08/06/2026
Χθες έκλεισα τα 46.
Και αν με ρωτούσε κάποιος τι είναι αυτό που με κάνει περισσότερο περήφανο, δεν θα έλεγα το μαγαζί.
Θα έλεγα τους ανθρώπους.
Τους ανθρώπους που γνώρισα μέσα από αυτό.
Γιατί όταν άνοιξα την πόρτα αυτού του χώρου, δεν ήθελα απλώς να πουλάω προϊόντα για κατοικίδια. Ήθελα να φτιάξω ένα μέρος όπου οι άνθρωποι θα μπαίνουν και θα νιώθουν ότι βρίσκονται ανάμεσα σε φίλους.
Ένα μέρος όπου θα μιλάμε για τους σκύλους και τις γάτες μας σαν να μιλάμε για μέλη της οικογένειάς μας.
Γιατί αυτό ακριβώς είναι.
Χθες, στα γενέθλιά μου, μια μικρή φίλη του καταστήματος μού χάρισε αυτή τη ζωγραφιά του Primo.
Ένα κομμάτι χαρτί.
Λίγοι μαρκαδόροι.
Κι όμως, μέσα του χωράει κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Χωράει εμπιστοσύνη.
Χωράει αγάπη.
Χωράει όλα εκείνα τα χρόνια που κάποιοι άνθρωποι δεν με είδαν απλώς σαν τον ιδιοκτήτη ενός pet shop.
Με είδαν σαν τον Θανάση.
Ίσως γι’ αυτό η θέση της από σήμερα να είναι στον τοίχο, δίπλα στο ταμείο.
Και αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο δώρο που θα μπορούσα να πάρω στα γενέθλιά μου.
Σας ευχαριστώ από καρδιάς. ❤️🐾
