Hondenhotel Excellent

Hondenhotel Excellent Natuurlijk! Het Hondenhotel van Noord-Nederland. Een prachtige plek voor honden van klein tot groot.

Maandag mini-serie: Waar wordt tante Sjoukje blij van!De stappen die het verschil maken. Hier word ik dus ook echt blij ...
11/05/2026

Maandag mini-serie: Waar wordt tante Sjoukje blij van!

De stappen die het verschil maken. Hier word ik dus ook echt blij van.

Niet van grote, ingewikkelde plannen, maar juist van die kleine stappen die eigenaren thuis gaan zetten en die ineens verschil maken, omdat ze het gewoon gaan doen en het ook volhouden.

Een snuffelwandeling in plaats van altijd maar doorlopen, een hond die de ruimte krijgt om te kijken, te ruiken en informatie te verwerken, en een eigenaar die ziet wat dat doet.

Een passend Y-tuig met een lange lijn, in plaats van een kort lijntje hoog in de nek, waardoor er ineens ontspanning ontstaat, beweging vloeiender wordt en een hond letterlijk meer ruimte krijgt om zichzelf te zijn.

Mentale uitdaging, niet alleen maar fysieke energie eruit lopen, maar een hond ook laten nadenken, laten werken op zijn eigen tempo, waardoor je ziet dat er rust ontstaat in plaats van alleen maar “moe zijn”.

En misschien nog wel de belangrijkste stap, het leren lezen van hun hond. Zien wat er gebeurt, herkennen wanneer iets te veel wordt, wanneer een hond spanning opbouwt of juist ontspant, en daar iets mee doen.

Dat zijn geen spectaculaire veranderingen van de ene op de andere dag, maar dit zijn de stappen die het verschil maken.

En als je dat terugziet, thuis én hier, dan denk ik alleen maar: ja, dit klopt.

Op de foto Laika, Excellent ganger sinds mei 2025.

Bijna een weekje gesloten, dat betekent: klussen! Het einde is bijna inzicht, dan is het kennel gebouw van voor tot acht...
08/05/2026

Bijna een weekje gesloten, dat betekent: klussen!

Het einde is bijna inzicht, dan is het kennel gebouw van voor tot achter, van boven tot onder volledig vervangen. Nieuw dak, nieuwe ramen, optimale isolatie en nieuwe individuele slaapruimtes.

Morgen zijn wij nog aanwezig en daarna verwelkomen wij jullie weer vanaf maandag 18 mei.

Automatisch ontvlooien, maar twijfelen bij pijnLaatst volgde ik een heel interessant webinar over vlooien en teken van W...
07/05/2026

Automatisch ontvlooien, maar twijfelen bij pijn

Laatst volgde ik een heel interessant webinar over vlooien en teken van Wildebeest Coaching, gegeven door Eve Verstappen, en dat zette mij eigenlijk weer even stil bij iets wat ik in de praktijk heel vaak terugzie bij hondeneigenaren.

Want als we eerlijk zijn, dan hoort het geven van een vlooienmiddel of een ontwormkuur er voor veel mensen gewoon bij, iets wat je doet “voor de zekerheid”, omdat je je hond wil beschermen en omdat het zo geadviseerd wordt.

Maar op het moment dat een hond pijn heeft en er wordt pijnstilling geadviseerd, verandert er ineens iets, want dan gaan we twijfelen, nadenken en soms zelfs voelen dat we het liever niet willen geven.

En dat verschil is best opvallend.

Wat in dat webinar heel duidelijk werd uitgelegd, is dat een middel tegen vlooien of teken nooit alleen iets doet met de parasiet, maar altijd ook iets vraagt van het lichaam van de hond zelf, omdat die stof opgenomen wordt, verwerkt moet worden en uiteindelijk ook weer het lichaam uit moet .

Dat klinkt misschien logisch, maar in de praktijk staan we daar weinig bij stil, terwijl het lichaam daar wel echt werk voor moet doen, vooral via de lever en het maag-darmstelsel.

