10/06/2026
Vandaag in onze rubriek “Hoe gaat het nu met..?” Lieve mama
🐾🐾🐾 D I D I 🐾🐾🐾
Mei 2024 beviel ze nabij Kokomo Beach van 2 pups. Samen met haar grote liefde zorgde ze daar goed voor de kinders. Helaas werd papa aangereden en overleed. Mama kwam toen met haar 2 pups naar het Rescue Center. Een ontzettend lieve mama voor haar pups maar eigenlijk voor iedereen, honden en mensen. Toen haar pups een nieuw thuis hadden gevonden verhuisde mama naar een foster op het eiland. Van daar vloog ze naar Nederland, naar een foster die voor haar op zoek ging naar haar eigen forever home. En dat vond ze. Zij vertellen graag over hun Didi en hoe ze de adoptie hebben ervaren:
“Allereerst willen we graag delen dat ons contact met foster Renee echt heel fijn was. Ze volgde haar gevoel, was rustig, lief en luisterde goed naar ons. Dat gaf ons vertrouwen in het hele proces. Onze eerste indruk van Didi was meteen goed. We zijn samen gaan wandelen in Geleen, met onze andere hond Leps erbij, en dat ging heel goed. Buiten was Didi lief, braaf, ontspannen en op basis daarvan hebben we besloten om met de adoptie door te gaan.��De eerste periode na de adoptie stond vooral in het teken van wennen. Buiten voelde Didi zich duidelijk meer op haar gemak dan binnen. Binnen schrok ze van veel alledaagse geluiden (keukenkastjes, bestek, voorbijrijdende auto’s) en ze kon ook erg angstig eten: hapje nemen, rondkijken, weer een hapje. Bij te veel prikkels stopte ze gewoon met eten. Ze had ook geregeld momenten waarin ze wakker schrok uit haar slaap, bijna alsof ze een nachtmerrie had. Dat was soms confronterend om te zien. Ze keek wel heel erg naar Leps en mimiekte hem, wat haar zichtbaar hielp. Wanneer één van ons even weg was, bleef ze onrustig bij de deur staan, maar het onderscheid tussen “weggaan” en “gaan slapen” kon ze gelukkig wel maken. Kleine positieve dingen vielen ook meteen op, zoals dat er al haartjes begonnen te groeien op haar kale plekjes. 🥰
In de maanden daarna zagen we stap voor stap vooruitgang, maar angst bleef een grote factor, vooral binnenshuis en richting Michiel. Wanneer we haar iets niet toelieten (bijvoorbeeld niet op de zetel), sloeg haar angst soms weer volledig toe, alsof we opnieuw bij af waren. Dat was voor ons zoeken. Buiten daarentegen was ze (en is ze nog steeds) echt in haar element: blij, flink en ontspannen.��Begin oktober bleek bij de dierenarts dat Didi kampte met terugkerende medische problemen, waaronder blaasontstekingen, een vaginale infectie en ernstige gebitsproblemen. Tijdens deze onderzoeken gaf de dierenarts ook aan dat Didi zeker al 5 jaar oud moest zijn, en dus geen 2–3 jaar zoals eerder gedacht. Dat was voor ons een moeilijke boodschap, zeker in combinatie met de medische klachten die kort na adoptie aan het licht kwamen.
In december moest Didi onder verdoving voor haar gebit. Ze heeft daarbij extreem hard gevochten tegen de verdoving en kwam daarna zeer angstig en in paniek bij. Er moesten drie tanden getrokken worden. Dat was voor haar, en voor ons, een erg heftige ervaring.
Waar staan we nu (1 februari 2026)?�Didi en Leps zijn echte vrienden. Ze spelen fijn samen. Didi kan zich soms wat opdringen (eerder door de deur, in zijn mandje willen liggen, meer aandacht opeisen), maar Leps is ongelooflijk lief en geduldig. Binnen blijft Didi gevoelig voor geluiden zoals de broodrooster, waterkoker etc., maar het extreem wakker schrikken uit haar slaap is sinds midden december sterk verminderd. Dat is een grote opluchting.
We zijn blij met Didi en zien haar ontzettend graag. Ze is grappig, lief en buiten loopt ze vrolijk rond met haar “turbokontje”.
Tegelijk willen we eerlijk zijn: we zijn teleurgesteld in de medische transparantie en in de inschatting van haar leeftijd. We begrijpen dat leeftijd bepalen geen exacte wetenschap is, maar het verschil tussen 2–3 jaar en minstens 5 jaar voelt voor ons wel groot, zeker in combinatie met de medische problemen die al vrij snel na adoptie duidelijk werden. Dat geeft ons toch het gevoel dat we hierin niet volledig correct geïnformeerd zijn. We weten dat een hond geld kost, maar Didi heeft ons sinds haar adoptie al €450 aan dierenartskosten gekost. Dat was voor ons even schakelen en aanpassen.
Desalniettemin: Didi hoort bij ons gezin en we zouden haar niet meer willen missen. We hopen vooral dat onze ervaring kan helpen om toekomstige adoptanten nog beter en transparanter te informeren”.
We zijn Didi haar baasjes ontzettend dankbaar voor de kans die ze haar hebben gegeven op een liefdevol leven en alle zorg die ze van hen ontvangt. ❤️
