30/06/2026
Flip, onze 2e kooiker. Een heel bijzondere hond.
Wij zeggen altijd tegen elkaar dat Flip ons wijze lessen heeft geleerd.
Vandaag vroeg 1 van de pupkopers van het B nestje wat Flip ons dan geleerd had.
Een lang verhaal, maar hele wijze levenslessen:
Flip had een hele grote rugzak, 5 jaar van zijn leven in het asiel geweest (hij was 9 toen hij bij ons kwam) in verschillende gezinnen geweest, veel bijtincidenten, niemand kon hem aan en dan werd hij weer terug naar het asiel gebracht, met weer een negatieve ervaring erbij.
Wij hoorden zijn verhaal en durfden het aan, we wilden hem proberen nog een mooi leven te geven.
Als we 's morgens beneden kwamen zagen we aan zijn ogen of hij een goede of een slechte dag had. Hij zat altijd in de bench met zijn halsband en riem om zodat we meteen controle hadden als we hem uit de bench haalden (om te voorkomen dat hij ons zou bijten, maar dat is toch 4 keer gebeurd)
Ook al had hij een slechte dag, als we buiten gingen wandelen was hij meteen blij, keek hij meteen anders uit zijn ogen. Zijn blijheid om buiten te zijn, proberen wij nog steeds opnieuw te voelen als je zelf even niet zo blij bent. Het afschakelen in de natuur kon Flip als de beste.
Wij beide hebben weinig geduld🙈 Flip kon heel lang aan 1 takje, 1 plekje snuffelen. In het begin raakten we dan soms geïrriteerd, omdat je niet zoveel tijd hebt, of omdat je niet wil wachten. Gaandeweg wisten we dat dat bij Flip hoorde en dat hij zich niet liet haasten en genoot van dat moment. Hij was altijd in het nu. Dan zeiden we tegen elkaar: o de wandeling gaat vandaag op zijn Flips, in het nu zijn, rustig aan doen, je niet laten haasten.
Nu zeggen we nog vaker tegen elkaar (als we eigenlijk niet zoveel tijd hebben, als we geïrriteerd zouden raken, en niet alleen met wandelen, maar ook met dagelijkse klusjes, of als je tijdsdruk voelt)
Stop: we gaan het op zijn Flips doen.
En dan moeten we vaak even lachen of raken we geëmotioneerd als we aan hem denken.
Een goede leerschool om in het nu te leven en dingen op zijn Flips te doen. Doen we veel te weinig.
Ook nu raakt dit me weer, en heb ik tranen in mijn ogen staan.
En toen hebben we hem al na 5 maanden (in 2021) moeten laten inslapen omdat hij een gesprongen milt tumor had. Buiten het "gewone" verdriet van afscheid nemen van je hond voelde het extra zuur dat hij maar zo kort bij ons was geweest. Bij het asiel hadden ze gezegd dat hij zoveel beschadigd was en eigenlijk niet te vertrouwen was, dat we hem nooit los zouden kunnen laten of zouden kunnen aaien.
Na 3 weken duwde hij zich al tegen mijn benen, om te zeggen dat hij aangehaald wilde worden, en even later durfden we het al aan om hem in het veld los te laten. Wat was hij blij en uitgelaten, dat loslaten is ook altijd goed gegaan.
En weer leerde Flip ons een wijze les, ook al was hij maar 5 maanden bij ons geweest, hij had het goed bij ons gehad. Hoelang of hoe kort dat was, maakt dan niets meer uit. Geniet van alles wat je kan, al duurt het maar even.
Maar dat heeft even geduurd voordat wij er beide zo tegenaan konden kijken.
Een heel bijzondere hond, onze Flip.