En zolang een hond goed in balans is, gaat dat vaak zonder problemen, maar niet elke hond heeft op elk moment dezelfde ruimte om dat allemaal op te vangen.

Sommige honden hebben bijvoorbeeld al een gevoeliger maag-darmstelsel, een huid die sneller reageert, of hebben recent medicatie gehad of zijn stressgevoelig, en juist dan is het lichaam al bezig om alles weer in balans te krijgen, ook al zie je dat niet altijd direct aan de buitenkant .

En precies op dat soort momenten geven we vaak toch iets extra, simpelweg omdat het “tijd is”.

Wat ik zelf heel waardevol vond aan de uitleg van Eve, is dat het niet gaat om voor of tegen, maar om begrijpen wat je doet, omdat alles wat je geeft uiteindelijk door hetzelfde systeem heen gaat, namelijk opgenomen wordt, verwerkt wordt en weer uitgescheiden moet worden .

Daarbij speelt nog iets wat vaak onderschat wordt, namelijk dat het lichaam van de hond zelf ook invloed heeft op hoe aantrekkelijk hij is voor vlooien en teken, onder andere via de huid, de darm en zelfs de geurstoffen die vrijkomen .

Dat betekent dat het dus niet alleen gaat om wat je geeft aan de buitenkant of in een pilletje, maar ook om hoe het lichaam van binnen functioneert.

Als je dat eenmaal begrijpt, ga je automatisch anders kijken naar de keuzes die je maakt, en krijgt ook het stukje pijnstilling een andere plek, want pijn doet ook iets met het lichaam, zorgt voor spanning, beïnvloedt het maag-darmstelsel en remt herstel.

Dus ook het niet geven van pijnstilling is een keuze die effect heeft.

Wat mij betreft zit de kern dan ook niet in stoppen met middelen of alles wantrouwen, maar juist in het loslaten van automatisch handelen en in plaats daarvan kijken naar de hond die voor je staat, naar hoe hij zich voelt en naar wat er op dat moment speelt.

We willen onze honden beschermen, en dat is alleen maar goed, maar echte zorg zit niet in alles standaard doen omdat het zo hoort, en ook niet in alles weigeren uit twijfel, maar in het maken van bewuste keuzes.

En soms betekent dat dat je iets geeft, en soms betekent het dat je even wacht, maar het verschil zit hem niet in wat je kiest, het zit hem in hoe bewust je die keuze maakt.

Daar staan ze dan!Mijn ‘oude’ kennels. In Nederland mogen ze wettelijk gezien niet meer gebruikt worden. Ze zijn namelij...
06/05/2026

Daar staan ze dan!

Mijn ‘oude’ kennels. In Nederland mogen ze wettelijk gezien niet meer gebruikt worden. Ze zijn namelijk 20 cm te kort.

In maart zijn ze getransporteerd naar Solca en toen wij er waren, werden de eerste kennels opgebouwd en in gebruik genomen.

In de weken daarna ontving ik regelmatig updates van Elisa.
De voortgang, de verbeteringen die gerealiseerd konden worden door mijn donatie, de blije honden, bekende en onbekende gezichten. Elk bericht toverde een glimlach op mijn gezicht. Wat zal het asiel onherkenbaar zijn als ik het volgend jaar weer bezoek!

Dear Elisa and team, I am so grateful that my donations have made such an impact. That you were able to realise these improvements for the dogs in your care. You, your team and the dogs have my deepest sympathy. Until next time ❤️

Ach lieve Neel! We vonden je toen je over de akkers struinde, mager, onder de teken en vlooien, vervilt. Maar wat liet j...
05/05/2026

Ach lieve Neel! We vonden je toen je over de akkers struinde, mager, onder de teken en vlooien, vervilt. Maar wat liet je ons vanaf het eerst moment toe in je hart. 2 dagen sliep je bij ons in het appartement voor we je naar de dierenarts brachten voor sterilisatie, een dag later was je in het asiel. Weer een dag later belde ik Paul, Neeltsje komt bij ons in het gastgezin goed?

