04/06/2026
Soms voel je bij een paard niet meteen: dit zit vast of dat moet los.
Je voelt meer: dit paard kan het makkelijker.
Deze keer ging het om een zesjarige merrie. Een internationaal springpaard, in Nederland gefokt. Een lieve merrie, maar ook eentje met een duidelijk eigen systeem.
Toen ik haar de eerste keer zag, stond haar lijf gesloten en vierkant. Niet vervelend. Niet moeilijk. Maar alsof het allemaal niet zoveel uitmaakte.
En dat vind ik bij een paard altijd jammer.
Want paarden zijn van oorsprong nieuwsgierig. Dat hoort bij ze.
Deze merrie is vrij vierkant gebouwd. Ze staat met haar achterbenen wat wijd. Dat is haar powerhouse, maar ook haar veiligheid. Haar kracht zit in die breedte, maar daardoor kan ze zich ook kort houden in haar lijf.
Tijdens deze check-up ben ik vooral gaan zoeken naar meer beweging, lengte en rek. Niet forceren. Gewoon steeds opnieuw vragen: kun je hier iets loslaten, kun je hier iets langer worden, kun je hier iets meer meebewegen?
Ik werkte veel rond het be**en, de rug, de staart en de verbinding naar voren. Want ik wil niet alleen voelen wat er achter geb***t. Ik wil weten waar die beweging naartoe gaat.
Gaat het door naar de rug?
Vangt ze het op in de schouders?
Kan ze balans houden?
Of stopt het ergens?
Langzaam zag je haar veranderen. Ze pakte rek. Haar lijf werd langer, zachter en meer aanwezig. Er kwam lengtebuiging. En er kwam weer iets terug wat ik heel belangrijk vind: nieuwsgierigheid.
Alsof ze weer dacht: o ja, ik kan ook meedoen.
En dat is voor mij zo waardevol. Een paard dat mee gaat doen, leert, het lijf accepteert en daardoor ook in het hoofd beter wordt.
Meer ruimte in het lijf is ook meer ruimte in het hoofd.
Ik heb hier een volledige Onder Mijn Handen-blog over geschreven.
Lees hem hier:
https://www.massagehippique.nl/blog/bodyandmind
Herken jij dit bij paarden? Dat ze niet stout of moeilijk zijn, maar kort, vierkant, gesloten of onverschillig lijken? En wat zie jij veranderen als er weer ruimte in het lijf komt?