05/08/2022
Hier met die zeis
‘Maar je mag gewoon stoppen hè? Je hoeft dit niet te doen.’ Alsof ik eindelijk de antwoorden kreeg op een verschrikkelijk moeilijk raadsel. Een soort eureka moment,gevolgd door knallende koppijn van de stress die in 1 keer van mij af leek te vallen. Ja natuurlijk. Natuurlijk mag ik gewoon stoppen.
Toen ik eind vorig jaar in een burn out terecht kwam was ik er heilig van overtuigd dat ik er met een paar maanden wel zou zijn. Uiteraard hoorde ik van mensen om mij heen dat ze dik een jaar, misschien wel twee, hadden moeten worstelen voor ze weer een beetje mens werden. Ik had alle begrip, kon ik mij van alles bij voorstellen. Want het is niet ‘een beetje moe’. Het is niet ‘ik heb even geen zin in werk’. Het is: ik heb net het fornuis aangezet en nu sta ik al een half uur naar kokend water te kijken waar IETS in moet, maar ik ben vergeten wat. Het is ‘ik zie die mensen praten maar ik heb werkelijk geen idee wat ze zeggen’. Het is ‘pure paniek in de supermarkt door alle prikkels.’ Het is totaal geen idee meer hebben van wie je bent. Het is k*t. Zwaar k*t.
En even heb ik het ook geprobeerd. Weer oppakken en gaan. Met een paar dagen succes, om vervolgens weer keihard onderuit te gaan. Na de zoveelste keer was ik het vertrouwen in mijzelf en in anderen volledig kwijt. Overal zag ik vijanden en misschien nog wel erger: ik begon de liefde voor mijn vak kwijt te raken. Ik had al besloten om drastisch te minderen met mijn werk als gedragstherapeut. Misschien was het voldoende. Maar nee, zelfs ik ben niet zó eigenwijs dat ik niet weet wanneer het genoeg is. Dus in plaats van met een nagelschaartje het gazon proberen te knippen, pakte ik een zeis en maaide ik alles in 1 keer plat. Ik stop met De Hondenkaravaan/Villa Hondenkaravaan.
Ik heb een geweldige tijd gehad en mega veel geleerd van iedereen die op mijn pad is gekomen. Maar het bedrijf verdient het niet om als een nachtkaarsje uit te gaan. Half betrokken zijn werkt niet, is gebleken. Dankbaar voor alle mensen die de afgelopen periode zijn bijgesprongen, maar ik moet er helemaal kunnen zijn of niet. De laatste maanden zijn we druk geweest met een nieuw concept en dat is goed ontvangen. Ik neem dan ook afscheid met een glimlach. Maanden geleden stoppen had als resultaat gehad dat ik waarschijnlijk jaren gedacht zou hebben: wat als? Nu weet ik: ik heb gegeven wat ik nog had en het is, op dit moment, niet genoeg. De locatie Villa Hondenkaravaan stopt met bestaan.
Naast echt flink opknappen ga ik vooral, waar ik al aan begonnen was, projecten op de achtergrond draaien. Dat bevalt prima. Weinig tot geen social media (op wat ongein op mijn persoonlijke instagram na dan). Heerlijk! Ik zal dan ook, op dit bericht na, niet meer op Facebook te vinden zijn. Deze pagina wordt over een aantal dagen verwijderd.
Verder gaan een aantal diensten die opgezet zijn onder Villa Hondenkaravaan wel gewoon door. De Snuffelsafari verhuist naar het terrein van Dogs On The Road in Ridderkerk. Een deel gaat ook naar het terrein van Time To Walk (aangrenzend aan elkaar). De trainers die als zzp’er actief waren bij de villa gaan ‘gewoon’ verder. Voor de bestaande klanten geld in principe: heb je geen bericht gehad over het stoppen van de dienst die je volgt, dan gaat deze gewoon volgens afspraak door. De huidige klanten ontvangen ergens de komende dagen een bericht met meer info.
Ik wil iedereen die mij de afgelopen maanden ondersteund heeft heel erg bedanken. Jullie zijn toppers!
Voor mij sluit er dus een deur, maar ik weet zeker dat er elders weer 1 opent. Voor nu wil ik vooral meer tijd voor mijn hondjes, de mensen van wie ik hou, tijd hebben om vrijwilligerswerk te kunnen doen en alle andere dingen waar ik jaren mijzelf weinig tijd voor heb gegund. Nieuw hoofdstuk…. Ik heb er zin in! Nu alleen de energie nog .
x Sharon
