08/11/2019
ΑΚΟΎΣΤΕ ΤΟΝ ΣΚΎΛΟ ΣΑΣ
Για κοιτάξτε λίγο καλύτερα αυτές τις φωτογραφίες σας παρακαλώ...
Βλέπετε χαλαρό και ήρεμο τον συγκεκριμένο σκύλο? -Όχι?
Οκ, τωρα μπορούμε να μιλήσουμε σοβαρά και υπεύθυνα για τέτοια περιστατικά.
Επέλεξα αυτές τις ξεκάθαρες φωτογραφίες για να βοηθήσω να καταλάβουμε τι ΔΕΝ πρέπει να κάνουμε στα σκυλιά μας.
Πιστεύω πως πολλές αρνητικές καταστάσεις μπορούν να προληφθούν αρκει να είμαστε δίπλα, να παρατηρούμε προσεκτικά και να μην πιέζουμε τον σκύλο να κάνει πράγματα τα οποία δεν θέλει να κάνει. Μερικές φορές είναι τόσο απλό.
Στις συγκεκριμένες φωτογραφίες ο σκύλος δείχνει ξεκάθαρα ότι αισθάνεται άβολα. Η μητέρα ( μάλλον ) του μωρού όμως έχει άλλη αποψη ψάχνοντας προφανώς την τέλεια φωτογραφία για το παιδικό άλμπουμ.
Ο σκύλος όπως βλέπετε, της λέει με τον τρόπο του " Δεν θέλω, με πιέζεις παρά πολύ."
ΑΣ ΑΝΆΛΥΣΟΥΜΕ ΛΙΓΆΚΙ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
-Στην πρώτη εικόνα βλέπετε τον σκύλο φοβισμένο, να γλύφει την μουσούδα του, στέλνοντας ξεκάθαρο "σήμα ηρεμίας" στον άνθρωπο. ( Turid Rugaas / Calming Signals, What your dog tells you)
-Στην δεύτερη, αποστρέφει το πρόσωπο του, εξακολουθεί να γλύφεται, ενώ ταυτόχρονα παρακολουθεί με το πλαϊνό μέρος του ματιού του τις κινήσεις της μητέρας. ( half moon eye)
-Στην τρίτη, έχει αρχίσει να λαχανιαζει από στατική θέση λόγω έντασης/άγχους.
-Στην τέταρτη, γυρίζει το κεφάλι του και κλείνει τα μάτια του (αποφυγή)
-Στην πέμπτη????
Ευτυχώς δεν υπήρξε πέμπτη φωτογραφία γιατι πολύ πιθανώς θα ήταν κάποια με δάγκωμα...
Περα από τις αντιδράσεις του σκύλου, μήπως παρατηρήσατε και κάτι ακόμη? Άντε, να το πάρει το ποτάμι...
Η μητέρα προσπαθεί όλο και πιο επίμονα να "βεντουζωσει" το μωρό της στην πλάτη του σκύλου! Μπορείτε να διακρίνετε ξεκάθαρα την τεράστια παρεξήγηση?
Ο σκύλος της λέει "ΔΕΝ ΘΈΛΩ ΡΕ ΠΑΙΔΑΚΙ ΜΟΥ, ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΊΝΕΙΣ?" και η άλλη συνεχίζει ακάθεκτη τα δικά της...
Αυτό το φωτογραφικό καρέ είναι ένα από τα πιο "ευγενικά"και διακριτικά που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Το είχα δει πριν από 3-4 χρόνια διαβάζοντας σε ένα Αμερικανικό site κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία αναφορικά με τα σκυλιά και με τα παιδιά και σκέφτηκα σήμερα να σας το αναλύσω.
ΤΙ ΔΕΝ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ
Θα προβοκαρω λίγο τον εαυτό μου και θα αναστατωσω το άρθρο γράφοντας μια ερώτηση (που ήδη φαντάζομαι να την ξεστομίζουν μερικοί αναγνώστες...)
- " Και που θες ρε Μπορομποκα να τα ξέρω εγώ όλα αυτά? Εκπαιδευτής είμαι? Πλάκα μας κάνεις τώρα? "
-" Όχι, δεν κάνω πλάκα" θα ήταν μια απόλυτα λογική απάντηση.
Και θα συνέχιζα λέγοντας, "Πως δεν χρειάζεται να είναι κάποιος εκπαιδευτής, κτηνίατρος η ειδικός συμπεριφορας για να καταλάβει ότι δεν ούτε είναι χαριτωμένο, ούτε αποδεκτό, ούτε σώνει και καλά απαραίτητο να τοποθετεί ενα μωρό στην ράχη ενός σκύλου. Και ειδικά ενός σκύλου που δυσφορεί."
Θα προσπαθούσα να μιλήσω ως πατέρας και θα εξηγούσα ότι έχουμε ευθύνη. Θα έλεγα ότι πρέπει να δίνουμε το καλό παράδειγμα στα παιδιά μας. Ότι πρέπει να τα διδάσκουμε πως οι σκύλοι δεν είναι παιχνίδια. Πως εχουν τον χαρακτήρα τους και τις αντοχές τους, τις καλές και κακές στιγμές τους. Πως δεν είναι υποχρεωμένα να κάνουν ότι μας κατεβαίνει. Πως θέλουν τον χώρο και την ηρεμία τους. Όπως εμείς δηλαδή...
ΔΙΔΑΞΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΆ ΣΑΣ
Και να βάλω και μια ακόμη διάσταση στο θέμα? Ας κάνουμε λοιπόν την παραδοχή ότι το δικό σου το σκυλί είναι Άγιο και ανέχεται το παιδί σου. Αν όμως το πιτσιρίκι σου πάει αργότερα στο σκυλί του γείτονα η στο πάρκο και συναναστραφεί ζώα τα οποία μπορεί να μην είναι τόσο υπομονετικα όσο το δικό σου, τι θα γίνει? Το έχεις σκεφτεί ποτέ αυτό? Έχεις σκεφτεί ότι εκπαιδεύεις το παιδί σου να φλερτάρει με την ανοχή των σκύλων?
Αν κάποιος μετά από τόσα επιχειρήματα δεν μπορεί καταλάβει (αυτά τα οποία προσωπικά θεωρώ τις βάσεις της υπευθυνότητας στην συμβίωση παιδιού/σκύλου) τότε πιστεύω ότι ίσως παίζει κάτι βαθύτερο...
Εκεί, συγνώμη, αναλαμβάνουν οι ειδικοί. Εγώ ούτε ψυχίατρος είμαι, ούτε ψυχοθεραπευτής για να αναλύσω και να εμβαθύνω περισσότερο.
Και δυστυχώς λόγω του επαγγέλματος μου έχω αρχίσει να αντιλαμβάνομαι πως παρά πολλοι άνθρωποι παίρνουν σκύλο απλώς και μόνο για να έχουν κάποιον να διατάζουν. Για να έχουν κάποιον ο οποίος θα ΠΡΈΠΕΙ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΆ να τους ακούει.
Εγώ απλώς λυπάμαι... Για το παιδί και για το σκυλί στην προκειμένη περίπτωση. Γιατί είναι αυτοί που παντοτε έχουν την μικρότερη ευθύνη, καθώς αυτοί που αποφασίζουμε είμαστε εμείς, οι "μεγάλοι"...
Βασίλης Μπορομποκας
Επαγγελματίας εκπαιδευτής σκύλων
