25/08/2026
Gisteren vroeg iemand op mijn werk: “Verkoop je die kittens dan?”
En heel eerlijk… ik schrok van de vraag en het gaaf me een akelig gevoel! 😪
Verkopen.
Natuurlijk, uiteindelijk gaat een kitten naar een nieuw gezin en daar hoort een (onkosten) vergoeding bij. Maar als je zelf midden in zo’n nest zit, voelt dat woord kil en akelig Alsof je iets zomaar wegdoet waar een prijskaartje aan hangt.
Het hele verhaal begint voor mij lang vóórdat er überhaupt een kitten is....
Het begint bij een moederpoes die krols wordt. Bij nadenken over welke leuke en gezonde kater bij haar past. Bij hopen dat de combinatie mooi, lief en gezond zal zijn. Bij voorbereiden en bij wachten. Bij voelen aan een groeiend buikje. Bij extra lekker voer, extra knuffels, samen op de bank zitten en ineens beseffen: daarbinnen groeien kleine levens.
En dan komen de nachten.
Waken omdat je voelt dat de bevalling eraan komt. Slapen op de bank naast de kraambox omdat mama rustiger is als jij in de buurt bent. Bij ieder piepje wakker schieten. Een klein lijfje warm wrijven. Een kitten aanleggen. Nog een keer wegen. Nog even voelen of iedereen warm is. Soms ieder uur opnieuw en soms meerdere weken.
Je ziet de kleine pluizebolletjes letterlijk voor je ogen ontstaan en groeien.🖤
Van piepkleine hummeltjes die alleen maar kunnen slapen en drinken, naar de eerste oogjes die voorzichtig opengaan. Het eerste kleine spinnetje dat je bijna niet durft te geloven. De eerste wiebelige stapjes. Het eerste miauwtje. Het eerste moment dat je merkt: oh… jij bent dus zo’n eentje. 🤔🤣😍
En ondertussen leer je ze kennen.
Wie is de durfal?
Wie zoekt altijd een mens op?
Wie wil het liefst bovenop zijn broertje slapen?
Wie wordt straks een grote knuffelbeer en wie wordt een kleine clown?
Je kijkt naar kleur, ontwikkeling, gezondheid en karakter. Je vraagt stambomen aan. Je maakt foto’s. Je speelt uren met ze en aansluitend val je samen in slaap op de bank. Je praat tegen ze. Je tilt ze op. Je maakt je zorgen om ze. Je bent trots op ze.🖤
En ergens onderweg gebeurt er iets geks: ze worden een beetje van jou.
Niet als bezit.
Maar omdat je bij het allereerste begin van hun leven mocht zijn.
En dan komt uiteindelijk het moment waarop je voor zo’n kitten een nieuw thuis moet zoeken. Niet zomaar iemand die zegt: “Die wil ik.” Maar iemand van wie je hoopt dat die over vijftien jaar nog steeds naar datzelfde koppie kijkt en denkt: wat ben ik toch blij dat jij bij mij hoort.🖤
Een gezin. Een kind. Een stel. Of iemand die alleen woont en gewoon verlangt naar een warm, zacht vriendje dat 's avonds naast hem of haar op de bank kruipt.
Dus ja… officieel “verkoop” ik misschien kittens.
Maar zo voelt het helemaal niet.
Het voelt alsof je een klein leven met ontzettend veel liefde helpt beginnen… en het daarna toevertrouwt aan iemand die het vanaf daar verder mag liefhebben.
En misschien is dát wel het mooiste en moeilijkste stukje van fokken:
iets waar je zelf zoveel van bent gaan houden, loslaten omdat je weet dat het ergens anders iemands hele wereld kan worden. ❤️🐾
