12/07/2019
Lieve Gyuri,
Deze dag, alweer een jaar geleden vandaag, stond voor ons in het teken van afscheid πΊ Van elkaar en van jouw leven.
Overgaan van het leven hier, naar het leven daarboven.
Vreselijk voel ik mij als ik terug denk aan hoe jouw laatste minuten waren. Echt hartverscheurend. Ik heb dit nog steeds niet verwerkt... maar dat is okay.
Als ik huil, troost ik mij met de gedachte dat ik geloof dat ons na dit fysieke leven iets (nog) mooiers te wachten staat. Dit geldt dan denk ik ook voor jou.
Je bleek een gezwel in je be**en te hebben, een tumor. Hierdoor kon je niet meer op 4 poten lopen en werd ontlasten steeds moeilijker.
Ik vertrouw erop dat je nu weer rond rent, kuilen graaft, heel veel wegloopt en je bovenal heel veilig en compleet voelt!
Ik mis je ventje, jij was het begin van een nieuwe weg die ik mocht inslaan. Je kwam bij me in de energie en daarna heb ik je pas echt in real life ontmoet. Al een jaar zat je in het asiel en nooit was er ook maar iemand voor je komen kijken.
Je verhaal schrok mensen af, maar ik keek dwars door je heen. Ik zag geen agressieve bijtende hond, ik zag een bang, onzeker manneke, die niet meer wist wie hij zelf was. Ik geef je groot gelijk dat je je zo gedroeg, je kon niks anders.
Het spijt me dat je leventje niet langer duurde, ik had je nog zoveel meer blije jaren gegund, je was nog te jong om te gaan....
Het doet pijn dat ik 'nu pas' met een opleiding tot hondengedragstherapeute ben begonnen. Met alles wat ik nu leer, had ik je nog zoveel beter kunnen helpen.
Maar ik beloof je, dat ik alle je viervoetige vriendjes die jij naar mij toestuurt, met heel mijn hart zal helpen!
Rust zacht lieve Gyuri en help mij maar van daarboven ππ»ππ»
Liefs en een dikke knuffel,
Tessa