19/06/2026
Welkom Moana ❤️
Sinds een kleine week is deze kleine dame bij ons...
Het Huis van de Dieren kreeg een noodoproep van een stichting. Er moest dringend een hondje weg bij haar adoptanten, omdat zij haar niet meer aankonden. Ze was reactief aan de lijn op alles wat bewoog, vertoonde redirectie-agressie, viel de andere hond en bezoek aan, en ga zo maar door...
Zo kwam ze bij ons in de opvang terecht: extreem angstig, ontzettend gestrest en bovendien een stuk kleiner dan we hadden verwacht. Té klein om direct veilig tussen de hele roedel te kunnen lopen.
Het duurde even voordat ze vertrouwen in ons kreeg.
Later kon ze hele ochtenden en delen van de avond los over het erf lopen. Met de hondjes waarmee ze contact had, ging dat verrassend goed.
Maar toen kwam de vraag: hoe nu verder?
In de tussentijd had Moana stiekem mijn hart gestolen. Daarom besloten we te kijken of een adoptie mogelijk was, mits er een klik zou zijn met Kyra. En die klik was er.
Ondanks dat ik hondenprofessional ben, was ik bloednerveus. Zou ik dit wel kunnen? Klinkt gek hè, uit mijn mond!
Toch voelde het zo, juist omdat ik vond dat ik het meteen goed moest doen.
Bij anderen kan ik makkelijk advies geven en meekijken, maar als het jezelf betreft... oeiii... 😅
En eerlijk? Na de tweede dag wilde ik haar eigenlijk alweer terugbrengen. Een beetje paniek. Ze was op sommige momenten zó extreem angstig en gestrest. Bang voor ieder geluid, blaffen bij ieder geluid, en uithalen naar Kyra zodra die in mijn buurt kwam.
Na een paar goede gesprekken met mijn collega besloot ik toch dat ze bleef.
Is het makkelijk? Soms wel, soms niet.
We lopen zeker tegen dingen aan, maar niets wat we niet aankunnen.
Buiten is ze angstig voor mensen, fietsers en auto's. Daarom geef ik haar de ruimte om op afstand te observeren en te verkennen. We lopen pas verder wanneer zij daar klaar voor is.
Ook mannen vindt ze spannend... Dat maakt het soms lastig met mijn partner, die een straat achter ons woont en waar we regelmatig zijn. Toch zien we ook hierin kleine stapjes vooruitgang. Op afstand observeert ze hem rustig en nieuwsgierig, maar dichterbij komen vindt ze zelf nog wat te spannend. Daarom geven we haar de tijd en ruimte om dit in haar eigen tempo op te bouwen.
Geluiden die we horen, ook van buiten, benoem ik bewust. Ik vertel haar wat het is. Misschien klinkt dat gek, maar het helpt haar zichtbaar.
De uitvallen naar Kyra zijn inmiddels al een stuk minder. Als ik zie dat ze de neiging heeft om te reageren, zeg ik rustig: "Moana, doe maar niet." Dan kijkt ze me aan alsof ze zegt: "Oké." Vervolgens gaat ze weer liggen en verder met waar ze mee bezig was.
We hebben nog een lange weg te gaan, maar we komen er wel.
Net als Princess krijgt Moana alle tijd om dingen in haar eigen tempo te ontdekken en verwerken.
Rust, voorspelbaarheid en structuur bieden haar enorm veel houvast.
En weet je? Soms zijn de mooiste honden niet de makkelijkste honden. Soms zijn het juist de honden met een rugzakje die je het meeste leren over geduld, vertrouwen en de kracht van kleine stapjes.
Welkom thuis, lieve Moana. ❤️