En nu is ze bijna 3 weken bij ons en wat is ze ontzettend leuk, slim, aanhankelijk en grappig. Andere honden is niet haar ding, maar met tijd, regelmaat en rust komt ze een heel eind.

Neel zoekt een warme mand, bij iemand die zijn liefde voor honden niet stopt bij de grens.

https://straydogsrescue.nl/honden/adoptiehonden-nederland/neeltsje

Maandag mini-serie: Waar wordt tante Sjoukje blij van!De intake waar alles begint. Hier word ik dus ook echt blij van.He...
04/05/2026

Maandag mini-serie: Waar wordt tante Sjoukje blij van!

De intake waar alles begint. Hier word ik dus ook echt blij van.

Het begint vaak al bij het eerste telefoongesprek, waarin iemand niet alleen belt om “even snel iets te regelen”, maar echt wil kijken of het past, vragen stelt en open staat voor hoe wij werken, en vanaf dat moment voel je eigenlijk al of iemand bereid is om dit serieus aan te pakken.

Daarna volgt de Excellente Meet&Greet, en dat is voor mij geen formaliteit maar het moment waarop alles samenkomt, want op de parkeerplaats zie je al zoveel, hoe een hond uitstapt, hoe hij zich beweegt, wat hij meeneemt aan spanning of juist ontspanning, en dat neem ik allemaal mee voordat we überhaupt binnen zijn.

In de winkel en tijdens de observatie wordt dat beeld verder compleet, de hond in een nieuwe omgeving, hoe hij reageert, hoe hij contact maakt, hoe hij schakelt, en ondertussen kijk ik net zo goed naar de eigenaar, hoe iemand begeleidt, waar iemand spanning voelt of juist ruimte geeft.

Dat proces neem ik serieus, en het is zo fijn als de eigenaar dat ook doet.

Niet vandaag bellen en morgen de hond ergens droppen omdat het “moet”, maar bewust kiezen, de tijd nemen, willen begrijpen waar je je hond brengt en wat er nodig is om het voor iedereen kloppend te maken.

Want daar begint het, in de aandacht, in het kijken, in het willen zien wat er echt speelt, en in de keuze om het vanaf het begin goed neer te zetten.

Op de foto Benthe, Excellent ganger sinds augustus 2020.

𝙾𝚗𝚌𝚘𝚖𝚏𝚘𝚛𝚝𝚊𝚋𝚎𝚕𝚎 𝚠𝚊𝚊𝚛𝚑𝚎𝚒𝚍Niet elke drukke hond heeft meer beweging nodig.Laatst een jonge reu van 8 maanden op intake. Vol...
29/04/2026

𝙾𝚗𝚌𝚘𝚖𝚏𝚘𝚛𝚝𝚊𝚋𝚎𝚕𝚎 𝚠𝚊𝚊𝚛𝚑𝚎𝚒𝚍

Niet elke drukke hond heeft meer beweging nodig.

Laatst een jonge reu van 8 maanden op intake. Volop in de puberteit, zoekend, aanwezig, overal bovenop.
Hij bleef maar contact zoeken. Bleef maar gaan. Grenzen werden niet gezien of simpelweg niet gerespecteerd.

Voor de intake was er nog even 4 km (!) met hem gewandeld.
“Even energie eruit halen.”

Maar wat ik zag, was geen hond met te weinig beweging.
Ik zag een hond met een emmertje dat al overliep.

Geen rem. Geen pauze. Geen moment van verwerking.
En dan nog meer doen, nog meer bewegen, nog meer prikkels toevoegen…
maakt dat emmertje niet leger.

Het laat het overlopen.

