22/03/2026
😃Het was weer interessant😃
Nascholing anesthesie 😃 Humaan VS Veterinair 😃
Humaan in de voorbereiding!!
“Wat gaan we vandaag opereren, mevrouw?”
“Mijn linkerbeen.”
“Wilt u uw arm even stilhouden?”
“Ja hoor.”
“Voelt u pijn?”
“Ja, een beetje.”
Duidelijk en overzichtelijk. Een mooi samenwerken met woorden.
Aan de andere kant… onze wereld 😄
Dan begin je met een 45 kilo stuiterende goedzak op pootjes die allesbehalve stilzit, daarna een kat die ineens verandert in een mini-tijger en met poezelige nagels sissend op je afkomt, misschien nog wel een konijn dat óf bevriest óf een ontsnappingsplan uitvoert, een cavia van 1 kilo waarbij je drie keer checkt of je überhaupt nog ademhaling ziet,
of die lieve knuffelpony… totdat er een naald tevoorschijn komt.
Niemand van deze dieren zegt: “Het doet daar pijn.”
“Ik voel me een beetje raar.”
Ze hebben helaas niet onze spreektaal,
wat het moeilijk maakt om ze te laten weten wat er gaat komen.
Dus werken deze normaal altijd lieve schatjes soms, begrijpelijk, actief tegen.
En toch moeten wij het weten:
observeren, aanvoelen, bijstellen, rekening houden met compleet verschillende anatomie, metabolisme en reacties.
Van groot naar klein, van stoer naar super kwetsbaar, soms allemaal op één dag.
Dat maakt ons beroep zo gevaarlijk leuk 😉
Dus na zo’n nascholing denk ik eigenlijk maar één ding:
dierenartsen en paraveterinairen zijn best wel creatieve probleemoplossers.
De besten in het rust brengen in een dierlijk koppie.
Out-of-the-box denkers met een scherp oog en een goed gevoel voor timing.
Want zeg nou zelf…
als jij ’s ochtends een hond onder narcose brengt en ’s middags een cavia en alles daartussen,
dan ben je niet alleen medisch bezig…
…dan ben je gewoon een beetje een tovenaar 😉
