Hairytales

07/05/2026

https://www.facebook.com/story.php?story_fbid=1420194883479939&id=100064683219602&post_id=100064683219602_1420194883479939

Πάπια γύριζε κάθε χρόνο σε σπίτι της Ναυπάκτου και αποφάσισε να πεθάνει στην αγκαλιά της οικογένειας: Τα ζώα έχουν συναισθήματα, λέει η γυναίκα που την αποχαιρέτησε

Μια πάπια που επί τέσσερα χρόνια επισκεπτόταν την αυλή ενός ζευγαριού στη Ναύπακτο για να γεννήσει, πέθανε στα χέρια της γυναίκας.

Η πάπια, την οποία η ιδιοκτήτρια αποκαλούσε «Πιπίτσα», ακολουθούσε κάθε χρόνο την ίδια διαδρομή από το Γρίμποβο προς την αυλή του ζευγαριού.

Ο δήμος παραλάμβανε τις πάπιες την άνοιξη και τις μετέφερε σε δασύλλιο με τρεχούμενο νερό.

Η κυρία Σάββα δήλωσε ότι ο θάνατος της πάπιας στα χέρια της ήταν μια συγκλονιστική στιγμή που αποδεικνύει τα συναισθήματα των ζώων.

Μια τρυφερή ιστορία που για χρόνια επαναλαμβανόταν στη Ναύπακτο, έφτασε σήμερα στο πιο συγκινητικό της τέλος.

Η πάπια που είχε το «σπίτι» της στον χώρο του δήμου, εκεί όπου βρίσκονται και οι υπόλοιπες πάπιες στο Γρίμποβο μπροστά στον κήπο του Ξενία, συνήθιζε κάθε χρόνο να ακολουθεί τη δική της γνώριμη διαδρομή. Άφηνε το Γρίμποβο και κατευθυνόταν στην αυλή του ζωγράφου Γιάννη Αρτινόπουλου και της συζύγου του, Κατερίνας Σάββα, για να γεννήσει τα αυγά της, σαν να είχε επιλέξει αυτό το σημείο ως το πιο ασφαλές και οικείο καταφύγιό της, σύμφωνα με το nafpaktianews.gr.

«Πριν τέσσερα χρόνια, ένα πρωί του Νοέμβρη, άκουσα θόρυβο στον κήπο και βγαίνω και βλέπω τρεις πάπιες. Αμέσως φρόντισα να τις ταΐσω και συνδεθήκαμε με τις πάπιες πάρα πολύ. Ειδοποιώ τον δήμο πώς ήρθαν τρεις πάπιες και μου είπαν να τις φροντίσω και θα τις πάρουν την άνοιξη. Ήρθαν και τις πήραν την άνοιξη και για τέσσερα συνεχόμενα χρόνια οι πάπιες έρχονταν τον Νοέμβριο σε εμένα και τέλος Μαρτίου-αρχές Απριλίου τις έπαιρνε ο δήμος για να τις πάει στο δασύλλιο όπου υπάρχει τρεχούμενο νερό. Μια χρονιά μου έκαναν και παπάκια, ήταν κάτι καταπληκτικό», είπε η κυρία Σάββα.

Το πρωί της Τρίτης (5/5) η πάπια ακολούθησε ξανά την ίδια πορεία: Πέταξε από τον φάρο, διέσχισε τη γνώριμη διαδρομή και έφτασε στην αυλή για να αφήσει την τελευταία της πνοή. «Σήμερα το πρωί ακούω έναν θόρυβο, ανοίγω την πόρτα και βλέπω μία από τις πάπιες να είναι πάνω σε μία από τις πολεμίστρες. Την φωνάζω Πιπίτσα γιατί έτσι την έλεγα. Φωνάζω “Πιπίτσα, Πιπίτσα” και η πάπια πετάει, έρχεται μέσα στον κήπο αλλά δεν σηκώνεται άνετα από το έδαφος. Πάω κοντά της, την παίρνω αγκαλιά, την κοιτάω, την χαϊδεύω και η πάπια ξεψύχησε στα χέρια μου. Ήταν μια συγκλονιστική στιγμή γιατί αυτό που έκανε αυτό το ζώο ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη ότι και τα ζώα έχουν συναισθήματα, αγαπούν και ανταποδίδουν την αγάπη και την χαρά που τους προσφέρουμε. Θα της είμαι ευγνώμων για μια ζωή που ξεψύχησε στην αγκαλιά μου», λέει η κυρία Κατερίνα.