En toch kregen wij te horen dat dit kwam omdat wij pas vanaf 6 maanden starten met een intake. Alsof dát het verschil maakt.
Laat ik daar duidelijk over zijn.
Leeftijd zegt niets over emotionele belastbaarheid.
En een intake is geen standaard vinkje, maar een moment waarop we kijken of een hond er ook daadwerkelijk klaar voor is.

Sommige honden zijn dat op 6 maanden. Sommige honden nog lang niet.

En dat is niet iets wat je “oplost” door eerder te beginnen.
Dat vraagt om begeleiding, grenzen en rust. Thuis, in de eigen omgeving.

Soms zit het probleem niet in wanneer je begint
maar in wat je onderweg hebt opgebouwd.

Meer doen is niet hetzelfde als beter doen.

Soms is het juist de kunst om minder te doen en een hond te leren hoe hij weer kan landen.

Maandag mini-serie: Waar wordt tante Sjoukje blij van!Blije honden die aankomen. Hier word ik dus echt blij van.Honden d...
27/04/2026

Maandag mini-serie: Waar wordt tante Sjoukje blij van!

Blije honden die aankomen. Hier word ik dus echt blij van.

Honden die de auto uitkomen en waarvan je meteen ziet dat ze er zin in hebben, staarten die gaan, ogen die aan staan, soms een tikje overenthousiast en ja, er zitten er ook tussen die dat luid en duidelijk laten horen en gewoon keihard blaffen van blijdschap, en eigenlijk gewoon niet kunnen wachten tot die deur open gaat, en eerlijk gezegd sta ik daar zelf net zo in, want ik weet precies wat er dan volgt.

Blije koppies die weer binnenkomen, honden die hun rondje maken, even checken waar ze zijn en dan zonder twijfel doorlopen naar hun vrienden, alsof ze hier gewoon weer verder gaan waar ze gebleven waren en alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat ze hier weer zijn.

Dat vind ik mooi, niet omdat het perfect is en zeker niet omdat het altijd rustig en netjes verloopt, maar omdat het klopt en omdat je aan alles ziet dat ze hier graag zijn.

En wat ik misschien nog wel het fijnste vind, is dat ze kunnen schakelen, dat ze vanuit die blijdschap en dat enthousiasme ook weer terug kunnen naar de groep, kijken, afstemmen, grenzen accepteren en daarmee bijdragen aan de veiligheid binnen de groep, waarna ze gewoon weer hun eigen ding doen zonder dat het ten koste gaat van een ander.

Dat is het voor mij, blije honden die hier komen en hier ook gewoon kunnen zijn, en precies dat maakt dat ik elke keer weer denk, ja, hier word ik blij van.

Op de foto prachtige Mischa, Excellent ganger sinds januari '2021.

𝙼𝚘𝚎𝚝 𝚓𝚎 𝚗𝚊 𝚍𝚎 𝚍𝚊𝚐𝚘𝚙𝚟𝚊𝚗𝚐 𝚗𝚘𝚐 𝚠𝚊𝚗𝚍𝚎𝚕𝚎𝚗?Het lijkt zo logisch. Je hond is naar de dagopvang geweest, dus ’s avonds ga je nog...
22/04/2026

𝙼𝚘𝚎𝚝 𝚓𝚎 𝚗𝚊 𝚍𝚎 𝚍𝚊𝚐𝚘𝚙𝚟𝚊𝚗𝚐 𝚗𝚘𝚐 𝚠𝚊𝚗𝚍𝚎𝚕𝚎𝚗?

Het lijkt zo logisch. Je hond is naar de dagopvang geweest, dus ’s avonds ga je nog even wandelen. Even eruit, even bewegen, even “lekker moe maken”.

Maar wat als dat helemaal niet is wat je hond nodig heeft?

Een dag in het hotel is niet te vergelijken met een dag thuis. Honden zijn in de weer, bewegen, ontmoeten andere honden, verwerken prikkels en maken continu keuzes. Ook als het er ontspannen uitziet, gebeurt er van alles in het lijf.

