27/05/2026
Maandag 18 mei tijdens mijn eerste open training voelde ik zó sterk waarom dit stukje horsemanship op mijn pad moest komen.
Ik stel me er steeds meer voor open en ergens voelt het ook alsof dit altijd al bij mij paste, maar dat ik nooit echt de ingang kon vinden om eraan te beginnen. Nu lijkt alles op zijn plek te vallen. Ik kom het ene na het andere tegen over het leren spreken van de Paretataal, over paarden écht zien en horen, over begrijpen dat het paard leidend mag zijn in wat wij van hem vragen. En ik merk aan mezelf dat ik alles wil lezen, bekijken en luisteren wat ik hierover tegenkom. Alsof ik het allemaal als een spons in me op wil nemen, omdat ik hier zó graag verder in wil groeien.
Wat dit me nu al gebracht heeft, is bijna niet onder woorden te brengen. Hartverwarmend, bijzonder… misschien zelfs een beetje magisch.
Gisteravond was er met Ducarlos een verbinding die ik bijna niet kan uitleggen. Ik hoefde alleen maar in plaatjes te denken en hij deed het. Complete connectie. Complete samenwerking. Geen strijd, geen moeten, alleen maar voelen.
Wat ik vroeger in een proef wel eens hoopte — dat mensen de band tussen mij en mijn paard zouden zien en voelen — dat gebeurde gisteren tijdens de openbare training echt. En dat raakte me diep.
Er is geen winstpunt of wedstrijd die op kan tegen wat ik nu met Ducarlos ervaar. Dat gevoel dat je met elkaar kunt lezen en schrijven. Dat je hem begrijpt en hij jou begrijpt. En misschien nog wel het mooiste: hoeveel beter het hem mentaal doet.
En dan sta ik nog maar aan het begin van deze reis.
Ik hoop zó dat meer mensen zich hiervoor open durven stellen en dit ook mogen ervaren. Want dit gevoel… dat gun ik ieder paard én iedere ruiter.
Dankjewel lieve Ducarlos. Je deed het gisteren echt fantastisch. ❤️
