30/07/2026
De afgelopen tijd verschijnen er op Facebook veel berichten over de Dierenbescherming. Wij hebben er jarenlang bewust voor gekozen om hier niet publiekelijk op te reageren en boven de discussie te blijven.
Toch vinden wij dat het nu tijd is om ook ons verhaal te vertellen.
Niet om iemand te overtuigen of om olie op het vuur te gooien, maar omdat dit verhaal de aanleiding was voor alles wat daarna gebeurde. Het is het verhaal van Rambo. Een verhaal dat ons nog altijd raakt en dat, naar onze overtuiging, verteld mag worden.
Lees het verhaal en vorm daarna vooral je eigen oordeel.
**Het verhaal van Rambo**
Op 29 januari 2023, aan het begin van de avond, werden wij gebeld door mensen uit Ede.
In de straat voor hun huis was jij aangereden.
Jij, een prachtig zwart katertje van een maand of vier met van die mooie, grote ogen.
Toen ik jou ophaalde bij de melders ( ik was die dienst wegens omstandigheden helaas alleen op pad ) was er direct duidelijk dat er iets mis was.
Een van je achterp**tjes leek het niet goed te doen.
Ik heb je voorzichtig aan boord van de ambulance genomen, je met opgerolde handdoeken naast je zo ‘stabiel’ mogelijk ingepakt en ben direct naar dierenarts De Klomp gereden. Zo snel mogelijk, maar vooral zo comfortabel mogelijk voor jou.
Onderweg had ik ze al telefonisch op de hoogte gesteld. De arts was ook onderweg naar de praktijk, want de praktijk was immers al gesloten.
Na een eerste onderzoek zijn er direct twee röntgenfoto’s gemaakt.
De eerste van je p**tje liet zien dat er sprake was van een gecompliceerde situatie. Er bleek namelijk niet alleen een nieuwe, gecompliceerde breuk aanwezig te zijn als gevolg van de aanrijding, maar ook een oudere fractuur hoger in dezelfde p**t. Die oudere breuk was al volledig vastgegroeid. De dierenarts gaf aan dat jij daardoor al gewend moest zijn geweest om op drie p**tjes te lopen. De tweede foto gaf gelukkig hoop: je be**en was intact.
Dat zou bepalend zijn voor de prognose na de operatie. Amputatie zou namelijk noodzakelijk zijn, maar aangezien je be**en niet gebroken was, waren de vooruitzichten na deze operatie erg positief.
Maar nu komt het…
Je was niet gechipt. We konden geen eigenaar bellen om deze in kennis te stellen. En dan word je gezien als een ‘zwervertje’.
Wat betekende dat dierenarts De Klomp ons met pijnstillers naar ‘huis’ moest sturen, zodat je de dag erna door de Dierenbescherming zou worden opgehaald.
Die nacht heb je bij vrijwilligers geslapen. Je speelde met ze, je at en je dronk. Het leek erop alsof je door het oog van de naald was gekropen.
Gezien je strijdlust kreeg je van ons liefkozend de naam Rambo.
Weet je nog dat ik zei dat de Dierenbescherming je op zou halen?
De dag erna kwamen ze inderdaad langs. Je zou naar het DBCA in Amersfoort gaan.
Maar eerst nog even langs een dierenarts die door de Dierenbescherming aangewezen was om jou nógmaals te controleren.
Bij je vertrek gaven we nog duidelijk aan dat wij wilden zorgdragen voor de kosten van de amputatie.
En dat inslapen absoluut niet nodig was. Immers waren er helaas al genoeg gewonde ‘zwervertjes’ opgehaald die volgens het protocol van de Dierenbescherming werden ingeslapen. Het zou anders te veel geld kosten…
Vervolgens ben je naar een dierenarts in Woudenberg gebracht, waar je geen eerlijke kans kreeg.
Een half uur nadat je was binnen gebracht kregen we een appje dat je was ingeslapen.
We wisten niet wat we hoorden. Waarom?!