Het zenuwstelsel draait, het maag-darmstelsel reageert mee en het lichaam is de hele dag bezig met verwerken. Dat kost energie, ook als je dat niet direct ziet.

Wat wij hier vaak zien, is dat honden gedurende de dag hun eigen ritme vinden. Ze bewegen, snuffelen, rusten en pakken het daarna weer op. Niet geforceerd, maar op hun manier. Juist die afwisseling tussen activiteit en ontspanning maakt dat ze de dag goed doorkomen.

En dan gaan ze naar huis.
En wordt er nog “even gewandeld”.

Niet omdat de hond daarom vraagt, maar omdat het zo hoort. Omdat het in ons systeem zit dat een hond moet wandelen.

Maar voor sommige honden is dat precies het moment waarop het te veel wordt. Het emmertje zit al vol en die extra wandeling is niet helpend, maar juist belastend.

Wat we dan terugzien, is onrust in de avond. Moeite met ontspannen, blijven lopen, blijven vragen. En vaak wordt gedacht dat de hond nog niet moe genoeg is.

Terwijl het tegenovergestelde vaak waar is.
Niet elke hond heeft na zo’n dag nog beweging nodig. Soms heeft een hond juist behoefte aan rust, aan voorspelbaarheid en aan even niets hoeven. Gewoon thuis zijn en kunnen verwerken wat er die dag is gebeurd.

Dat betekent niet dat je nooit meer hoeft te wandelen na opvang, maar wel dat het geen automatisme hoeft te zijn.

Kijk naar je hond, niet naar wat je denkt dat hoort.

Wat wij hier zien, is dat honden die na zo’n dag echt de ruimte krijgen om tot rust te komen, vaak sneller ontspannen, minder onrust laten zien en de volgende dag weer beter belastbaar zijn.

Soms zit de winst niet in nog iets doen, maar in durven laten.

Niet elke onrustige hond heeft meer beweging nodig.
Soms zit het probleem niet in te weinig doen, maar in te veel.

Op de foto Loena&Mila. Excellent gangers sinds juni '25.

𝙴𝚎𝚗 𝚔𝚘𝚛𝚝𝚎 𝚝𝚛𝚒𝚙, 𝚎𝚎𝚗 𝚕𝚊𝚗𝚐𝚎 𝚗𝚊𝚜𝚕𝚎𝚎𝚙In mijn vakantie van maart ben ik, zoals velen van jullie weten, een week in Roemenië g...
20/04/2026

𝙴𝚎𝚗 𝚔𝚘𝚛𝚝𝚎 𝚝𝚛𝚒𝚙, 𝚎𝚎𝚗 𝚕𝚊𝚗𝚐𝚎 𝚗𝚊𝚜𝚕𝚎𝚎𝚙

In mijn vakantie van maart ben ik, zoals velen van jullie weten, een week in Roemenië geweest. Kort, maar allesbehalve oppervlakkig.

Het waren dagen vol emoties. Verdriet, frustratie, maar ook dankbaarheid en daadkracht. Want waar je eerst alleen kijkt, ga je daarna handelen. En juist in dat schakelen gebeurt er iets.

Het heeft me ook aan het denken gezet. Over hoe ik werk, hoe ik kijk naar honden en wat ik belangrijk vind als hondenprofessional. Over gedrag, over draagkracht, over het maag-darmstelsel, over alles wat onder de oppervlakte speelt en wat je niet altijd direct ziet.

Zo’n trip is kort in dagen, maar lang in wat het met je doet.

En misschien is dat wel het belangrijkste wat ik meeneem. Dat het me scherper maakt. In wat ik doe, en in wat ik niet doe.

Afgelopen zaterdag hebben we twee hondjes opgenomen in het gastgezin: Neeltsje en Flopsie. Twee totaal verschillende karakters, maar met één overeenkomst: ze nemen hun verhaal mee.

