24/01/2013
آیا درد در بیشتر آزمایشاتی که بر روی حیوانات آزمایشگاهی انجام میشود کمتر از یک آمپول ساده نیست؟
اگر کسی با حیوانات ارتباط مستقیم داشته باشد، به خوبی میداند که حتی تزریق یک آمپول ساده برای یک خرگوش، موش یا سگ میتواند تا چه حد اضطرابآمیز باشد. در واقع، ناآگاهی حیوان از اینکه چه بلایی بر سرش خواهد آمد، آنچنان شدید است که میتواند باعث تغییرات اساسی در وضعیت جسمی حیوان شود. این در حالی است که بیشتر آزمایشات بیش از حد تصور ما دردآور هستند. علاوه بر این، تزریق یک آمپول به یک حیوان آزمایشگاهی با تزریق آمپول به یک انسان یک تفاوت بسیار عمدۀ دیگر هم دارد: در مورد انسانها تزریق یک آمپول برای تسکین درد یا بهبود بیماری است در حالی که تزریق یک آمپول به یک حیوان آزمایشگاهی برای انتقال یک نوع بیماری یا مادۀ سمّی یا سلولهای سرطانی به حیوان انجام میشود و در واقع، شروع رنج و بیماری است.
مگر قبل از انجام آزمایشات حیوانات بی حس یا بیهوش نمیشوند؟
مسلماً عملهای جراحی زیر بی حسی یا بیهوشی انجام میشوند ولی نکته اینجاست که پس از انجام عمل جراحی این حیوانات باید تا مدتها درد و رنج ناشی از تغییر انجام شده را تحمل کنند. برای نمونه:
موشهایی که در حال بیحسی با آب جوش دچار سوختگی شدهاند باید درد ناشی از سوختگی را در هوشیاری کامل به مدت ۳۳ روز تحمل کنند.
عصب نخاع گربهها در حالت بیحسی قطع میشود ولی آیا این پایان ماجراست؟
پاهای گوسفندان ارّه شده و دوباره به هم وصل میشوند. پس از عمل جراحی این حیوانات باید تا ۸۴ روز درد ناشی از عمل را تحمل کنند.
با انجام بیحسی سوراخی در معدۀ خوکها ایجاد میشود تا محتویات معده به داخل حفرۀ شکم بریزد. سه چهارم این حیوانات در چند روز بعد از عمل جراحی زیر شدیدترین دردهای ناشی از عفونت حفرۀ شکم میمیرند.
از طرف دیگر، در بسیاری از آزمایشات مانند آزمایشاتی که برای اندازهگیری شوک یا مشاهدۀ حالتهای روانی انجام میشوند از مواد بیحسی استفاده نمیشود. تصور کنید قرار باشد یک داروی سوختگی روی یک سگ آزمایش شود. در این حالت، حداقل در یک آزمایشگاه قانونی و استاندارد قبل از ایجاد سوختگی سگ بیحس یا بیهوش میشود ولی اگر قرار باشد همین آزمایش برای تخمین شوک ناشی از سوختگی انجام شود، سگ بیچاره باید در هوشیاری کامل دچار سوختگی شود! یا ممکن است پای یک گربه در حالت هوشیاری کامل له شود تا شوک ناشی از آن مشاهده شود!!!
به همین ترتیب، در آزمایشاتی که برای تشخیص میزان سمّیت مواد شیمیایی انجام میشوند از مواد بیحس کننده استفاده نمیشود. در بدترین نوع این آزمایشات که به تست LD۵۰ معروف است، میزان مواد سمّی خورانده یا تزریق شده به حیوانات را مرتب افزایش میدهند تا جایی که ۵۰ درصد حیوانات مورد آزمایش بمیرند!!! این حیوانات قبل از مرگ تا ۴۰ ساعت شدیدترین دردها را تحمل میکنند.
آیا حیوانات نسبت به انسانها حساسیت کمتری نسبت به درد ندارند؟
الگوهای درد و ترس برخی حیوانات مانند موجودات بیمهره کاملاً شناخته شده نیست ولی تحقیقات بسیار زیادی در مورد الگوهای درد و ترس مهره داران و مخصوصاً پستانداران انجام شدهاند. این تحقیقات به طور یقین نشان میدهند که درد و ترس از مرگ در تمام پستانداران مشابه است. در میان حیوانات، الگوهای درد و ترس در میمونهای نزدیک به انسان (گوریلها، شامپانزهها و اوران گوتانها)، نهنگها و دلفینها به الگوهای درد و ترس در انسان نزدیکترند.
آیا حیوانات از نظر عاطفی هم رنج میبرند؟
هر کس سگی را بعد از مرگ یا ترک صاحبش دیده باشد، هر کس غم گربهای را که بچههایش را دور ریختهاند، دیده باشد، هر کس به چشمان یک گوسفند یا گاو قبل از سلاخی شدن یا چشمان پر از ترس و اندوه میمونهای آزمایشگاهی نگاه کرده باشد، پاسخ این سوال را به وضوح میداند. حیوانات نیز مثل ما نه تنها از درد، گرسنگی و تشنگی بلکه از ترس، اضطراب، هیجانات شدید، دوری از فرزندان و همنوعان، بیمهری و تنهایی نیز رنج میکشند.
بعد از انجام آزمایشات چه اتفاقی برای حیوانات میافتد؟
حیوانات ارزان مانند موشها بعد از انجام آزمایش کشته میشوند. حیوانات گرانتر ممکن است چندین بار در آزمایشات مختلف استفاده شوند و سپس کشته شوند. آزمایش روی حیواناتی مانند میمونها معمولاً چندین بار تکرار میشوند و ممکن است چند سال طول بکشند.
