17/04/2026
πππ ππ π£ππ πππππππ πππ ππππππ (ππ π ππ πππππππππ ππππ ππππππ)
Een intake is voor mij geen βkennismakingβ.
Het is een moment waarop een hond mij in korte tijd ontzettend veel vertelt, zonder dat daar één woord aan te pas komt.
En dat zit βm zelden in het grote, opvallende gedrag.
Het zit juist in de kleine dingen.
Wanneer een hond bij ons aankomt, kijk ik niet alleen naar hoe hij loopt of hoe hij reageert op de omgeving. Ik kijk naar het totaalplaatje. Hoe beweegt hij zijn lijf, hoe draagt hij zijn gewicht, hoe is de spierspanning en hoe snel hij schakelt tussen prikkels.
Maar ook hoe hij ademt, hoe vaak hij slikt of smakt, of hij zijn lippen likt zonder dat er eten in de buurt is. Of hij kan ontspannen of continu βaanβ staat.
Dat zijn signalen die je niet altijd ziet als eigenaar, simpelweg omdat je er dagelijks middenin zit.
Wat wij regelmatig zien, zijn honden die ogenschijnlijk βgewoon drukβ zijn, maar bij nader kijken eigenlijk continu over hun grens heen gaan. Honden die moeilijk tot rust komen, snel reageren op hun omgeving en waarvan het lijf eigenlijk nooit echt ontspant.
Of honden die subtiel ontlasten, een p**t net anders neerzetten, hun achterhand niet volledig gebruiken of spanning vasthouden rondom de lendenwervels. Geen duidelijke kreupelheid, maar wel signalen die aandacht vragen.
Laatst hadden we een intake van een hond van bijna 5 jaar.
Tijdens het bewegen zagen we dat zijn achterp**t zwabberde in draf en galop. In zit zakte hij scheef weg.
Geen groot, acuut probleem wat direct βalarmβ schreeuwt, maar wel een lichaam dat duidelijk iets liet zien.
Op basis van deze observaties hebben we de eigenaar geadviseerd om verder te laten kijken. Uiteindelijk is er bij de dierenarts forse spondylose vastgesteld in de overgang van de borst- naar de lendenwervels, met een beeld dat neigt naar DISH.
In begrijpelijke taal betekent dat dat er botbruggen ontstaan tussen de wervels, waardoor delen van de wervelkolom stijver worden. Bij DISH is dat proces vaak uitgebreider en progressiever, waardoor de flexibiliteit nog verder afneemt en de belasting op het lichaam toeneemt.
En voor een hond van nog geen 5 jaar is dat wel degelijk een probleem. Dit zijn geen βouderdomsverschijnselenβ, maar veranderingen die invloed hebben op comfort, beweging, belastbaarheid, leerervaringen, prikkelverwerking.
En dat is precies wat we vaak zien.
Signalen die niet groot genoeg zijn om direct op te vallen, maar die wel iets zeggen over hoe een hond zich voelt.
Het eten van gras, modder of ontlasting. Moeite met focussen. Snel overprikkeld zijn of juist terugtrekken. Het zijn gedragingen die zelden op zichzelf staan.
Wat ik misschien nog wel het meest zie, is hoe goed honden zich aanpassen.
Aan hun omgeving, aan verwachtingen, aan wat er van ze gevraagd wordt.
En juist daardoor vallen subtiele signalen vaak niet op. Omdat het niet βerg genoegβ lijkt. Omdat het erbij lijkt te horen. Omdat het geleidelijk ontstaat.
Tijdens een intake vertraag ik dat proces.
Ik kijk, ik laat een hond bewegen, ik geef ruimte en observeer wat er gebeurt als er even niets hoeft. Juist dan zie je vaak het verschil tussen hoe een hond functioneert en hoe hij zich voelt.
Dat betekent niet dat er altijd iets βmisβ is.
Maar wel dat er vaak meer te zien is dan wat er aan de buitenkant zichtbaar lijkt.
En dat is precies waar voor mij de waarde zit.
Niet alleen kijken naar wat een hond doet, maar begrijpen waarom hij het doet.
Wij kijken, zien en maken het zichtbaar.
Wat je daar vervolgens mee doet, is aan jou om te bepalen.
En juist daarom kiezen we er soms bewust voor om een intake niet door te zetten. Niet omdat een hond βniet pastβ, maar omdat wat we zien vraagt om aandacht, onderzoek of aanpassing.
Een intake is voor ons geen vinkje of formaliteit, maar een eerste beoordeling van welzijn en belastbaarheid. Als daar signalen in zitten die niet passend zijn binnen onze setting, of waar eerst iets mee gedaan moet worden, dan nemen we daar verantwoordelijkheid in.
En daarin ligt ook een stukje bij de eigenaar. Hoe ver wil je kijken, wat ben je bereid om op te pakken en welke stappen wil je daadwerkelijk zetten?
Want ja zeggen en vervolgens niets doen, daar passen we voor.
Op de foto: Joy, Excellent ganger sinds april '24 en Arie, Excellent ganger sinds oktober '21