Neeltsje vonden wij aan de kant van de weg. Vervilt, mager, onder de teken en vlooien en zwanger. Voor mij voelde het als vanzelfsprekend om haar op te nemen in ons gezin en op zoek te gaan naar een warme mand. Bij iemand waar de liefde voor honden 𝓷𝓲𝓮𝓽 stopt aan de grens.

Flopsie zat al enige tijd in het asiel, in december gevonden met haar zusjes. De eerste dagen liep ik ze voorbij. Zodra ze een mens zagen, doken ze hun nachtverblijf in. Tot de verhuizing. Ruimte tekort in het asiel door de komst van vier gedumpte honden. Ze zocht contact, lag heerlijk op schoot en genoot van de kriebels. En dan ga je nadenken, overleggen binnen de stichting. Want Flopsie werd niet bemiddeld door Straydogs, maar door een andere stichting waar Elisa mee samenwerkt. Na veertien dagen kreeg ik akkoord om haar op te nemen in ons gastgezin. En toen viel het op z’n plek.

Met Neeltsje en Flopsie erbij staat de teller inmiddels op 11 opvanghonden.

𝚆𝚊𝚝 𝚒𝚔 𝚣𝚒𝚎 𝚝𝚒𝚓𝚍𝚎𝚗𝚜 𝚎𝚎𝚗 𝚒𝚗𝚝𝚊𝚔𝚎 (𝚎𝚗 𝚠𝚊𝚝 𝚎𝚒𝚐𝚎𝚗𝚊𝚛𝚎𝚗 𝚟𝚊𝚊𝚔 𝚖𝚒𝚜𝚜𝚎𝚗)Een intake is voor mij geen “kennismaking”.Het is een moment...
16/04/2026

𝚆𝚊𝚝 𝚒𝚔 𝚣𝚒𝚎 𝚝𝚒𝚓𝚍𝚎𝚗𝚜 𝚎𝚎𝚗 𝚒𝚗𝚝𝚊𝚔𝚎 (𝚎𝚗 𝚠𝚊𝚝 𝚎𝚒𝚐𝚎𝚗𝚊𝚛𝚎𝚗 𝚟𝚊𝚊𝚔 𝚖𝚒𝚜𝚜𝚎𝚗)

Een intake is voor mij geen “kennismaking”.
Het is een moment waarop een hond mij in korte tijd ontzettend veel vertelt, zonder dat daar één woord aan te pas komt.

En dat zit ’m zelden in het grote, opvallende gedrag.
Het zit juist in de kleine dingen.

Wanneer een hond bij ons aankomt, kijk ik niet alleen naar hoe hij loopt of hoe hij reageert op de omgeving. Ik kijk naar het totaalplaatje. Hoe beweegt hij zijn lijf, hoe draagt hij zijn gewicht, hoe is de spierspanning en hoe snel hij schakelt tussen prikkels.

Maar ook hoe hij ademt, hoe vaak hij slikt of smakt, of hij zijn lippen likt zonder dat er eten in de buurt is. Of hij kan ontspannen of continu “aan” staat.

Dat zijn signalen die je niet altijd ziet als eigenaar, simpelweg omdat je er dagelijks middenin zit.

Wat wij regelmatig zien, zijn honden die ogenschijnlijk “gewoon druk” zijn, maar bij nader kijken eigenlijk continu over hun grens heen gaan. Honden die moeilijk tot rust komen, snel reageren op hun omgeving en waarvan het lijf eigenlijk nooit echt ontspant.

Of honden die subtiel ontlasten, een p**t net anders neerzetten, hun achterhand niet volledig gebruiken of spanning vasthouden rondom de lendenwervels. Geen duidelijke kreupelheid, maar wel signalen die aandacht vragen.

Laatst hadden we een intake van een hond van bijna 5 jaar.
Tijdens het bewegen zagen we dat zijn achterp**t zwabberde in draf en galop. In zit zakte hij scheef weg.

