21/10/2026
Czy jeśli ktoś poświęca swoje prywatne życie na pomoc kotom, to ma obowiązek otoczyć opieką każdego bezdomnego kota?
Komentarze dotyczą posta, którego udostępniamy grzecznościowo: z kociakami z lasu nie mam nic wspólnego. Ale sama, setki razy byłam poddawana podobnym emocjonalnym szantażom.
Tylko, że…
1️⃣Kot to nie jest worek ziemniaków, które wrzuci się do przedpokoju i jakoś to będzie.
Aby w sposób odpowiedzialny wprowadzić bezdomnego kota do domu z innymi kotami, takie zwierzę musi przejść kwarantannę, podczas której jest diagnozowane i kiedy upewniamy się, że nie choruje na groźne choroby zakaźne typu panleukopenia czy FELV.
Pominięcie tego etapu może doprowadzić do zachorowania całego stada, które taka osoba ma pod opieką. A to do utraty zdrowia, a nawet życia zwierzaków.
Taka kwarantanna może trwać wiele tygodni. Kot z ulicy może bowiem trafić z naprawdę różnymi chorobami: od “zwykłych pcheł i świerzbu”, po zapalenia płuc, grzybicę itp.
Jeśli w domu są inne koty o osłabionej odporności, np. przewlekle chore, trzeba być szczególnie ostrożnym.
I nawet kiedy postawimy kota na 4 łapy zdrowotnie, jego wprowadzenie do stada też powinno odbywać się z zachowaniem izolacji z socjalizacją, by koty, które już w domu są, nie przeżywały gwałtownego stresu (stres = choroby).
2️⃣To, że ktoś opiekuje się 10 czy 40 kotami, nie oznacza, że kolejne 10 nie robi różnicy. Zwykle robi i to ogromną: opieka nad kotami kosztuje.
Niestety zbiórki na “normalne” bezdomne koty idą bardzo źle.
Społecznie tak bardzo przyzwyczailiśmy się do emocjonalnych postów, szantaży emocjonalnych, bardzo dziwnych historii w tle, że “zwykłe” bezdomne koty, nie robią już chyba na nikim wrażenia.
I potem to wygląda tak: nie brakuje chętnych, którzy wymuszają na kocich działaczach żeby zaopiekowali się kotami, bo przecież te umrą, ale te same osoby nie są jakoś chętne przyjąć kotów do siebie (przecież one mają już swoje dwa, albo jednego), albo chociaż wysłać 10 puszek karmy czy wesprzeć zbiórkę.
I niestety czasem ludzie, którzy mają za dobre serce i przyjmują bez rozumu kolejne i kolejne koty, czasem kończą jak zbieracze z zaniedbywanymi 70 kotami na 36 metrach kwadratowych.
3️⃣To, że ktoś zdecydował się poświęcić jakąś część swojego życia na pomoc bezdomnym zwierzętom, nie oznacza, że nie ma prawa do swojego życia.
Na swoim przykładzie powiem, że latami potrafiłam zaniedbywać swoje zdrowie, relacje, dosłownie wszystko, bo całe życie poświęciłam na pracę i ratowanie kotów.
Doszło do sytuacji, że nie miałam w ogóle czasu wolnego: od rana do wieczora moje życie toczyło się wokół kotów: opieki nad ciężko chorymi kotami, sprzątania kocich kuwet, jeżdżenia do weterynarzy, na łapanki kastracyjne. A międzyczasie prowadziłam adopcje, odpowiadałam na milion pytań ludzi, którzy szukali pomocy dla kotów w Grecji.
A pozostałym czasie pracowałam: bo pomaganie kotom to "drogie hobby".
Aż w końcu przyszedł czas, kiedy powiedziałam: albo wyznaczę jakieś granice, albo za chwilę nie pomogę już żadnemu kotu, bo wykończę samą siebie (fizycznie, zdrowotnie, finansowo lub psychicznie).
Dalej wydaję pieniądze na koty, a nie na głupoty, bo z konsumpcjonizmem nigdy nie było mi po drodze. Ale wyznaczam ramy tej pomocy: szczególnie jeśli chodzi o czas i miejsce.
‼️I na koniec:
❌To nie sztuka uzbierać 100 kotów, a potem wydawać je byle gdzie w “dobre ręce”.
❌To nie sztuka mieć 100 kotów i trzymać je w ciasnym pomieszczeniu, w permanentnym stresie, głodne, zaniedbane i nieleczone.
❌To nie sztuka wziąć 100 kotów, a potem prowadzić pełną szantaży i wyrzutów narrację w mediach społecznościowych.
Wg mnie pomoc powinna być przede wszystkim odpowiedzialna: i to, w obliczu niekończącego się kociego cierpienia, presji, ludzkiej głupoty w postaci bezrozumnego rozmnażania kotów, a także hejtu jaki spada szczególnie w ostatnim czasie na ludzi, którym los kotów nie jest obojętny to… prawdziwa sztuka.
