30/07/2018
GEWOON INTERESSANT EN VOLLEDIG MEE EENS.
https://www.facebook.com/1517817585197675/posts/2010792875900141/
Help!
Mijn hond blaft ineens de boel bij elkaar.
Mijn hond valt uit naar het buurmeisje, heeft hij nog nooit gedaan.
Mijn hond verdraagt onze andere hond niet meer. Opeens. Hoe kan dat nou?
Mijn hond wil niet meer mee wandelen, gaat steeds liggen en wil terug.
Mijn hond is bang voor ieder geluidje, reageert overal op.
Mijn hond…. vul maar in.
Zomaar een selectie uit de hulpvragen die ik bijna dagelijks krijg over heftig gedrag dat een hond zomaar, ineens, vanuit het niets vertoont. Gedrag dat het baasje niet heeft zien aankomen… Vooral omdat het de eerste weken, maanden na de komst van de hond hartstikke goed ging.
Na adoptie mocht hij lekker zijn plekje zoeken, eigen mandje, speeltje, bot. Even een eindje lopen aan de lijn en al snel een eindje verder. De hond aarzelt soms, vindt een paar dingen wat spannend, maar met wat koekjes en lokkertjes en uitbundige loftuitingen loopt de hond al snel lekker mee. “Ja, we dachten dat het wel belangrijk was om hem aan van alles te laten wennen, want dan hebben we zo een makkelijke hond die overal mee naartoe kan.” Dit is wat ik vaak hoor. Best begrijpelijk, want dit hoor je over honden, vertellen anderen je. “We kregen het advies ook meteen naar de hondenschool te gaan, dan is hij in contact met andere honden, is leuk voor hem, en zien we hoe hij reageert op commando’s en hoe snel hij leert.”
Dit gaat vaak weken goed, een paar maanden, maar dan… opeens een enorme terugval. De hond begint te blaffen in huis, reageert op elk geluidje. Of hij begint vervelend gedrag naar andere honden te laten zien. Of hij begint opeens te slopen in huis. Of krijgt moeite met bezoekers.
Hoe komt dit? Het antwoord is heel simpel: er wordt teveel gedaan met de hond. Vaak ingegeven door de idee dat de hond goed gesocialiseerd moet worden. Alleen is die puppyfase waarin de hond alles zonder angst tegemoet treedt (geen angst voor het onbekende heeft) al voorbij wanneer je een herplaatser, rescue hond of hond uit asiel in huis haalt. Dat is geen pup meer, maar een puber of volwassen hond. Daarbij komt dat socialisatie een heel ander leerproces is dan training.
De hond krijgt op een gegeven moment een overload aan informatie, prikkels en kan dit niet goed verwerken. Het baasje heeft dit niet in de gaten, omdat de hond vaak gewoon meegaat op al die wandelingen, kwispelt, meedoet met alle activiteiten en geen tot weinig stresssignalen laat zien. Maar er is meer dan alleen de stresssignalen! Er is de teruggetrokkenheid, de wat stijvere loop, de ontwijking van een hand, het verderop gaan liggen, de alertheid buiten, minder trek in eten, het diepere of juist lichtere slapen, een lijf dat compacter wordt (meer als een pantser in plaats van zacht), de minder blije ogen… En dan noem ik er nu een paar.
“Doe minder, veel minder!” Ga eerst aan jullie relatie werken. De verbinding met je hond ligt daar. Zie, observeer, vertrouw je eigen gevoel en bewaar rust. Als vanzelf komt dan de samenwerking, het samen ontdekken, op pad gaan, kennis maken met dingen. Maar dan vanuit de hond, zijn beleving en zijn mogelijkheden.