Er werd aangegeven dat je be**en gebroken was. En dat dit het meest humane was om te doen.
Maar hoe kan dit…
Er waren al foto's van je be**en gemaakt en die waren intact?! Wat ging er hier mis?
Direct zochten wij contact met de betrokken dierenartsen en de Dierenbescherming. We waren woest!
Al snel werd duidelijk dat de Dierenbescherming alle betrokken dierenartsen opdracht had gegeven, of zelfs bevolen had, om ons geen enkele informatie te verstrekken en ons door te verwijzen naar de Dierenbescherming.
Ondanks diverse pogingen om de zogenaamde röntgenfoto’s van de tweede dierenarts te vergelijken met die van De Klomp, zelfs met de ‘dreiging’ dat we de zaak bij het Veterinair Tuchtcollege zouden aanmelden, kregen wij geen duidelijkheid.
Want of één van de twee dierenartsen had een vreselijke fout gemaakt óf één van de dierenartsen stond volledig onder invloed van de Dierenbescherming en heeft willens en wetens een klein levendig katertje laten inslapen dat prima vooruitzichten had.
Zelfs de kosten voor je operatie wilden wij nog betalen, desnoods met een fundraising.
Dat was het moment dat wij het als kleine stichting tegen de grote, machtige Dierenbescherming durfden op te nemen. Want het kon en mocht absoluut niet zo zijn dat zij hiermee weg zouden komen.
Jouw leven was net pas begonnen. Je kreeg een ongeluk maar na een operatie had je nog een geweldig leven kunnen hebben, je was immers nog zo jong.
Helaas was je lot al bezegeld door het beleid en de zogenaamde protocollen van de Dierenbescherming.
Zij hebben een euthanasieprotocol, hetgeen iedereen kan opvragen, met het waarom dieren worden ingeslapen. Eén van die redenen is bijvoorbeeld, ondraaglijk lijden en geen kans op verbetering. Logisch!
Een andere reden is geld!
Simpelweg: als het ze te veel geld kost, dan worden dieren zonder eigenaar gewoon ingeslapen.
We hebben zelfs aangeboden de kosten te betalen en voor je te zorgen. Alles werd weggemoffeld en verduisterd.
Naast jou is dit vele andere dieren overkomen die dankzij de Dierenbescherming geen enkele kans hadden op overleven.
Lieve Rambo, voor jou hebben we openlijk de confrontatie gezocht met jouw moordenaars.
Wellicht niet met de arts persoonlijk die de lelijke prik in je zette, maar wel met de ‘opdrachtgevers’, om het zo te zeggen.
En dat heeft ons, behalve een schoon geweten, opgeleverd dat de Dierenbescherming haar macht bij de gemeenten heeft gebruikt om onze subsidies te stoppen en met een andere dierenambulance in zee te gaan die minder ‘mondig’ was en precies doet wat de Dierenbescherming wil.
Of het dit waard was, vraag je je misschien af…
Rambo, het was alles waard.
Want zoals dit met jou gebeurd is, zullen er in Nederland dagelijks Rambootjes zijn die hetzelfde lot ondergaan. Vooral als de gemeente waar iets gebeurt Dierenwelzijn heeft ‘afgekocht’ bij de Dierenbescherming.
Diezelfde Dierenbescherming die er niet voor jou was toen je haar zo hard nodig had.
En daarom dit verhaal. Om bij mensen de ogen te openen: doordat zij zich Dierenbescherming noemen, betekent dit niet automatisch dat het ook dierenbeschermers zijn.
De vrijwilligers bedoel ik hier absoluut niet mee. Maar de mensen op kantoor die het beleid en de protocollen maken op basis van hun calculator en de winsten die ze willen behalen.
Rust zacht, kleine strijder.
Jouw verhaal is nu bekend, zodat je niet alleen in onze harten en gedachten altijd zal blijven bestaan, maar hopelijk ook in de harten van de lezers van jouw verhaal. 💙
