25/10/2025
Als ik de gezichtsuitdrukking zie van een paard dat zich eindelijk meer begrepen voelt, dat zich niet meer continu hoeft te "misdragen" om antwoorden te krijgen over waar hij staat ten opzichte van zijn mens, dan vervult dat me met trots, blijdschap, en hoop. Een wereld van verschil met het 1.70 stuiterend gevaar van nog maar een paar maanden eerder. Ik denk dan dat die uitdrukking, de zachtheid in het lijf, de welwillende gehoorzaamheid, de steeds beter wordende proprioceptie toch voor iedereen zichtbaar moet zijn. Dat we in 2025 leven.
Tot ik bij de volgende stal aankom en vanuit mijn ooghoeken grote, glanzende, prachtige dieren in bijzets gelongeerd en gereden zie worden, of 'ge-man-handled' terwijl er tegen geroepen en gestraft wordt. Hij is nog maar jong, wordt er gezegd. Hij heeft gewoon nog veel energie. Angst en reactiviteit, een voortdurende staat van een overladen sympathisch zenuwstelsel wordt afgedaan als 'hij vindt het zo leuk'.
Ik denk dat de tijden veranderd zijn, dat we grote stappen hebben gemaakt, tot ik uitstap en over het erf van de volgende stalling loop, naar mijn volgende klant. Het zijn vaak de enkelingen die weten dat het anders kan, die het anders willen - en ook zij raak ik soms kwijt aan peer-pressure; de druk om toch sneller te moeten willen gaan, om toch de sperriem terug aan het hoofdstel te doen. Als iets zo gewoon is, zo geaccepteerd en zo normaal, zo overal te koop, dan kan het toch niet verkeerd zijn? Om het grondwerk los te laten, omdat het zo onhandig aanvoelde, dat gehannes. Spanning kunnen we er ook gewoon uitrijden. Soms weet ik niet hoe lang ik het nog kan.
Gisteren luisterde ik een interview met Paul Belasik. Zijn verhaal raakte me. Ook hij verhaalt over een leven van op stallen komen, grote mooie stallen met paarden van Olympisch niveau, en zich moeten wegdraaien uit zelfbescherming, misselijkheid. Het is rauw. In zijn stem hoor je de frustratie en de bezorgdheid door over de toekomst. Hij spreekt over het verlies van de kunst. Over het gebrek aan kritisch nadenken in jongere generaties. Over hoe hij voelt dat zijn enige wapen erover schrijven is. Het deed me veel.
Link naar de podcast in de comments.