17/01/2026
Zo maar, een bericht. Een bericht van iemand die ik niet ken. Gelezen op Facebook. Dit is een verhaal met impact, een verhaal wat ons allemaal raakt. Een verhaal wat wij allemaal herkennen. En daarom heb ik het verhaal gekopieerd en geplaatst. Ik weet zeker dat de schrijver van dit verhaal het goed vind, maar vermeld de naam niet.....❤❤❤
Het was mijn beslissing.❣️
Ik wist waar ik aan begon.
Niemand dwong me; ik wilde het zo.
Ik wist dat ik aan hem gebonden zou zijn. Geen spontane feestjes meer, want ik moet terug naar zijn huis. Geen vakanties als ik hem niet mee kan nemen.
Ik moet voor hem zorgen, hem voeren, met hem wandelen.
Het maakt niet uit wat voor weer het is of of ik er zin in heb.
Ik heb hem beloofd dat zolang hij bij me is, ik hem alles zal geven, voor hem zal zorgen en dat ik hem naar de dokter zal brengen als hij ziek is.
Ik wist dat mijn portemonnee lichter zou worden, dat al mijn kleren onder de hondenhaar zouden zitten en dat mijn spullen kapot zouden gaan.
Ik zeg niet dat het altijd makkelijk is, maar het is het waard ♥️
Ik kan nooit echt boos op hem blijven.
Spullen kunnen vervangen worden, het tapijt kan schoongemaakt worden, mijn kleren kunnen gewassen worden.
Wat echter onvervangbaar is, zijn die sprankelende ogen die zo blij zijn me te zien als ik thuiskom... 🥰 Het maakt niet uit of ik 5 minuten of 5 uur weg ben geweest. Zijn genegenheid en onvoorwaardelijke liefde zijn onvervangbaar.
Momenten waarop ik in een slecht humeur ben en hij me met zijn koude neus aanstoot en me met zijn trouwe ogen aankijkt.
Je merkt het niet eens, en de jaren vliegen voorbij. Uiteindelijk wordt zijn gezicht grijs, worden zijn bewegingen trager en verdwijnt de g***s uit zijn eens zo sprankelende ogen. Hij zal geen zin meer hebben in lange wandelingen of eindeloos met de bal spelen. Hij wil alleen nog maar naast me zijn en rusten.
Misschien moeten we steeds vaker naar de dokter, zal ik de "ongelukjes" wegvegen, en zal ik opzien tegen de dag dat een van ons voorgoed vertrekt.
Ik wilde de kindertijd, de adolescentie en de ouderdom met al hun schoonheid, gelukkige momenten en zelfs de ergste dagen met al hun wrok! Ik heb geen moment spijt!
Ik heb de verantwoordelijkheid voor hem op me genomen vanaf het moment dat ik hem adopteerde, tot de dag dat ik hem moet laten gaan. 😪😪😪😪 Mijn hond zal geen nieuw baasje vinden, zal niet in een asiel terechtkomen en ik zal niet verhuizen als hij niet mee kan. De persoon die me zou dwingen hem weg te geven, bestaat nog niet en zal ook nooit bestaan. Hij is een deel van mijn leven en zal dat altijd blijven! Van de eerste tot de laatste dag! ❤
Voel jij je ook zo?