Η κυρία Κατερίνα διάβασε και μεγάλο απόσπασμα από το ποίημα του Ιωάννη Πολέμη για τα ζώα «το οποίο εγώ σαν μαθήτρια δημοτικού το είχα μάθει στην δεκαετία του ‘60».

Το ποίημα:

Ποτέ δε θα πειράξω
τα ζώα τα καημένα·
μην τάχα σαν εμένα,
κι εκείνα δεν πονούν;
Θα τα χαϊδεύω πάντα,
προστάτης τους θα γίνω.
Ποτέ δεν θα τ’ αφήνω
στους δρόμους να πεινούν.
Aν δεν μιλούν κι εκείνα
κι ο λόγος αν τους λείπει,
μήπως δεν νιώθουν λύπη,
δεν νιώθουν και χαρά;
Μήπως καρδιά δεν έχουν,
στα στήθη τους κρυμμένη,
που τη χαρά προσμένει
κι αγάπη λαχταρά;
Aκόμα κι όταν βλέπω
πως τα παιδεύουν άλλοι,
εγώ θα τρέχω πάλι
με θάρρος σταθερό,
θα προσπαθώ με χάδια
τον πόνο τους να γιάνω,
κι ό,τι μπορώ θα κάνω
να τα παρηγορώ.

Από Radio Astra Nafpaktos

04/05/2026

https://www.topetmou.gr/gata/katoikidia-kai-psylloi-pragmata-pou-pithanon-na-mi-gnorizete/

Ένας από τους εχθρούς της γάτας ή του σκύλου μας δεν είναι άλλος από τους ψύλλους.

27/03/2026

Φίλες και Φίλοι μας, μολις στολιστηκαμε και αρωματιστηκαμε για την Άνοιξη!!!⚘️🌹🥀🌻🌼
Έτοιμα τα κερια και τα wax melts (που λατρεψατε τα Χριστούγεννα... ) σε νέα ανοιξιάτικα και Πασχαλινά αρωματα🥰
Δια χειρός Ιολης και της αφεντιά μου❤️

24/02/2026

https://www.facebook.com/share/p/1Jq18V95rk/

Η #φύση δεν είναι ούτε #φιλοζωική, ούτε ανθρωποκεντρική. Είναι απλώς… φύση.

Τις τελευταίες ώρες , μετά το περιστατικό με λύκο στα βασιλικά κτήματα, παρακολουθώ με ενδιαφέρον την έκρηξη “ειδικών” στα social media.

Άλλοι υπέρ του λύκου. Άλλοι υπέρ των ανθρώπων. Άλλοι κατά του βουνού. Άλλοι κατά… της ύπαρξης του ίδιου του λύκου.

Η πραγματικότητα όμως δεν λειτουργεί με hashtags.

Ο #λύκος (Canis lupus) δεν είναι ούτε “δολοφόνος”, ούτε “παρεξηγημένο κουταβάκι του δάσους”. Είναι ένας ανώτερος θηρευτής με απολύτως φυσική και οικολογικά απαραίτητη συμπεριφορά.

