03/05/2026
Wat ons beroep onder andere ook heel mooi maakt is de band die je opbouwt met patiënten en eigenaren, bij deze een blik in het leven ven een heel betrokken eigenaar die we al jaren. Vlokje is een van onze oudste patiënten uit de praktijk.
Het begon allemaal op 17 juni 2005, met het zachte gepiep van twee kleine, pasgeboren wezentjes die de wereld veel te vroeg zonder moeder moesten ontdekken. Meisje, met haar prachtige kleuren, en Vlokje, zo wit als een pasgevallen sneeuwvlok. De vriendschap van een goede vriend bracht hen bij ons gezin.
De nachten waren kort en de wekker was onverbiddelijk. Om de twee uur, terwijl de rest van de wereld sliep, kregen ze hun flesje. Die kwetsbare momenten in de nacht vormden een onbreekbare fundering voor de twintig jaar die zouden volgen. Het resultaat was een uniek duo: half de elegantie en trouw van de Siamees, half de nuchtere kracht van de Europese korthaar.
Twintig jaar lang was de wereld voor Meisje en Vlokje heel simpel: waar de één was, was de ander. Twintig jaar lang zochten ze elkaar op in hun vertrouwde mandje. Ze vormden een kluwen van liefde, waarbij ze elkaars kopjes waste en elkaars hartslag voelden tijdens het slapen. Hun leven was gevuld met 100% vertrouwen, zorgzaamheid, liefde en humor: 2 kleine knuffelige avonturiers.
Ook de medische zorg was een constante factor van liefde. Met de deskundige handen van Joop Hopmans gedurende vijftien jaar, en later de warme zorg van Jessica, kregen ze alle kansen om hun indrukwekkende leeftijden te bereiken.
In 2025 kwam de onvermijdelijke schaduw van de ouderdom in de vorm van chronisch nierfalen. Na ruim 20 jaar en twee maanden moest Meisje op 18 augustus 2025 haar laatste reis maken. Een hartverscheurend afscheid van een ontzettend lieve en bijzondere poes, die meer dan twee decennia lang een deel van ons leven was.
Nu is het Vlokje die de wacht houdt. Bijna 21 jaar oud, een gezegende leeftijd. Hoewel het mandje leger voelt zonder de gekleurde vacht van Meisje naast haar, slaat ze zich er dapper doorheen.
Haar focus ligt nu volledig op mij, de mens die haar het eerste flesje gaf en haar al die jaren nooit heeft losgelaten. Meisje leeft voort in onze herinnering aan de vele knuffels, de zorgzaamheid en de twintig jaar aan spingeluiden. En Vlokje? Die geniet van elke dag die er nog bij komt, als de trotse, zorgzame en sterke knuffel van ons gezin.
