22/12/2024
“Wat de rups het einde noemt, noemt de rest van de wereld een vlinder”
Lao Tze.
2024 was een pittig en bewogen jaar. Een jaar van afscheid nemen en rouw: afscheid van mensen, dromen, plannen en een stuk toekomstperspectief. In deze tijd van onzekerheid en verandering word ik eraan herinnerd dat, zelfs als ik mij stil en onbeweeglijk voel, er van binnen veel kan gebeuren.
Met een onrustig hoofd en tegelijk een gevoel van leegte ging ik op een laag pitje door. Ergens diep van binnen wist ik dat er een les te leren was, al voelde het op dat moment vooral als wachten. Wachten op helderheid. Wachten op licht.
In deze donkere dagen is het wachten ook een thema dat sterk naar voren komt en word ik er nog eens extra mee geconfronteerd. Onrust en ongeduld liggen al snel op de loer. Juist nu daagt het leven mij uit om ruimte te maken voor die mysterieuze cocon in mijzelf. Om te luisteren naar wat zich in de stilte voltrekt, als ik even de afleiding laten waaien.
De cocon herinnert ons eraan dat schijnbare stilstand niets betekent. Daarbinnen gebeurt het. Daar worden de mooiste transformaties voorbereid. Het geduld en de kunst van het wachten zijn vaardigheden die in onze snelle wereld gemakkelijk verloren gaan, maar die ons veel te bieden hebben.
Ik zoek in deze tijd vaker de paarden op. Hun aanwezigheid geeft me ruimte en lichtheid. De kudde voelt voor mij als een cocon, een plek waar ik mag vertragen. Waar de beweging zich in stilte en rust voltrekt, net als in de cocon.
Het is een uitnodiging om stil te staan bij het dienende van het moment, zelfs in de schijnbare stilstand. Wat in eerste instantie voelt als leegte of gemis, blijkt vaak juist een voedingsbodem voor groei en verandering.
"Welke momenten van schijnbare stilstand in jouw leven hebben uiteindelijk geleid tot verandering, en hoe kun je jezelf uitnodigen om deze momenten in de toekomst met meer geduld en vertrouwen