Όταν ένα μεγάλο σαρκοφάγο εμφανίζει προσέγγιση προς άνθρωπο, η επιστημονική βιβλιογραφία δείχνει συνήθως έναν από τους παρακάτω λόγους:

Εξοικείωση λόγω ανθρώπινης παρουσίας.. απώλεια φυσικού φόβου (habituation).. τροφική συσχέτιση με ανθρώπινες δραστηριότητες..νεαρό ή εκτοπισμένο άτομο από την αγέλη.. πίεση στο οικοσύστημα και μείωση φυσικής λείας.

Με απλά λόγια: Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έχουμε “επιθετικό λύκο”. Έχουμε αποδιοργανωμένο οικοσύστημα.

Τα περιαστικά βουνά, όπως η Πάρνηθα, δεν είναι πάρκα πόλης. Είναι δυναμικά οικοσυστήματα στα οποία ο άνθρωπος εισέρχεται, όχι το αντίστροφο.

Η άγρια πανίδα δεν “επιτίθεται” επειδή έγινε ξαφνικά κακή. Αντιδρά σε αλλαγές που εμείς προκαλούμε.

Η δαιμονοποίηση του ζώου είναι επιστημονικά αβάσιμη.

Η ρομαντικοποίησή του είναι εξίσου επικίνδυνη.

Η συνύπαρξη με κορυφαίους θηρευτές απαιτεί γνώση, διαχείριση και σεβασμό, όχι πληκτρολόγιο.

Πριν λοιπόν διαλέξουμε “στρατόπεδο”, καλό είναι να θυμόμαστε πως:
Η φύση δεν είναι ούτε φιλοζωική, ούτε ανθρωποκεντρική. Είναι απλώς… φύση.

05/11/2025

Δεν έχω κουράγιο να πω τίποτα για ότι έγινε με το άτυχο πλάσμα ...

Βάζω μόνο ένα παλιό μου άρθρο που είχε δημοσιευτεί πάνω από 10 χρόνια πριν για μια ιστορια που συνέβη 15 χρόνια τουλάχιστον πριν .
Από ότι φαίνεται δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα από τότε...

Ο Ραλφ ήταν ένας γερμανικός ποιμενικός. Όταν τον γνώρισα ήταν ήδη 8,5 ετών, ζύγιζε 50 και κάτι κιλά και ήταν πολύ δυνατός. Δεν είχε βγει ποτέ βόλτα και ζούσε σ’ ένα κλουβί 2 επί 2, πέρα από την αλυσίδα που ήταν δεμένος την οποία την είχε σπάσει ουκ ολίγες φορές.

Η βόλτα του ήταν να βγει για λίγο από το κλουβί σ’ έναν κηπάκο. Είχε γίνει πολύ άγριος και είχε δαγκώσει και μέλη της οικογένειας που τον είχαν. Η μόνη του συντροφιά ο πατέρας της οικογένειας που του έβαζε φαγητό και τον έβγαζε στον κηπάκο μέχρι να κάνει ένα τσιγάρο.
Όταν γνώρισα τον Ραλφ μου έδωσε την εντύπωση ενός πολύ περήφανου σκύλου. Τότε ήταν που είχα πάρει σκύλο για εμένα και είχα ενθουσιαστεί και διάβαζα ό,τι βιβλία έβρισκα για εκπαίδευση. Παρόλο που είχα το σκυλάκι μου να ασχολούμαι δεν έβγαινε από το μυαλό μου ο Ραλφ.

