01/08/2026
Vandaag reed ik naar een afspraak om een les te geven. Maar het werd geen les. Het werd een coachingsessie.
Toen ik aankwam stond de dame al bij het hek. Ik vroeg hoe het met haar ging. Ze keek me aan en zei: "Het hoge woord moet er maar eens uit."
Ze vertelde dat ze in een diep dal zat. Gedachten als 'Vind ik het nog wel leuk met mijn paard? Ik kan haar niet geven wat ze nodig heeft. Ik ben angstig en bang. Waar doe ik het eigenlijk nog voor?' bleven door haar hoofd gaan. Ze vertelde dat ze eigenlijk alleen nog naar stal komt om haar paard te verzorgen en niet meer de dingen doet waar ze ooit zo van genoot.
Op zulke momenten laat ik de planning los. In de auto heb ik altijd pionnen liggen. Handig voor lessen en trainingen op locaties waar geen pionnen aanwezig zijn รฉn waardevol om te gebruiken tijdens een coachingsessie.
Samen brachten we haar situatie letterlijk in beeld. Waar sta je nu? Waar wil je naartoe? Waar droom je van? En wat heb je nodig om daar te komen?
Haar antwoorden waren helder: veiligheid, vertrouwen in zichzelf en durf. Stap voor stap kregen deze woorden een eigen plek in de bak. Ook haar paard werd onderdeel van de sessie.
Ze vertelde dat ze veel vermijdt. Dat ze situaties uit de weg gaat en vooral blijft nadenken, piekeren en vooruitdenken. Ook haar gevoel probeert ze liever niet toe te laten.
Terwijl we hiermee bezig waren gebeurde er iets bijzonders. Haar paard liep uit zichzelf naar haar toe toen ze bij haar droom stond. Even later zocht ze opnieuw contact toen we bij het anker van vertrouwen stonden. Voor de dame voelde dat als een bevestiging. Haar paard wil graag bij haar zijn. Dat gaf rust.
Tijdens de sessie merkte ik op dat het vorige paard steeds ter sprake kwam. Een paard dat ze is verloren en waar ze nog veel verdriet om heeft. Onbewust bleef ze haar huidige paard met haar overleden paard vergelijken.
En dat is helemaal niet vreemd. Het verlies van een paard kan diep ingrijpen. Soms blijft het verdriet zo aanwezig dat het ongemerkt invloed heeft op de band met een nieuw paard. Uit loyaliteit blijf je vasthouden aan wat was. Of je beschermt jezelf tegen opnieuw zoveel pijn. Daardoor krijgt een nieuw paard onbedoeld niet de kans om helemaal zichzelf te zijn.
We maakten daarom ook ruimte voor haar overleden paard. Ze gaf het een eigen plek in de bak. Ze sprak uit hoeveel liefde ze nog altijd voelt en dat haar vorige paard voor altijd een plek in haar hart heeft.
Daarna draaide ze zich naar haar huidige paard. Ze sprak uit dat ze ook voor haar huidige paard veel liefde voelt. Dat ze haar een eerlijke kans wil geven. Dat ze haar niet langer wil vergelijken met haar vorige paard en dat ze haar wil zien zoals ze werkelijk is.
Dat was een zichtbaar kantelpunt.
Aan het einde van de sessie zag ik opluchting. Er was weer ruimte. Ruimte voor vertrouwen, voor verbinding en voor de toekomst.
Een nieuw paard vervangt nooit het paard dat je bent verloren. Het kan alleen een unieke opvolger worden. Daar is ruimte voor nodig. Ruimte om afscheid te nemen van wat was รฉn om het paard dat er nu is werkelijk te ontmoeten. Want ieder paard verdient zijn eigen plek en mag gezien worden om wie het is.
Soms begint verandering niet met harder je best doen, maar met erkennen wat er gezien mag worden.