Geen groot, acuut probleem wat direct “alarm” schreeuwt, maar wel een lichaam dat duidelijk iets liet zien.

Op basis van deze observaties hebben we de eigenaar geadviseerd om verder te laten kijken. Uiteindelijk is er bij de dierenarts forse spondylose vastgesteld in de overgang van de borst- naar de lendenwervels, met een beeld dat neigt naar DISH.

In begrijpelijke taal betekent dat dat er botbruggen ontstaan tussen de wervels, waardoor delen van de wervelkolom stijver worden. Bij DISH is dat proces vaak uitgebreider en progressiever, waardoor de flexibiliteit nog verder afneemt en de belasting op het lichaam toeneemt.

En voor een hond van nog geen 5 jaar is dat wel degelijk een probleem. Dit zijn geen “ouderdomsverschijnselen”, maar veranderingen die invloed hebben op comfort, beweging, belastbaarheid, leerervaringen, prikkelverwerking.

En dat is precies wat we vaak zien.
Signalen die niet groot genoeg zijn om direct op te vallen, maar die wel iets zeggen over hoe een hond zich voelt.

Het eten van gras, modder of ontlasting. Moeite met focussen. Snel overprikkeld zijn of juist terugtrekken. Het zijn gedragingen die zelden op zichzelf staan.

Wat ik misschien nog wel het meest zie, is hoe goed honden zich aanpassen.
Aan hun omgeving, aan verwachtingen, aan wat er van ze gevraagd wordt.

En juist daardoor vallen subtiele signalen vaak niet op. Omdat het niet “erg genoeg” lijkt. Omdat het erbij lijkt te horen. Omdat het geleidelijk ontstaat.

Tijdens een intake vertraag ik dat proces.
Ik kijk, ik laat een hond bewegen, ik geef ruimte en observeer wat er gebeurt als er even niets hoeft. Juist dan zie je vaak het verschil tussen hoe een hond functioneert en hoe hij zich voelt.

Dat betekent niet dat er altijd iets “mis” is.
Maar wel dat er vaak meer te zien is dan wat er aan de buitenkant zichtbaar lijkt.
En dat is precies waar voor mij de waarde zit.
Niet alleen kijken naar wat een hond doet, maar begrijpen waarom hij het doet.

Wij kijken, zien en maken het zichtbaar.
Wat je daar vervolgens mee doet, is aan jou om te bepalen.

En juist daarom kiezen we er soms bewust voor om een intake niet door te zetten. Niet omdat een hond “niet past”, maar omdat wat we zien vraagt om aandacht, onderzoek of aanpassing.

Een intake is voor ons geen vinkje of formaliteit, maar een eerste beoordeling van welzijn en belastbaarheid. Als daar signalen in zitten die niet passend zijn binnen onze setting, of waar eerst iets mee gedaan moet worden, dan nemen we daar verantwoordelijkheid in.

En daarin ligt ook een stukje bij de eigenaar. Hoe ver wil je kijken, wat ben je bereid om op te pakken en welke stappen wil je daadwerkelijk zetten?
Want ja zeggen en vervolgens niets doen, daar passen we voor.

Op de foto: Joy, Excellent ganger sinds april '24 en Arie, Excellent ganger sinds oktober '21

Adres

Polderweg 8
Haule
8432PA

Openingstijden

Maandag 07:30 - 09:30
16:30 - 18:00
Dinsdag 07:30 - 09:30
16:30 - 18:00
Woensdag 07:30 - 09:30
16:30 - 18:00
Donderdag 07:30 - 09:30
16:30 - 18:00
Vrijdag 07:30 - 09:30
16:30 - 18:00
Zaterdag 08:00 - 09:30
16:30 - 17:30

Telefoon

0617514675

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Hondenhotel Excellent nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact

Stuur een bericht naar Hondenhotel Excellent:

Delen