Ήθελα να κάνω κάτι γι αυτόν. Πήγα σε πολλούς γνωστούς εκπαιδευτές και ρωτούσα τι μπορώ να κάνω. Όλοι μου έλεγαν ότι είναι χαμένη υπόθεση. Μερικοί με συμβούλεψαν να προσέχω γιατί θα γίνει χειρότερος και θα δαγκώσει και αυτούς που τον φροντίζουν.
Δεν ήξερα πολλά πράγματα τότε και έτυχε όσοι εκπαιδευτές απευθύνθηκα να είναι παραδοσιακοί και να δουλεύουν τα σκυλιά όχι με βάση τον αμοιβαίο σεβασμό, την αγάπη και την επικοινωνία, αλλά ήταν πιστοί στο δόγμα ότι θα πρέπει να δείχνουμε στον σκύλο ποιος είναι το αφεντικό, και να μπαίνουν πολύ αυστηρά όρια με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Φυσικά σ’ ένα σκυλί σαν τον Ραλφ δεν μπορούσαν να επιβληθούν και μου έλεγαν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα…
Τύχαινε εκείνο τον καιρό να διαβάζω ένα βιβλίο για θετική εκπαίδευση της Pat Miller με τίτλο “The power of positive dog training” και αποφάσισα να προσπαθήσω να εφαρμόσω αυτά που έγραφε στον Ραλφ, τον οποίο μέχρι τότε ούτε είχα πλησιάσει ούτε είχα χαϊδέψει ποτέ. Τον φοβόμουν αρκετά.
Κι αυτός με τη σειρά του δεν έδειχνε να με συμπαθεί ιδιαίτερα εκτός κι αν μου έδειχνε την αγάπη του με γρυλίσματα και γαυγίσματα ενώ προσπαθούσε να σπάσει την αλυσίδα του και να έρθει κοντά μου να το συζητήσουμε.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως όταν είπα σ’ ένα μέλος της οικογένειας ότι θα προσπαθήσω μαζί του και ότι τουλάχιστον θα τον βγάζω βόλτα για αρχή, «πάνιασε». Η αντίδραση αυτή με φόβισε και με έκανε να αμφιταλαντευτώ αλλά τελικά αποφάσισα να δοκιμάσω.
Γι’ αρκετό καιρό δεν έκανα τίποτα άλλο από το να περνάω κοντά από τον Ραλφ και να του πετάω λίγο φαγητό. Ακόμα και μετά από εβδομάδες αν πλησίαζα στο κλουβί του πιο κοντά από 7- 8 μέτρα ξεσπούσε σε γαυγίσματα και γρυλίσματα.
Με τον καιρό και με υπομονή με άφηνε να πλησιάζω στο κλουβί του και να τρώει από το χέρι μου. Άρχισε να κουνάει ακόμα και την ουρά του όταν με έβλεπε. Είχε καταλάβει πως από εμένα δεν κινδύνευε.
Άρχισα λοιπόν να εφαρμόζω τις τεχνικές που είχα διαβάσει στο βιβλίο. Με όλα τα λάθη που έκανα και με όλη την απειρία που είχα και τα 9 χρόνια πια του Ραλφ, άρχισε να μαθαίνει συμπεριφορές. Απλά πράγματα όπως το «κατσε», το «κάτω», αλλά μάθαινε και έδειχνε να του αρέσει. Το σημαντικότερο όμως δεν ήταν ότι μάθαινε, αλλά ότι αναπτυσσόταν ένας δεσμός ανάμεσά μας. Ένας δεσμός που δυνάμωνε μέρα με τη μέρα.
