12/04/2026
Με λέγανε Trudi...
Με είχαν αγοράσει για τα παιδιά ως δώρο για το Πάσχα. Παίξαμε πολύ μαζί, δύο ολόκληρες ημέρες. Μου τραβούσαν λίγο τα αυτιά, αλλά ήμουν καλά. Με χάιδευαν, μου έδιναν φαγητό και μου αφιέρωναν πολλή προσοχή. Μετά τις διακοπές άρχισε το σχολείο, τα παιδιά πήγαν και όταν γύρισαν σχεδόν δεν με κοίταξαν. Υπήρχαν τα μαθήματα, το μάθημα χορού και το δείπνο στα ξαδέλφια.
Τις επόμενες ημέρες τα πράγματα πήγαν ακόμα χειρότερα. Τους περίμενα για να παίξουμε, αλλά ίσως δεν διασκέδαζαν πια μαζί μου. Οι γονείς με έβαλαν σε ένα μικρό κλουβί έξω στο μπαλκόνι. Μου έδιναν κάτι να φάω, αλλά έκανε κρύο και ένιωθα μόνος.
Έπειτα, την Κυριακή, με έβαλαν στο αυτοκίνητο για μια βόλτα. Ήμουν τόσο χαρούμενος όταν άνοιξαν το κλουβί στη μέση ενός λιβαδιού. Ήταν υπέροχο να πηδάω και να τρέχω… αλλά δεν πίστευα ότι θα με άφηναν εκεί ολομόναχο.
Είχα γεννηθεί σε ένα κατάστημα, δεν είχα μάθει ποτέ να τα βγάζω πέρα μόνος μου. Εκεί άκουγα πολλούς θορύβους που με τρόμαζαν μέσα στο σκοτάδι της νύχτας. Κρύφτηκα τρέμοντας τρομοκρατημένος για τρεις ημέρες κάτω από έναν θάμνο, μέχρι που ένα άγριο ζώο μου επιτέθηκε και με τραυμάτισε θανάσιμα.
Εδώ στον ουρανό υπάρχουν πολλά κουνελάκια σαν κι εμένα, όλα αγορασμένα για δώρο σε παιδιά το Πάσχα. Το αστείο είναι ότι τα πιό πολλά τα λένε Bunny ή Trudi, ποιος ξέρει γιατί.
Σας παρακαλώ, μην μας χρησιμοποιείτε σαν παιχνίδι. Δεν είμαστε λούτρινα. Μην μας αγοράζετε αν δεν θέλετε να μας φροντίζετε για πάντα. Μην μας εγκαταλείπετε στα χωράφια. Δεν είμαστε άγρια ζώα. Δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνα μας.
Η σκληρή αλήθεια , που πάντα πονάει αυτούς που έχουν ενσυναίσθηση!