06/01/2026
Vandaag is een treurige dag, maar ook een dag om dankbaar terug te kijken. Prydi, het sierraad (IJslands) die haar naam aan de zadels gaf, is niet meer.
23 juli 1998 bij ons geboren en nooit van ons weg geweest. Na de verhuizing naar Duitsland bloeide ze enorm op. Ze hield van bos en groen, net als ik. Strand en open vlaktes waren niet zo haar ding.
Ze werd hier het paard waar ik met mijn ogen dicht door storm en bliksem reed, zij ons veilig thuis bracht. Haar liefste gang was galop, als het kon hard. Maar we konden ook heerlijk lang stappen langs rivier of velden.
Prydi was hier de aanvoerder, zacht, zonder lawaai. Iedereen respecteerde dat. Ze deed nooit lelijk maar ze deelde de lakens uit. Indjana had het al lang van haar overgenomen, maar liet haar in het geloof dat ze de baas bleef.
De laatste zomer hebben we nog één klein stapritje het bos in geprobeerd, ze zag zelf in dat het niet meer ging en vroeg daarna ook nooit meer.
Ze was tevreden in de wei, het laatste half jaar nog als oma voor Nori. Ze vond het leuk maar ook vermoeiend.
Het lijf werd steeds zwaarder. Ze wilde graag buiten liggen, ook oud en nieuw bleef ze stoïcijns bij haar hooibak. Maar met de sneeuw bleef alles nat en opstaan viel steeds zwaarder. De laatste twee nachten op stal maar toen werd het ook nog glad op de paddock.
Vanochtend was het zover. Ik kon het niet meer....zij misschien, of zeker weten nog wel. Mijn dierenarts kwam heel snel voordat ik mij bedacht....we hielden nauw contact, hij heeft ons alle tijd gegeven ons hierop voor te bereiden de afgelopen 2 jaar.
Nu is Prydi op reis gegaan, maar ze leeft voort in 'haar' zadels.
Dankjewel voor alles lieve vriendin 🦄✨️🖤🥀🌈