Ακόμα όμως τον φοβόμουν. Μέσα στο κλουβί με την αλυσίδα του αυτός, απ’ έξω εγώ. Παράλληλα τον τάιζα μέσα από ένα φίμωτρο που είχα πάρει για να του το βάλω κάποια στιγμή και να βγει επιτέλους βόλτα. Έτσι με λίγη βοήθεια από ένα μέλος της οικογένειας, μια μέρα όπως τον τάιζα μέσα από το φίμωτρο πάνω από τα κάγκελα του κλουβιού (το κλουβί ήταν ανοιχτό από πάνω, ένας μικρός περιφραγμένος χώρος) του κουμπώσαμε το φίμωτρο. Ήταν μια στιγμή αμηχανίας. Για λίγο σαστίσαμε και οι τρεις μας. Ο Ραλφ με κοίταγε στα μάτια κι εγώ είχα παγώσει. Του άνοιξα αμέσως την πόρτα του κλουβιού και βγήκαμε τρέχοντας στο δρόμο. Ήταν η πρώτη φορά που ο Ραλφ πήγαινε βόλτα από τότε που ήταν κουτάβι…
Την άλλη μέρα, δεν θα το ξεχάσω ποτέ, όταν πήγα σηκώθηκε όρθιος στα κάγκελα του κλουβιού του και περίμενε. Μου έδειχνε τη μουσούδα του. Του φόρεσα το φίμωτρο και βγήκαμε. Συνεχιζόταν για πολύ καιρό αυτό και παρόλο που ήξερε σινιάλα και συμπεριφορές και άκουγε όταν του ζήταγα κάτι, φοβόμουν να του βγάλω το φίμωτρο γιατί μου έριχνε και κάνα γρύλισμα που και που.
Είχαμε φτιάξει μια ρουτίνα. Πήγαινα έξω από το κλουβί του και του ζήταγα να κάτσει. Άνοιγα την πόρτα και έμπαινα μέσα. Του έβαζα το φίμωτρο και φεύγαμε για βόλτα.
Μέχρι που μια μέρα όπως είναι στο «κάτσε» και πάω να του βάλω το φίμωτρο, αυτό πιάνεται στην πόρτα του κλουβιού και μου πέφτει. Όπως σκύβω να το πιάσω σηκώνεται ο Ραλφ από το «κάτσε» κι έρχεται προς το μέρος μου. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να έχω παγώσει και να σκέφτομαι «μην κάνεις τίποτα και μην τον κοιτάς». Το πρόσωπο μου ήταν στο ύψος του Ραλφ και όπως ήρθε με φόρα προς τα εμένα, κλείνω τα μάτια και περιμένω.
Αυτό που ήρθε τελικά ήταν μια γλώσσα που με πέρασε από το σαγόνι μέχρι το κούτελο. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που του έβαλα φίμωτρο…
Ο Ραλφ έφυγε μετά από περίπου ένα χρόνο αλλά έστω και προς το τέλος της ζωής του έζησε και ευχαριστήθηκε κάποια πράγματα. Μύρισε, έτρεξε, έπαιξε και το σημαντικότερο εμπιστεύθηκε, αγάπησε και αγαπήθηκε από κάποιον.
Κι εγώ έμαθα ότι κανένα σκυλί δεν είναι χαμένη υπόθεση και ότι με την αγάπη και τον σεβασμό μπορεί και ο πιο «άγριος» σκύλος να εμπιστευθεί κάποιον άνθρωπο. Το σημαντικότερο όμως που έμαθα είναι ότι δεν υπάρχουν άγρια σκυλιά, αλλά σκυλιά που έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους …

