22/05/2026
Ik heb altijd geroepen dat mensen alsjeblieft meer transparant mogen zijn over hun trainingstechnieken wanneer het gaat om welzijnsbevorderend werken met dieren.
Want nog veel te vaak wordt gedacht dat we simpelweg wat koekjes staan te strooien. Dat er soms bijna een beetje oneerbiedig over wordt gedaan. Alsof er geen gedachte achter zit. Geen kennis of geen plan...
Ik heb vaak gezegd: misschien komt dat wel omdat we te weinig laten zien. Maar tegelijkertijd begrijp ik ook heel goed waarom mensen soms niet meer delen.
Want als je iedere keer een bak kritiek over je heen krijgt op een filmpje van een paar seconden, dan kan ik me heel goed voorstellen dat dat flink demotiveert om openheid en transparantie te blijven bieden in de trainingen en technieken die je toepast.
En geloof me, ik ben dat inmiddels gewend. Ik denk dat ik al minstens 15 jaar dit soort filmpjes deel. Over transparantie, over mijn trainingen, over mijn eigen honden, asielhonden en honden van eigenaren. En geloof me, in al die jaren heb ik die kritiek ook gekregen.
Ik laat me er niet door tegenhouden.
Maar frustrerend? Soms absoluut.
Want het voelt soms niet alleen als kritiek op een techniek. Het voelt soms ook als een belediging richting eigenaren die keihard werken voor hun hond.
Eigenaren die weken, maanden of soms zelfs jaren bezig zijn om stress te reduceren. Die leren kijken naar hun hond. Die vaardigheden aanleren die voor een buitenstaander misschien op een "trucje" lijken, maar voor die hond juist een wereld van verschil kunnen maken.
En misschien is het goed om ook te benoemen waar dit bericht vandaan komt.
Dit schrijf ik naar aanleiding van een filmpje dat ik gisteren plaatste van een hond in training rondom coöperatieve zorghandelingen.
Een hond die zich eerder niet eens liet behandelen voor een simpel wondje aan zijn staart. Een hond die zich niet zomaar door vreemde handen laat betasten. Een hond waarbij een dierenartsbezoek zo stressvol was dat meerdere mensen nodig waren om hem te fixeren om überhaupt een behandeling mogelijk te maken.
En juist middels deze trainingen proberen we ervoor te zorgen dat die hond die stress niet meer hoeft te ervaren. Dat hij vaardigheden leert. Meer voorspelbaarheid krijgt. Meer controle ervaart. Meer vertrouwen krijgt.
Maar vervolgens zie je onder een filmpje soms alweer razendsnel een oordeel verschijnen.
Zelfs wanneer de context er letterlijk bij staat, wordt er soms niet eens gelezen.
Een hond die een start-stop button krijgt aangeleert? "Wat zielig, weer een trucje." Terwijl mensen niet zien wat daar soms aan vooraf ging.
De ellenlange stress van dierenartsbezoeken. De spanning rondom noodzakelijke zorghandelingen. Een eigenaar die zich machteloos voelt. Een hond die niet meer weet hoe hij hiermee om moet gaan.
En weet je wat ik misschien nog wel het meest bijzonder vind? Dat wanneer je vervolgens met alle geduld van de wereld nog op een rustige en positieve manier probeert uit te leggen waarom je iets doet, waarom die hond dit leert en wat het doel ervan is, mensen soms niet eens de moeite nemen om uit respect nog terug te reageren.
Het oordeel wordt wel hardop ge(droef)toeterd, maar het gesprek wordt niet aangegaan.
En wat me misschien nog wel het meest verbaast, is dat ik die reacties soms juist zie vanuit de hoek waar welzijn en positief werken zo'n belangrijke rol spelen. En begrijp me niet verkeerd: ik schaar mezelf daar ook onder.
Hoe kan het dat we zo hard bezig zijn met het bewaken van emoties, welzijn, veiligheid en draagkracht bij honden, maar soms vergeten hoe we omgaan met de mens aan de andere kant van het scherm?
Soms zie ik reacties die enorm fel zijn. Passief-agressief. Mensen die direct roepen: "Dit is verschrikkelijk." Of: "Wat zielig." Zonder vragen te stellen, zonder nieuwsgierigheid, zonder verder te kijken dan hun eigen referentiekader.
Misschien schrijf ik dit ook een klein beetje uit frustratie. Dat geef ik eerlijk toe. Maar vooral omdat ik hoop ergens een klein za**je te planten.
Denk eens na voordat je iets roept of toetert. En ga vervolgens ook op een eerlijke manier het gesprek aan.
Kritisch zijn mag een andere mening hebben mag ook. Maar je s**t droppen en vervolgens verdwijnen zonder gesprek, zonder vragen en zonder oprechte interesse naar het verhaal erachter... daar worden honden, eigenaren en uiteindelijk ook het delen van kennis niet beter van.
Want welzijn gaat voor mij niet alleen over honden. Het gaat ook over de mensen achter die honden. Over eigenaren die hun hart en ziel in hun hond stoppen. Die zoeken, die leren en die soms al een lange weg achter zich hebben.
Want soms leren we een hond geen simpel "trucje". Soms leren we een hond vaardigheden die hem helpen om meer draagkracht te krijgen in het leven dat hij op dat moment leeft.
En weet je wat?
Als jij je hond wel gewoon een trucje wilt leren, gewoon omdat het kan, omdat je samen plezier hebt, omdat je graag samenwerkt en geniet van elkaar, dan moet dat wat mij betreft ook gewoon lekker kunnen. Want ook plezier, verbinding en samen iets doen mag gewoon waarde hebben.
❤️
