05/08/2026
Hierbij sluit ik mij volledig aan!
Jullie zijn onmisbaar dames, we kunnen niet zonder jullie. Een dierenarts is makkelijker te vervangen dan een goed ingewerkte paraveterinair!
𝙃𝙚𝙩 𝙩𝙖𝙠𝙚𝙣𝙥𝙖𝙠𝙠𝙚𝙩 𝙫𝙖𝙣 𝙙𝙚 𝙥𝙖𝙧𝙖𝙫𝙚𝙩𝙚𝙧𝙞𝙣𝙖𝙞𝙧
"Jij bent toch de assistente van de dierenarts?"
Die horen we regelmatig.
En ja, we zijn de rechterhand van de dierenarts. Maar die rechterhand doet nét iets meer dan af en toe een hond vasthouden tijdens een bloedafname.
Het grootste deel van onze klanten ziet ons achter de balie. Of in de spreekkamer wanneer een patiënt besluit dat even in de oren kijken toch écht een slecht idee is. Bij een echo, een bloedafname, een wondcontrole, hechtingen verwijderen, nagels knippen, overvolle anaalklieren ledigen of tijdens een paraveterinair consult.
Maar dat is slechts het topje van de ijsberg.
Dat voer in de schappen? Dat bestellen wij. Vullen wij aan. Controleren wij op houdbaarheid.
De medicatie die uw dier meekrijgt? Die hebben wij ingekocht. En als die ineens niet leverbaar blijkt te zijn, zoeken wij naar een passend alternatief.
Wij beheren de voorraad. Controleren verloopdata. Bestellen vaccins, sp***en, naalden, infuusmateriaal en alles wat nodig is om een praktijk draaiende te houden.
Die operatie bij de dierenarts? Die plannen wij in. We zorgen dat de anesthesiemiddelen aanwezig zijn, de operatiekamer klaarstaat, de anesthesietoren onderhouden wordt, alle instrumenten steriel zijn en dat er voldoende tijd én voldoende mensen zijn om uw dier veilig te begeleiden.
En terwijl dat allemaal gebeurt...
..gaat de telefoon.
Staan er mensen aan de balie.
Komen er e-mails binnen.
Worden uitslagen doorgestuurd.
Moeten verwijzingen geregeld worden.
Wordt het rooster gemaakt.
Wordt de was gedaan.
Moeten klachten worden afgehandeld.
Wordt het debiteurenbeheer bijgehouden.
En vraagt er iemand of we "heel even tussendoor" een operatie kunnen doen.
Wij leiden stagiaires op. Begeleiden nieuwe collega's. Nemen bloed af. Plaatsen braunules. Maken röntgenfoto's. Verzorgen opnamepatiënten.
En nee... dat is niet alleen medicijnen geven en voeren.
We geven aandacht.
Een knuffel.
Een extra dekentje.
Een aai over een gespannen hondenkop.
We zorgen voor onze patiënten alsof ze van onszelf zijn.
We bellen de bezorgde eigenaar met een update.
We luisteren naar verdriet.
Houden handen vast.
Brengen een glaasje water, een tissue.
We zijn soms psycholoog, soms maatschappelijk werker en soms gewoon even die stille kracht die op het juiste moment vraagt:
"Gaat het wel?"
We bespreken de laatste wensen rondom het afscheid van een geliefd huisdier. Regelen de crematie of begrafenis zodat een eigenaar daar op dat moment niet óók nog over hoeft na te denken.
We schrijven de euthanasiekaartjes.
Doen ze op de post.
En hopen stiekem dat ze een klein beetje troost brengen.
En is er iets kapot?
Dan veranderen we spontaan in ICT'er, loodgieter, timmerman of monteur.
Vaak gewapend met tie-wraps, leukotape en een gezonde dosis optimisme.
En als zelfs dát niet meer werkt, regelen wij dat degene die het wél kan zo snel mogelijk op de praktijk staat.
Aan het einde van een lange dag ruimen we alles weer op.
Maken de spreekkamers schoon.
Vullen alles aan.
Zetten de praktijk weer klaar voor morgen.
Zodat de eerste dierenarts die 's ochtends binnenloopt bijna zou vergeten hoe druk gisteren eigenlijk was.
Wij zijn de spin in het web, de stille kracht.
De planner.
De apotheker.
De laborante.
De verpleegkundige.
De anesthesist.
De telefonist.
De schoonmaker.
De voorraadbeheerder.
De opleider.
De probleemoplosser.
De schouder om op uit te huilen.
De duizendpoot waarop een praktijk draait.
Wij zijn paraveterinair.
En geloof me...
Dat is geen tussenstap.
Geen bijrol.
Geen "assistentje".
Dat is een beroep.
Een vak.
Een titel.
En eentje waar ik, iedere dag opnieuw, ongelooflijk trots op ben.