02/11/2025

01/11/2025

🩸♦️ΔΤ/ Καλαμάτα/ Ροτβάιλερ
🩸♦️Για το περιστατικό του σκύλου στην Καλαμάτα η Ομοσπονδία "ΝΕΜΕΣΙΣ" εκφράζει τη θλίψη της και θέτει ζήτημα ευθύνης των κηδεμόνων ζώων.

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία "ΝΕΜΕΣΙΣ" εκφράζει τη βαθιά της θλίψη για το τραγικό περιστατικό που σημειώθηκε στην Καλαμάτα, όπου σκύλος ράτσας Ροτβάιλερ τραυμάτισε σοβαρά πολίτη και στη συνέχεια θανατώθηκε από αστυνομικό πυροβολισμό.

Το γεγονός είναι οδυνηρό για όλους τους εμπλεκόμενους — για τον άνθρωπο που νοσηλεύεται, για το ζώο που έχασε τη ζωή του και για την εικόνα της στάσης μας απέναντι στα ζώα στη χώρα μας.

Φυσικά ευχόμαστε τη γρήγορη ανάρρωση του τραυματισμένου πολίτη.

Η Ομοσπονδία επισημαίνει για ακόμη μία φορά την αδιαπραγμάτευτη ευθύνη των ιδιοκτητών ζώων, ιδιαίτερα φυλών που απαιτούν αυξημένη εποπτεία, κοινωνικοποίηση και εκπαίδευση. Η επιλογή ενός σκύλου με υψηλή σωματική δύναμη και έντονα ένστικτα φύλαξης, όπως το Ροτβάιλερ, από άτομο προχωρημένης ηλικίας, χωρίς τις απαραίτητες γνώσεις και υποδομές, είναι πράξη εξαιρετικά επικίνδυνη.

Δυστυχώς, υπάρχουν περιπτώσεις όπου τέτοιες φυλές εκπαιδεύονται σκόπιμα για επιθετικότητα, είτε για λόγους φύλαξης είτε για λόγους εντυπωσιασμού, χωρίς να τηρούνται οι βασικές αρχές ευζωίας και ασφάλειας.

Η Ομοσπονδία καταδικάζει κάθε μορφή εκπαίδευσης που προσβλέπει στην επιθετικότητα αντί της ισορροπημένης συμβίωσης.

Σύμφωνα με εικόνες που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας, το ζώο φαίνεται να διαβίωνε σε συνθήκες που υποδεικνύουν παθητική και ενεργητική κακοποίηση: δεμένο, απομονωμένο, χωρίς κοινωνικοποίηση, σε χώρο ακατάλληλο για στοιχειώδη ευζωία, χωρίς αγάπη και φροντίδα.

Τέτοιες συνθήκες δεν οδηγούν απλώς σε δυσφορία, οδηγούν σε ψυχολογική αποσταθεροποίηση και ανεξέλεγκτη συμπεριφορά.

Κάθε πλάσμα,ανθρώπινο ή μη, θα έλθει η ώρα να αντιδράσει, να επαναστατήσει για τη μίζερη, στερημένη, κακοποιημένη ζωη του.

Η βαθειά ανθρωποκεντρική θεώρηση της φύσης και των πλασμάτων της δικαιολογεί την αντίδραση σε μια τέτοια κατάσταση στον άνθρωπο, αλλά δε τη δικαιολογεί για τα άλλά πλάσματα.

Κι αυτό έχει συνέπειες

Η ενσυναίσθηση είναι άγνωστη έννοια στο μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας σε αντίθεση με άλλες χώρες, όπου διδάσκεται η στάση αυτή.

Σε κάθε περίπτωση οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να διερευνήσουν τις συνθήκες που οδήγησαν στο θάνατο δια πυροβολισμού του σκυλιού και τον τραυματισμό του ανθρώπου και να εξαχθούν συμπεράσματα.

Το αντίθετο θα οδηγήσει στη διαιώνιση τέτοιων καταστάσεων εις βάρος ζώων και ανθρώπων.

Το περιστατικό αυτό δεν είναι μεμονωμένο. Αντιπροσωπεύει ένα ευρύτερο πρόβλημα ανευθυνότητας ιδιοκτητών, που θέτουν σε κίνδυνο τόσο την ασφάλεια των πολιτών όσο και την ευζωία των ίδιων των ζώων τους.

Η φιλοζωία προϋποθέτει και υπευθυνότητα απεναντι στη κοινωνία και αγάπη για τα ζώα.

Γιατί τα ζώα δεν είναι εργαλεία για την ικανοποίηση των δικών μας αναγκών.

Είναι απόλυτα συναισθανόμενα όντα.

Και η ζωή τους είναι το ίδιο πολύτιμη γι αυτά όσο και η δική μας ζωή για μας.

Γιατί παραξενευόμαστε λοιπόν, διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας και καταδικάζουμε άνευ ετέρου;

Νέμεσις - Πανελλήνια Ομοσπονδία για το περιβάλλον, τα ζώα, το κυνήγι.

🩸♦️Κοινοποιούμε

Κατηγορία Δελτία Τύπου-Ανακοινώσεις

05/09/2025