd op de kliniek. Hij zet daar heel de boel op stelten.
De enige optie is "thuis" revalideren. Je kreeg een spalk langs je been tot je sc**ft en je been volledig ingepakt. Het kan nog altijd fout gaan zei de dierenarts. Jullie zullen begrijpen hoe ik me maanden heb gevoeld. Je leert ook je echte vrienden kennen!
3 keer per dag ging ik naar stal om je te verzorgen. Soms was je compleet in paniek. Maar het kwam goed. Na meerdere rontgenfoto's zagen we dat je goed herstelde. Toen werd er in januari nog een 3de frissuur ontdekt. Soms moeten dingen zo zijn. Als dit in het begin was ontdekt was je er niet meer geweest.
Het is een wonder dat je zo goed hersteld bent zei de dierenarts regelmatig.
Jij, mijn geweldige paard. Mijn doorzetter, mijn trots! Ik zei die zondag in november als je enkel mijn coachpaard wordt vind ik het ook oke. Je spiegelt fantastisch. Maar mjjn coachpaard word je sowieso, maar ook mjn danspartner. Je kan jou op gevoel rijden. Denk ik, dat je schrikt sta je al achterstevoren.
