26/12/2025
De zon zakt… we zwijgen van geluk!
Zo’n dag
Soms heb je van die dagen, prachtig zacht herfstweer, de bladeren laten de mooiste kleuren zien, een licht vochtige herfstlucht maakt de dag compleet. Het is einde middag en Eefje komt met sprankelende energie binnen. Ze heeft haar plan klaar voor vandaag, rijden op Melle door het bos en ze gaat alles zelf doen. Ik ben verrast, hier besteden we normaal gesproken tijd aan, veel meer tijd. Huppelend laat ze de paarden weten dat ze er is, ieder een knuffel.
De kracht van niks doen
Melle gaat met haar mee maar eerst wordt het halstertouw geruild met het touw van haar zelf. Haar poetstasje komt tevoorschijn en zorgvuldig worden alle borstels in haar volgorde gebruikt. Ik wil het zadel en hoofdstel vast klaar leggen maar wordt terecht gewezen, vandaag gaat ze alles zelf doen! Melle is stil, ik wordt stil. Ik krijg toestemming om de manen te vlechten maar niet voordat zij de manen heeft gekamd. Stilzwijgend zijn we samen, Eefje, Melle en ik.
Als ze Melle gaat zadelen vraagt ze mijn hulp. Heel specifiek, ze wil het vandaag zelf doen. Vol trots kijkt ze naar Melle, met zadel en met hoofdstel. Melle is vol aandacht.
Dan betrekt haar gezicht, ze zegt dat ze moe is en dat er nu veel te weinig tijd is om naar het bos te gaan. Ik zeg dat we op tijd terug zullen zijn en dat ik Melle voor haar zal sturen. Ze twijfelt, is bang om controle te verliezen maar er is vertrouwen.
De zon zakt
We vertrekken en ik vraag of de vlecht gelukt is. Het antwoord blijft uit. We blijven samen stil, het wordt een korte rit bij zonsondergang. Als we terug bij stal zijn zegt ze uit het niets; ‘de vlecht is mooi’. Ze geeft Melle een knuffel en vraagt of ik Melle wil afzadelen. Natuurlijk en samen nemen we afscheid van een lief paard. Trots, moe en voldaan gaan we ieder weer onze eigen weg, vol vertrouwen op naar de volgende keer.
