01/02/2026
U zult wel denken bij het zien van de foto's:
“Mijn hemel Astrid… wat heb je gedaan? Of beter gezegd: wat heb je níét gedaan?”
Mag ik u voorstellen: Oscar!
Oscar kwam bij mij voorbij op Facebook onder de naam Haiduc, een hond in het asiel in Roemenië, gepromoot door Stiching Le Woef. Zoals zóveel honden die nog een baasje zoeken werd hij onder de aandacht gebracht met een filmpje met daaronder een pakkend muziekje. En meestal lukt het me inmiddels om er niet te lang bij stil te staan want ik kan ze nu eenmaal niet allemaal mee naar huis te nemen. Hoe groot mijn hart ook is – ik kan ze simpelweg niet allemaal redden.
Maar soms… blijft er eentje plakken.
En Haiduc deed dat.
Een grote beer uit Roemenië.
14 jaar oud. Blind. Doof.
Oud en op.
Hij werd gevonden nabij een klein dorpje, in de de steek gelaten, terwijl hij steeds in greppels viel en ook hij zocht een adoptant. Tijdens een “gouwe ouwe promotie” werd hij opnieuw onder de aandacht gebracht. Er kwamen reacties, maar hij zat niet in de Happy Bus – het transport naar Nederland. Niemand wilde hem hebben.
Later opnieuw promotie. Opnieuw reacties. Opnieuw hoop.
En ik bood aan: als hij naar Nederland zou komen, mocht hij bij mij in de salon komen, gratis. Met heel veel liefde, zorg en geduld zou ik hem van zijn heftige vacht bevrijden. Het minste wat ik kon doen!
Want naast mensen die hem wilden adopteren, waren er ook goedbedoelde “vachtverzorgers” die vonden dat zijn vacht er maar af moest. Want: “zo zag hij er toch niet uit…”
Stichting Le Woef, die voor hem bemiddelde, wist dat ik klaarstond met een goede tondeuse.... Maar het bleef onzeker. Zoals zo vaak: enthousiasme, en dan toch afhaken.
Donderdag 4 februari vertrekt de Happy Bus…
met of zonder Haiduc.
Dit weekend popte hij ineens weer in mijn hoofd. Ik had nog niets gehoord en met een verhuizing in het vooruitzicht – en straks even geen salon – wilde ik spijkers met koppen slaan; een datum plannen om hem te verwennen en de prins onder die vacht tevoorschijn te toveren! Beloofd is beloofd!
En toen het nieuws:
wéér niemand.
Geen adoptant die hem nog een mooie laatste tijd gunt. Want eerlijk is eerlijk… dit is geen hond die je nog jaren zult hebben gezien zijn leeftijd en gezondheid.
Lang verhaal kort:
Het komt me slecht uit. Heel slecht.
Er wordt geklust, gepoetst, gevloekt, ingepakt en weer uitgepakt.
Tijd voor een oude, gehandicapte hond?
Nee.
Maar…
Hij heeft Écht geen tijd. Of in elk geval: weinig.
Hij is in het veel te koude Roemenië geschoren. Hij heeft het koud. Hij is wankel.
Dus nee – het komt niet uit.
Maar ja – ik ga hem met open armen ontvangen.
Ja – ik maak tijd vrij.
Ik ga hem liefhebben.
Verzorgen. Masseren. Knuffelen.
Ik ga zijn schoonheid zien.
Verdrinken in zijn blinde ogen.
En hem laten voelen dat hij er mag zijn.
Altijd. Ook wanneer het niet uitkomt!
En zijn vacht?
Dat komt wel goed. Haar groeit.
En mijn liefde voor hem ook.
Lieve Haiduc…
Wij gaan je Oscar noemen.
En voel je welkom, altijd!
