17/01/2026
In de week voor de feestdagen was alles nog zoals het was. Maandag 22 december hadden we nog getraind samen en daarna zijn we nog uiteten geweest. Over van alles en nog wat gehad, zoals eigenlijk dagelijks. We belden haast elke dag wel. Kerstavond kreeg ik een telefoontje van je kameraad dat het niet goed met je ging en dat je in het ziekenhuis in Harderwijk lag.
De volgende morgen ben ik meteen naar je toe gegaan en daar lag je.. verdomme Jan dat was even schrikken, maar kop der veur en voor we het weten ben je weer thuis, dachten we toen nog.. s'avonds belde je mij stiekem als ik aan het werk was, net als anders, en zei je ssst zachtjes praten hoor want ik mag hier eigenlijk niet bellen hahaha. Tot oudjaarsdag heel vroeg in de morgen, ik kreeg een spraakberichtje van je en de daaropvolgende dagen waren dagen van hoop & heel veel vrees. Vorige week vrijdag kreeg ik het telefoontje waar ik al heel bang voor was, je bent daar boven naar je vrouw en hondjes gegaan.
Het is zo ontzettend stil zonder jou.. nooit meer samen trainen.. nooit meer auwehoeren aan de telefoon tijdens onze nachtdiensten.. nooit meer samen sparren over alle ideeen/plannen met de hondjes.. nooit meer samen naar workshops.. nooit meer even uitrazen bij jou als ik weer eens over de toeren was haha en andersom net zo.. nooit meer de grappige filmpjes van quatro en zoveel andere gekkigheid waar we zo om lachen moesten altijd..
Je was veel meer dan alleen een trainer/hondenmaatje voor mij en ik ga je echt ontzettend missen❤️ until we meet again..
